ลานจอดรถใต้ดิน
เสี่ยวเจ้ามารับฉือหยวนกลับกองถ่าย เพิ่งจอดรถเรียบร้อยก็ได้รับใบแจ้งงานชุดใหม่ที่ทางกองถ่ายส่งมา
เขากวาดตามองคร่าว ๆ แล้วอดไม่ได้ที่จะพูดกับหลี่เว่ยหรานว่า “ในใบแจ้งงานใหม่นี้ มีหลายฉากที่ปรับเปลี่ยนลำดับไป ไม่ใช่เพราะผู้กำกับไม่พอใจพี่ฉือใช่ไหมครับ”
เสี่ยวเจ้าติดตามฉือหยวนเข้ากองถ่ายมามากมาย พบเจอผู้กำกับมานับไม่ถ้วน ผู้กำกับหยางนับว่าเป็นผู้กำกับที่โอหังและเข้มงวดที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา กระทั่งคุณเจียงในกองถ่ายท่านก็ยังกล้าด่า
เดิมทีการขอลานอกสถานที่ไปถ่ายโฆษณาก็ทำให้ผู้กำกับหยางไม่พอใจอยู่บ้างแล้ว เมื่อวานพวกเขากลับไม่ทันตามเวลาด้วยซ้ำ
หลี่เว่ยหรานเงยหน้าขึ้น “ส่งมาให้ฉันดูหน่อย”
เสี่ยวเจ้าส่งใบแจ้งงานเข้ามือถือหลี่เว่ยหราน หลี่เว่ยหรานตรวจสอบเทียบแล้วกล่าวว่า “น่าจะเป็นคุณเจียงปรับเปลี่ยน”
เสี่ยวเจ้า “คุณเจียงถึงกับเปลี่ยนลำดับการถ่ายทำกะทันหันได้อย่างไรครับ”
ฐานะผู้อำนวยการสร้าง คุณเจียงมีสิทธิ์ปรับแผนการถ่ายทำ แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยใช้สิทธินี้เลย เรื่องถ่ายทำส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่ผู้กำกับหยางเป็นคนตัดสินใจ
หลี่เว่ยหราน “นายลองดูดี ๆ สิ ว่าฉากที่ถูกปรับเปลี่ยนไปเป็นฉากอะไรบ้าง”
เสี่ยวเจ้าย้อนกลับไปดูใบแจ้งงานเดิม ก็เข้าใจทันที “ปรับฉากต่อสู้ทิ้งหมด หรือว่า... พี่ฉือบาดเจ็บมาใช่ไหมครับ”
นี่ไม่ใช่คิดมากไปเอง ตอนก่อนหน้านี้ในกองถ่าย พี่ฉือก็ไปค้างกับคุณเจียงบ้าง แต่ตอนนั้นคุณเจียงไม่เคยปรับเปลี่ยนฉาก มาเปลี่ยนเอาตอนนี้ จะไม่ให้คนสงสัยได้อย่างไร
หลี่เว่ยหรานเองก็นึกถึงข้อนี้ขึ้นมาเช่นกัน พลันหงุดหงิดใจอีกครา ฉือหยวนดีพร้อมทุกอย่าง ก็เว้นแต่สัญญาเลี้ยงดูบัดซบฉบับนี้...