กู้หนิงหนิงถูกตีจนมึนงง กว่าจะตั้งสติได้ก็ใช้เวลานาน "แม่ แม่ตีหนู? เพื่อเด็กนั่นที่แม่ไม่เคยเห็นหน้ากันเลยด้วยซ้ำ แม่ตีหนูเหรอ? แม่ไม่ใช่รักหนูที่สุดหรอกเหรอ?"
"เด็กที่แม่ไม่เคยเห็นหน้า? นี่คือวิธีที่หนูมองหว่านหว่านงั้นเหรอ?" หลานหยานกำมือที่ชาชาไว้แน่น แล้วเอ่ยถามเสียงเขียว "นางคือลูกที่แม่ท้องมาสิบเดือน เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของแม่ หนูมีสิทธิ์อะไรไปพูดแบบนั้นกับนาง?"
"แม่ หนูก็เป็นลูกของแม่เหมือนกันนะ แม่จะมีนางแล้วทิ้งหนูได้ยังไง?"
"แม่พูดเมื่อไหร่ว่าจะทิ้งหนู? เป็นหนูเองที่ซ่อนแม่ไว้แล้วไปทำร้ายหว่านหว่าน เป็นหนูเองที่ตัดสายสัมพันธ์แม่ลูกระหว่างเราขาดจากกัน"
"แม่ หนูรู้แล้วว่าผิด หนูขอโทษ แม่ยกโทษให้หนูนะ หลินหว่านก็ไม่ได้เป็นอะไรนี่คะ หนูขอโทษนางได้ จะคุกเข่าขอโทษก็ได้ แม่ อย่าทิ้งหนูไปนะ"
กู้หนิงหนิงคลานเข้าไป กอดขาหลานหยานไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
ขณะนั้น ในใจหลานหยานก็ไม่สบายใจนัก
เด็กที่เลี้ยงมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง จะให้ตัดใจทิ้งได้ง่าย ๆ อย่างไร?
แต่ถึงตอนนี้ นางจำต้องเลือก
อย่างไรเสีย ลูกแท้ ๆ สำคัญกว่า
หลินหว่านทนทุกข์มามากหลายปีแล้ว ปล่อยให้นางใช้ชีวิตอยู่กับความผิดหวังอีกไม่ได้
นางต้องเป็นแม่ที่ดี และชดเชยให้นางอย่างสุดหัวใจ
"กู้หนิงหนิง วันนี้แม่มาหาหนูก็เพื่อจะบอกว่า จากนี้ไปหนูไม่ใช่ลูกสาวของตระกูลกู้แล้ว ทั้งปู่ทั้งย่าของหนูก็เห็นด้วย"
"ไม่! แม่ทำแบบนี้กับหนูไม่ได้ หนูเป็นลูกของแม่นะ แม่รักหนูที่สุดไม่ใช่เหรอ? แม่จะทิ้งหนูได้ยังไงกัน?"