หลี่เว่ยหรานสอบถามอาการของฉือหยวนก่อน ถึงค่อยเริ่มพูดเรื่องต่อจากนี้
หลี่เว่ยหราน: “ครั้งนี้เจ้าเกิดเรื่อง กองถ่ายมีส่วนรับผิดชอบ ฉะนั้นเรื่องฉากหลังจากนี้เจ้าไม่ต้องกังวล เมื่อไรแผลหายดีเมื่อนั้นค่อยกลับไปถ่าย เทรนด์ก็ไม่ต้องห่วง อีกหน่อยเจ้าเปิดไลฟ์สดโชว์หน้า แฟนคลับเห็นเจ้า ก็รู้เองว่าเจ้าไม่ได้เสียโฉม”
ฉือหยวนพยักหน้าอย่างเงียบ ๆ ท่าทางพร้อมฟังหลี่เว่ยหรานจัดการทุกอย่าง
ฉือหยวนเชื่อฟังมาตลอด เดิมทีหล่อนนึกว่าฉือหยวนเกาะเจียงเฮ่าเฉินจะเป็นศิลปินจอมปัญหา ที่ไหนได้กลับเป็นคนที่เบาใจเหลือเกิน
ทรัพยากรที่หล่อนยื่นให้ ไม่เคยเลือกนั่นเลือกนี่ งานที่สั่งให้ไปช่วงชิงก็เตรียมตัวอย่างจริงจัง สิ่งที่ประเสริฐสุดคือ ไม่เคยขอให้หล่อนไปเอ่ยปากขอทรัพยากรเกินหน้าเกินตาจากเจียงเฮ่าเฉิน
เรื่องพวกนี้เกิดบ่อยมาก คนรักน้อยอยากเล่นหนังของผู้กำกับดังคนนั้น แต่ขาดทั้งคุณสมบัติและฝีมือการแสดง อยากเดินเส้นใต้โต๊ะ อีกทั้งเกรงผู้อุปถัมภ์จะโกรธ ก็ให้ผู้จัดการไปเป็นแพะรับบาป สำเร็จก็ดีใจกันถ้วนหน้า ไม่สำเร็จก็หันกลับมาด่าผู้จัดการว่าโลภ
หลี่เว่ยหรานรังเกียจเรื่องพวกนี้ที่สุด
คบกันนานเท่าไร หล่อนก็ยิ่งชอบฉือหยวน และเต็มใจให้คำชี้แนะพิเศษ: “รู้สึกว่าแฟนคลับใจจืดใจดำไหม เจ้าเจ็บตัวแท้ ๆ ยังสนใจแต่หน้าตาของเจ้า”
ฉือหยวนส่ายหน้า: “เทรนด์ก็มีแต่จ้องดึงดูดสายตาคนอย่างนั้นมิใช่หรือ แล้วแฟนคลับพวกนั้นของข้า… ข้ามีแฟนคลับจริงหรือ”
สำหรับแฟนคลับ ฉือหยวนไม่มีสัมผัสแท้จริงเท่าใดนัก