{หนี้สินต้องคิดดอกเบี้ยนะ}
ฉือหยวนซึ่งกำลังอ่านบทละครอยู่ในรถ ในที่สุดก็ได้รับข้อความวีแชทจากคุณเจียง
ฉือหยวนวางบทละครทันที หยิบมือถือขึ้นมาตอบกลับ: {คุณจัดการธุระเสร็จแล้วกลับบ้านหรือยังครับ}
เจียงเฮ่าเฉิน: {อย่าเปลี่ยนเรื่อง ฉันกำลังคิดดอกเบี้ยอยู่}
คุณเจียงนี่น่ารักจริง ๆ เลย
ฉือหยวนกอดมือถือยิ้มเขิน: {ดอกเบี้ยคิดยังไงครับ}
เจียงเฮ่าเฉิน: {เดี๋ยวฉันค้นก่อนว่าดอกเบี้ยเงินกู้นอกระบบเขาคิดกันยังไง}
ฉือหยวนนั่งรออย่างเงียบ ๆ และคาดหวัง
เจียงเฮ่าเฉิน: {เจอแล้ว เป้าหมายสูงสุดของเงินกู้นอกระบบคือดอกเบี้ยทบต้น ให้ลูกหนี้ไม่มีทางใช้หนี้หมด}
ไม่มีทางใช้หมดเลยเหรอ
“ดี”
เสี่ยวเจ้าที่กำลังนอนต่ออีกแถวเบาะหลังได้ยินเสียงฉือหยวนก็สะดุ้งตื่น: “พี่ฉือ เรียกผมเหรอ”
ฉือหยวน: “เปล่า ฉันฝึกบทอยู่ นายนอนต่อเถอะ”
เสี่ยวเจ้าไม่สงสัยอะไร หลับตานอนต่อ
ฉือหยวนกำลังจะตอบข้อความ เห็นอีกข้อความจากเจียงเฮ่าเฉินส่งมา: {แต่ฉันใจดีนะ ไม่คิดดอกเบี้ยทบต้น คิดดอกเบี้ยเพิ่มแค่เท่าตัว เป็นหนี้หนึ่งครั้งตอบแทนสองครั้ง เป็นไง}
แค่สองครั้งเองเหรอ
ฉือหยวนผิดหวังเล็กน้อย แต่มือก็พิมพ์ตอบอย่างไม่ลังเล: {ผมเคยบอกแล้วว่า ไม่ยอมอ่อนข้อ}
ข้อความส่งไปแล้ว ทางโน้นไม่ตอบกลับมาทันที ฉือหยวนรอสองนาที มือถือก็ยังเงียบ เขาเดาว่าคุณเจียงอาจไปยุ่งเรื่องอื่นแล้ว กำลังจะวางมือถือกลับไปอ่านบทละคร มือถือก็สั่น
เจียงเฮ่าเฉิน: {ตอนนี้ฉันอยาก (กริยาคำหนึ่ง) นาย}
ฉือหยวนหน้าแดงขึ้นทันที ร่างกายเขาคุ้นเคยกับคุณเจียงมากเกินไป แค่คำพูดคำเดียว ร่างกายก็อ่อนระทวย
ฉือหยวนแสดงความรู้สึกอย่างซื่อสัตย์: {ผมก็อยากครับ}
ทางโน้นเงียบไปอีกครั้ง ฉือหยวนไม่รู้ว่าเจียงเฮ่าเฉินมีปฏิกริยายังไง แต่ตัวเขาเองหงุดหงิดจนนั่งไม่ติด ต้องเปิดหน้าต่างรถ