“หลู่ซือเหนียน คุณมาทำไม?” หลินหว่านทั้งตกใจทั้งดีใจ
“มาดูเธอไง” สีหน้าของหลู่ซือเหนียนเคร่งขรึมมาก “นี่คือที่ที่เธอร้องไห้ดื้อดึงจะมาทำงานงั้นเหรอ?”
หลินหว่านกัดริมฝีปากเบา ๆ ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร
“ไอ้ชาวนาตีนแดงอะไรก็ไม่รู้ ยังกล้ามาทำร้ายฉันอีกเหรอ? ไปตายซะเถอะทุกคน!” ฉู่ซินหลานเป็นบ้าไปแล้ว คว้าเก้าอี้ข้างตัวปาใส่หลินหว่านกับหลู่ซือเหนียน
หลู่ซือเหนียนถีบเก้าอี้ปลิวไป เกือบเฉียดขมับเธอ ก่อนจะไปชนกำแพงฝั่งตรงข้ามแตกกระจุย
ฉู่ซินหลานตกใจจนแข็งทื่อ กอดหัวนั่งกองกับพื้นแล้วร้องไห้โฮ
หลู่ซือเหนียนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว “เธอ ขอโทษภรรยาฉัน”
ฉู่ซินหลานกว่าจะรู้สึกตัวก็ใช้เวลานาน วันนี้เสียหน้ามาก เธอแทบอยากฆ่าคนให้ตาย
“ขอโทษ? พวกคุณคู่ควรเหรอ?”
“แล้วคุณหมอฉู่สูงส่งตรงไหน?” หลู่ซือเหนียนจ้องเธอเย็นชา
ฉู่ซินหลานใจสั่น แต่ภายนอกยังแสร้งเข้มแข็ง “พวกคุณรอได้เลย ฉันไม่มีทางปล่อยพวกคุณไปแน่”
พูดจบก็รีบลุกขึ้น เอามือปิดหน้าแล้ววิ่งออกไป
“สหายหลิน คุณรีบไปเถอะ เธอต้องไปเรียกคนจากคณะกรรมการปฏิวัติมาแน่ ๆ”
“ใช่สิ อย่าเห็นแก่เงินเดือนงานเดียว แล้วทำให้ทั้งครอบครัวเดือดร้อนไปด้วยเลย”
“พวกคณะกรรมการปฏิวัติน่ะไม่รู้จักฟังเหตุผลหรอก อะไรก็ทำได้หมด รีบหนีเถอะ”
“ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ฉันไม่ไป” หลินหว่านนิ่งเฉยไม่หวั่นไหว
ทุกคนเห็นว่าพูดเท่าไรก็ไม่ฟัง ก็ไม่พูดอะไรอีก ใครก็ไม่อยากมีเรื่องเดือดร้อนด้วย
หลินหว่านพาหลู่ซือเหนียนไปนั่งที่ม้านั่งยาวด้านข้าง “คุณมาได้ยังไง?”