"เรื่องนี้หลักฐานชัดเจน ถ้าไม่ได้หนังสือให้อภัยจากหลินหว่าน อย่างน้อยก็ต้องติดคุกสามปี"
"เธอแม้แต่เส้นผมก็ไม่ได้เสียสักเส้น แล้วทำไมฉันต้องติดคุกด้วย?"
ถ้าคำพูดนี้พูดโดยคนอื่น กู้หนิงหนิงยังพอจะแสร้งต่อไปได้อีก
แต่พอออกจากปากเจิ้งไค เธอก็เสียหลักทันที
เจิ้งไคหรี่ตาลง "ทางลุงกู้หมดหวังแล้ว ฉันก็ไปหาหลินหว่านมา ท่าทีของเธอแข็งมาก ไม่ยอมรับเงื่อนไขอะไรทั้งนั้น ขอแค่ให้เธอได้รับโทษตามกฎหมาย"
"ฉันไปทำอะไรให้เธอ เธอถึงได้ทำร้ายฉันขนาดนี้? พ่อแม่ให้กำเนิดลูกสาวที่ชั่วร้ายแบบนี้ได้ยังไง?"
กู้หนิงหนิงใบหน้าบิดเบี้ยวเพราะความแค้น แต่เธอไม่ได้รู้สึกตัวเลย
มือของเจิ้งไคที่วางอยู่ข้างตัวค่อยๆ กำแน่น เสียงบ่นในใจดังจนแทบจะทะลุหู
อะไรกัน อะไรกัน เธอจ้างพวกนักเลงไปทำลายความบริสุทธิ์ของคนอื่น
ตอนนี้คนอื่นแค่ปกป้องสิทธิอันชอบธรรมของตัวเอง กลับกลายเป็นคนชั่วร้ายในปากของเธอ
เป็นคนสองมาตรฐานขนาดนี้ได้ด้วยหรือ เปิดหูเปิดตาแล้ว
กู้หนิงหนิง นี่คือใบหน้าที่แท้จริงของเธอใช่ไหม ดีใจจริงๆ ที่ได้รู้ก่อนแต่งงาน
ถ้าแต่งผู้หญิงที่ทั้งโง่ทั้งเลวแบบนี้เข้าบ้าน ก็ไม่ต่างจากวางระเบิดไว้ข้างตัวไม่ใช่หรือ?
ขนาดพ่อแม่บุญธรรมที่เลี้ยงเธอมาเธอยังคิดแค้น ตัวเองที่เป็นแค่คู่หมั้นจะมีความหมายอะไรในใจเธอ?
"เธอทำตามที่เห็นสมควรเถอะ"
เจิ้งไคจากไปอย่างแน่วแน่ แม้แต่แผ่นหลังก็ฉายแววโดดเดี่ยว
กู้หนิงหนิงยืนนิ่งอยู่กับที่เนิ่นนาน "เขาจะช่วยฉัน หรือไม่ช่วยฉันกันแน่ ฉันไม่อยากติดคุก!"