โรงพยาบาลเมือง F
แพทย์เจ้าของไข้กำลังอธิบายสถานการณ์ว่า “พวกคุณไม่ต้องกังวลมากนัก อาการของผู้ป่วยยังค่อนข้างน่าเป็นห่วง แต่เขาสวมชุดเกราะป้องกันไว้ จุดสำคัญถูกปกป้องทั้งหมด แม้จะมีรอยถลอกตามร่างกายค่อนข้างรุนแรง แต่ไม่มีอันตรายถึงชีวิตและไม่พิการแต่อย่างใด ทว่าต้องรักษาตัวในโรงพยาบาลสักระยะเพื่อป้องกันการติดเชื้อ”
อาการของฉือหยวนดีกว่าที่พวกเขาคิดไว้มาก ผู้ช่วยผู้กำกับที่ลุ้นระทึกมาตลอดทางทรุดตัวนั่งลงบนม้านั่งยาวของโรงพยาบาล พอถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วก็รีบโทรศัพท์กลับไปรายงานที่กองถ่ายทันที
เจียงเฮ่าเฉินถามหมอว่า “ตอนนี้ผมเข้าไปเยี่ยมเขาได้ไหม”
แพทย์เจ้าของไข้พยักหน้า “เข้าพบได้แต่ไม่ควรอยู่นาน ผู้ป่วยต้องการพักผ่อน”
เจียงเฮ่าเฉิน “ขอบคุณครับคุณหมอ”
พูดจบก็ผลักประตูเข้าไปในห้องผู้ป่วย เสี่ยวเจ้าอยากจะตามเข้าไป แต่คิดว่าไม่เหมาะเจาะ อยากจะไปส่งหมอ แต่ก็รู้สึกว่าทิ้งผู้ช่วยผู้กำกับไว้ที่นี่คนเดียวนั้นไม่เหมาะยิ่งกว่า สุดท้ายจึงฉวยแขนผู้ช่วยผู้กำกับที่ยังโทรศัพท์ไม่เสร็จแล้วลากไปส่งหมอด้วยกัน
แพทย์เจ้าของไข้ “……”
ที่จริงไม่ต้องเกรงใจกันถึงเพียงนี้ก็ได้
ภายในห้องผู้ป่วย ฉือหยวนหลับตานิทอยู่ ใบหน้ามีรอยถลอกไม่รุนแรงนัก แต่ใบหน้าของวัยรุ่นกลับซีดขาวกว่าผ้าปูที่นอนของโรงพยาบาลเสียอีก
เจียงเฮ่าเฉินเดินเข้าไปใกล้ ยกมือขึ้นเลิกมุมผ้าห่มขึ้น เห็นผ้าพันแผลที่พันอยู่รอบแล้วรอบเล่าภายใต้ผ้าห่มนั้น ในใจพลันรู้สึกผิด