"โฮ่งๆ!"
ท่าเสวี่ยทิ้งเจ้าหมากัดลง แล้วพุ่งตัวไปกระแทกกลุ่มคนที่อยู่ด้านหน้าสุดอย่างสายฟ้าแลบ
ชายฉกรรจ์สี่ห้าคนถูกมันชนจนล้มระเนระนาด ส่วนพวกที่วิ่งตามหลังมาเพราะความเร็วสูงเกินไปจะหยุดไม่ทัน ก็สะดุดล้มทับกันเป็นทับซ้อน
ท่าเสวี่ยคำรามต่ำ ๆ แล้วพุ่งเข้าไปเหยียบหัวสั้นไว้กับพื้น ก่อนจะหมายจะกัดที่คอของเขา
"แม่เจ้า! ช่วยด้วย!"
หัวสั้นไม่มีท่าทีของหัวโจกเหลืออยู่เลยสักนิด หวาดกลัวจนน้ำมูกน้ำตาไหล และกางเกงก็เปียกชื้น
"ตายแล้ว! หมานี่มันดุร้ายจริง ๆ วิ่งหนีเอาชีวิตรอดกันเถอะ!"
ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมา เพียงชั่วพริบตา นอกจากหัวสั้นที่ถูกท่าเสวี่ยกดไว้ขยับไม่ได้แล้ว คนอื่น ๆ ก็วิ่งหนีกันหมด
หลินหว่านเดินทีละก้าวไปจนถึงหน้าหัวสั้น มองเขาจากเบื้องบนอย่างดูแคลน "พูดมา ใครใช้พวกแกมา?"
"เป็น... เป็นหญิงสหายคนหนึ่ง หน้าตาดี ให้พวกผมห้าหยวน ให้มาจัดการเธอ ทำให้เธอ... ทำให้เธอเสียชื่อเสียง"
"รู้ไหมว่าเธอชื่ออะไร?"
"ไม่... ไม่รู้"
"ไม่รู้เหรอ? ไม่เป็นไร ฉันจะส่งแกไปสถานีตำรวจ แกชี้ตัวเธอได้ไหม?"
"ไม่เอา ไม่เอา... อย่าเลย... พ่อของเธอเป็นข้าราชการใหญ่ในเมืองหลวง แกไปยุ่งด้วยไม่ได้ ผมให้เงินห้าหยวนคืนเธอ ปล่อยผมไปเถอะ ถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ได้ไหม?"
พอหัวสั้นได้ยินว่าจะถูกส่งไปสถานีตำรวจก็ตัวสั่นเทิ้ม ปฏิเสธไม่ยอมไปเด็ดขาด
หลินหว่านรู้ดีว่าต่อให้ส่งเขาไปสถานีตำรวจ เขาก็อาจจะเปลี่ยนคำให้การ และอาจจะกลับตาลปัตรใส่เธอได้
อีกทั้ง เรื่องเล็ก ๆ แบบนี้ก็ทำอะไรกู้หนิงหนิงไม่ได้