“ช่างเถอะ ๆ เราจะเรียกเธอว่า 'กระดูกน้อย' ดีกว่า!”
จี้ม่อตัดสินใจด้วยตัวเองอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็พูดกับมือกระดูกอย่างจริงจัง: “กระดูกน้อย กระดูกน้อย ฉันไปเที่ยวบ้านเธอได้ไหม?”
มือกระดูกพยักหน้า
จี้ม่อยิ้มกว้าง: “กระดูกน้อย เธอดีจริงๆ ต่อไปเราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน!”
ซูเซียงเซียงมองจี้ม่อเล่นขายของกับมือกระดูกด้วยตัวเอง มุมปากกระตุก
จากนั้นจี้ม่อยกแผ่นหินด้านหลังขึ้นในทีเดียว เผยให้เห็นโลงศพขนาดใหญ่ใต้แผ่นหินนั้น
ซูเซียงเซียง: ...
“จี้ม่อ! แบบนี้มันดีจริงๆ เหรอ?”
“มีอะไรไม่ดีล่ะ? กระดูกน้อยก็ตกลงแล้วไง!” จี้ม่อพูดอย่างสมเหตุสมผล จากนั้นก็กระโดดลงไป
สุสานนี้คงเป็นการผสมผสานระหว่างตะวันตกและตะวันออก มิเช่นนั้นคงเผาจนเป็นเถ้ากระดูกไปแล้ว
โลงศพไม่เล็ก พอเปิดฝาโลงออก ข้างในก็ว่างเปล่า
จี้ม่อวางมือกระดูกลงไป จากนั้นใช้แผ่นหินและฝาโลงซ้อนทับกัน ยกขึ้นเป็นรูปสามเหลี่ยม
ตรงกลางโลงศพปลอดภัยอย่างแน่นอน
ซูเซียงเซียงมองเด็กอายุเจ็ดขวบไม่เพียงแต่ยกแผ่นหินหนักหลายร้อยจินขึ้นมาได้เท่านั้น แต่ยังทำหน้าสบายๆ อีกด้วย
รู้สึกชาไปหมด
จี้ม่อนั่งลงในโลงศพแล้ว ตอนนี้เวลานับถอยหลังเหลือเพียงหนึ่งนาที
ซูเซียงเซียงรีบมุดเข้าไปด้วยทันที แม้ในใจจะยังรู้สึกขนลุก
ข้างนอกฝนกรดเริ่มตกลงมาอย่างประปราย ตกลงบนพื้นส่งเสียงฟู่ๆ ของการกัดกร่อน อากาศเต็มไปด้วยหมอกพิษหลังการกัดกร่อน
ซูเซียงเซียงรีบใช้เสื้อผ้าปิดปากและจมูก และยังไม่ลืมที่จะเอาเสื้อบัณฑิตหนาสวมให้จี้ม่อด้วย
จี้ม่อ: ...
ในขณะนี้ ห้องถ่ายทอดสดการสอบ
ในธารน้ำแข็งนิรันดร์ ภาพคิมคังถูกไฟเผาก้นทำให้ทุกคนบนใบหน้ามีรอยยิ้ม
ไม่มีทาง คิมคังชอบก่อเรื่องไปทั่ว ไม่น่ารักเอาเสียเลย
“เมืองแห้งแล้งมีเด็กฉลาดออกมา ก็หวังว่าเธอจะไม่ตายเร็วเกินไปล่ะกัน”
“อย่าคิดมากเลย เด็กสาวสองคน บังเอิญฆ่าวิญญาณเร่ร่อนได้ตัวหนึ่ง ก็คิดว่าจะรอดไปจนจบได้จริงๆ เหรอ?”
“ก็ใช่น่ะสิ คิมคังถึงอารมณ์จะร้อนหน่อย แต่ผลสอบเกิน 70 คะแนนตั้งสิบครั้งขึ้นไป ถือว่าเก่งมากแล้ว”
“ฉันแค่เสียดายคนเก่ง ไม่ได้บอกว่าเธอจะสอบผ่านแน่ๆ สักหน่อย”
ถึงจะทำให้ทุกคนขำ แต่ผู้คนในธารน้ำแข็งนิรันดร์ ก็ยังไม่คิดว่าจี้ม่อจะมีชีวิตรอด
ไม่ใช่แค่พวกเขา เขตอื่นๆ ก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน
รวมถึงเมืองแห้งแล้งด้วย
ในฐานทัพเมืองแห้งแล้ง ภายในหอพักโซน B ชายหนุ่มที่ร่าเริงคนหนึ่งตื่นเต้นเคาะประตูห้องหนึ่งของหอพัก
ระหว่างเคาะก็ตะโกน: “จี้อี้! ตื่นยัง? รีบไปดูถ่ายทอดสดสิ คราวนี้มีเด็กอายุเจ็ดขวบเข้าสอบ แล้วยังเผาก้นคิมคังอีกต่างหาก! ไม่ต้องพูดถึงความสะใจเลย!”
เขาชื่อเฉินเฟยฟาน อายุ 19 ปี เริ่มเข้าสอบมรณะเมื่อสองปีก่อน
เข้าสอบเดือนละครั้ง รวมแล้วเข้าสอบ 12 ครั้ง
ในจำนวนนั้น 5 ครั้ง เจอกับจี้อี้ ทั้งคู่ร่วมมือกัน ทำคะแนนได้เกิน 90 คะแนนทุกครั้ง
ตอนนี้ทั้งคู่เลื่อนจากผู้เข้าสอบระดับ F ขึ้นเป็นระดับ C แล้ว ถือว่าเร็วมาก
ก่อนหน้านี้พวกเขาเคยเจอคิมคัง คนผู้นี้หลังจากผิวหนังแข็งตัวแล้ว อาวุธมีคมก็แทงไม่เข้า เคยทำให้พวกเขาเสียท่ามาด้วย ตอนนี้เห็นมีคนทำให้เขาอับอายได้ ก็ย่อมดีใจ
เคาะอีกหลายครั้ง ประตูหอพักก็ค่อยๆ เปิดออก
ชายหนุ่มผมยุ่งเหยิง ผิวขาวซีด
นิ้วยาวเกลี่ยผ่านเส้นผมจากหน้าผาก เผยให้เห็นคิ้วและดวงตาที่งดงาม ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้นไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ
พูดได้เลยว่า เขาไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อสิ่งใดเลย
“นายเสียงดังมาก”
สำหรับความเย็นชาของจี้อี้ เฉินเฟยฟานไม่รู้สึกตัวเลย ยื่นมือจับแขนจี้อี้แล้วลากไปที่จัตุรัสถ่ายทอดสด
“นายต้องดูจริงๆ! เด็กสาวคนนั้นหน้าดำปี๋ แต่ฉลาดมาก!”
จี้อี้ถูกดึงไปเหมือนหุ่นเชิด เพิ่งได้พัก เขาอยากนอนให้เต็มที่
รู้งี้ ไม่คบเพื่อนบ้านปากมากคนนี้เลย
วันนี้จำนวนคนที่จัตุรัสถ่ายทอดสดมากกว่าทุกครั้ง ภาพถ่ายทอดสดหมายเลข 250 ยังถูกขยายเป็นพิเศษอีกด้วย
ทุกคนเป็นห่วงเด็กสาวอายุเพียงเจ็ดขวบคนนี้มาก
เฉินเฟยฟานเห็นเด็กสาวนอนอยู่ในโลงศพเตรียมจะนอน ก็หัวเราะลั่น
ตบหลังจี้อี้แล้วตะโกน: “อาอี้ นายดูเด็กคนนี้ฉลาดแค่ไหน ยังรู้จักหลบฝนกรดในโลงศพอีก ตลกจะตายไป”
จี้อี้ขยี้ตาอย่างเกียจคร้าน สายตาค่อยๆ หยุดอยู่ที่ภาพถ่ายทอดสด
บังเอิญ ภาพถ่ายทอดสดหยุดอยู่ที่ใบหน้าของจี้ม่อพอดี เธอยังหาวอีกด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะใบหน้าซีดเขียว ก็คงน่ารักกว่านี้
แต่รูม่านตาของจี้อี้กลับหดตัวอย่างรุนแรง ทั้งคนตื่นเต็มตาทันที
“พี่ห้า พี่ขี้เกียจอย่างนี้ โตขึ้นจะทำยังไงล่ะ”
“พี่ห้า เราสองคนสนิทกันที่สุด เรื่องนี้พี่ช่วยฉันแบกไว้หน่อยนะ”
“พี่ห้า...”
จี้อี้ขี้เกียจมาตั้งแต่เด็ก พ่อของเขาประเมินเขาว่าสมองดี แต่ร่างกายเสื่อมถอย
ทั้งตระกูลจี้ไม่มีใครปกติ เขาเกลียดพี่ชายทั้งสี่คน แต่ชอบน้องสาวที่สุด
พูดได้เลยว่าน้องสาวคือแก้วตาดวงใจของทุกคนในครอบครัว แต่คืนวันเกิดอายุครบเจ็ดขวบของเธอ
การสอบมรณะวันสิ้นโลกมาเยือนโลกใบนี้
เขาคลุ้มคลั่งอยากจะคว้าน้องสาวไว้ แต่กลับหายตัวไปจากที่เดิมในวินาทีที่เปิดประตูห้องเธอ
เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง โลกทั้งใบก็เปลี่ยนไปแล้ว
พ่อแม่หายไป พี่ชายทั้งสี่คนถูกแยกไปอยู่เขตอื่น และน้องสาวก็สูญหายไปไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน
สิบปีนี้ แปดปีแรกเขาค้นหาทั่วทั้งฐานทัพ
สองปีหลังจากนั้น ทุกครั้งที่เข้าไปในการสอบมรณะ เขาจะถามหาข่าวของจี้ม่อจากผู้เข้าสอบในทุกเขต
“นายเคยเห็นน้องสาวฉันไหม? อายุประมาณสิบห้าหรือสิบหก ตาโตสวยมาก เธอชื่อจี้ม่อ”
“เธอชื่อจี้ม่อ เป็นน้องสาวของฉัน”
“น้องสาว” จี้อี้จ้องเด็กผิวซีดเขียวในภาพถ่ายทอดสดแน่นิ่ง เหมือนกับจี้ม่อตอนอายุเจ็ดขวบในความทรงจำของเขาทุกประการ
เพียงแต่ สีผิวแปลกไปเล็กน้อย เสื้อบัณฑิตหนาตัวนั้นก็เป็นตัวที่น้องสาวชอบใส่ที่สุดในยามปกติ
จี้อี้สามารถยืนยันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่านั่นคือจี้ม่อ
เพียงแต่ ทำไมสิบปีแล้ว น้องสาวยังไม่โตขึ้น?
เฉินเฟยฟานไม่ได้ยินเสียงพึมพำของจี้อี้ชัดๆ หันไปถามด้วยความอยากรู้: “นายคิดถึงน้องสาวอีกแล้วเหรอ?”
เฉินเฟยฟานย่อมรู้ดีว่า จี้อี้ตามหาน้องสาวเขามาตลอด
เฉินเฟยฟานตบไหล่เขาปลอบใจ: “เอาน่า ไม่เป็นไรหรอก น้องสาวนายอาจจะอยู่ในเขตอื่นก็ได้? ตามอายุ ปีนี้เธอก็สิบเจ็ดแล้ว บางทีอนาคตเราอาจจะเจอกันในสนามสอบก็ได้นะ”
จี้อี้สะบัดมือเขาออก เหล่ตามองเขาแวบหนึ่ง
ขอโทษนะ เขาหาน้องสาวเจอแล้ว
ตอนนี้ ก็แค่รอให้การสอบมรณะครั้งนี้จบลง เขาลูบคาง: “เฉินเฟยฟาน ซื้อบ้านเดี่ยวในฐานทัพต้องใช้กี่คะแนนนะ?”
เฉินเฟยฟานตกใจ: “อะไร! นายบ้าไปแล้วเหรอ?”
“บ้านเดี่ยวราคาเริ่มต้นเจ็ดสิบล้านคะแนน ผู้เข้าสอบระดับ S ยังซื้อไม่ไหวเลย นายอย่าฝันไปเลย!”
ตอนนี้จี้อี้อยู่ระดับ D คะแนนไม่เกินหนึ่งแสน และพวกเขายังต้องซื้ออุปกรณ์ที่จุดพักระหว่างการสอบมรณะอีก
ที่พัก อยู่ที่ไหนก็อยู่ได้
ที่เขาอยู่ยังเป็นห้องพักสี่คนเลย แค่จี้อี้ไม่ชอบอยู่กับคนอื่น ก็เลยเช่าหอพักเดี่ยว เดือนละสามร้อยคะแนน
ถ้าสอบมรณะแค่ผ่าน ก็แค่เอาชีวิตรอด คะแนนไม่เกิน 100 เท่านั้น
ต้องทำภารกิจซ่อนเร้นให้สำเร็จ บวกกับเงื่อนไขการปลดล็อกต่างๆ คะแนนถึงจะมีหวังเกินหนึ่งพัน
เขาทำได้สูงสุดแค่ 1500 คะแนน จี้อี้เก่งกว่า เขาทำได้สูงสุดครั้งเดียวหนึ่งหมื่นคะแนน
แต่!
บ้านเดี่ยว ก็อย่าฝันไปเลย