เพราะต้องรีบกลับไปกองถ่ายแต่เช้า ฉือหยวนจึงตื่นตั้งแต่เช้าตรู่
หลังจากล้างหน้าแปลงฟันเสร็จ เขากำลังจะโทรถามเสี่ยวเจ้าว่าจะมารับตอนไหน จู่ๆ ก็มีข้อความวีแชทเด้งขึ้นมา จากเจียงเฮ่าเฉิน
เจียงเฮ่าเฉิน: "ตื่นหรือยัง?"
ฉือหยวนพิมพ์ตอบอย่างรวดเร็ว: "ตื่นแล้ว อีกเดี๋ยวผมจะกลับไปกองถ่าย"
พูดพลางเขาก็มองดูตารางงานออกงานอีกครั้ง ฉากแรกของวันนี้คือเก้าโมงครึ่ง
ฉือหยวนส่งข้อความเพิ่มไปอีก: "ผมกลับไปถึงกองถ่ายได้ก่อนแปดโมงครึ่ง ไม่ทำให้การถ่ายทำล่าช้าหรอก"
หลังจากส่งข้อความนี้ไป เขารออยู่ครู่หนึ่ง โทรศัพท์จากเจียงเฮ่าเฉินก็ดังขึ้นโดยตรง
ฉือหยวนรีบรับสาย: "คุณชายเจียง วันนี้ผม..."
เจียงเฮ่าเฉินขัดจังหวะ: "ผมไม่ได้โทรมาตามให้กลับไปถ่ายละคร หรือว่าในสายตาของคุณ ผมเป็นโปรดิวเซอร์ที่ใจร้ายกาจมาก?"
ฉือหยวนรีบปฏิเสธ: "ไม่ใช่ครับ ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น"
หากเป็นเมื่อก่อน เจียงเฮ่าเฉินต้องคาดคั้นถามต่อว่า 'งั้นคุณหมายความว่าไง?' จากนั้นค่อยแกล้งแหย่ในตอนที่ฉือหยวนจนปัญญา แล้วฉวยโอกาสหาประโยชน์อีกหน่อย แต่ตอนนี้ เขากลับรู้สึกเพียงแค่ห่อเหี่ยวใจ
ตัวเองให้ความประทับใจแบบไหนกับฉือหยวนกันแน่ ถึงทำให้อีกฝ่ายคิดว่า การที่ตัวเองโทรมาหา ก็เป็นเรื่องงานเท่านั้น?
เจียงเฮ่าเฉินพยายามหวนคิดถึงช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันกับฉือหยวนอย่างหนัก ทุกเช้าที่จำได้ ล้วนเป็นภาพที่เขากอดวัยรุ่นตื่นขึ้น ทุกเช้าช่างงดงาม ทว่าการพูดคุยทางโทรศัพท์ธรรมดาๆ อย่างนี้ ดูเหมือนจะหาได้ยากจริงๆ
ในใจของเจียงเฮ่าเฉินมีความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายได้ เช้าอันแสนดีที่เขาหวนคิดถึง ในมุมมองของฉือหยวนก็งดงามเหมือนกันหรือไม่? หรือว่าเป็นเพียงแค่การตามใจเขา
"คุณชายเจียง ผมขอโทษครับ"
"อย่าขอโทษ" แต่ก่อนเจียงเฮ่าเฉินชอบฟังวัยรุ่นขอโทษเขาแบบนี้ที่สุด เสียงนุ่มนวลอ่อนโยน สีหน้าบ่งบอกว่าฉันผิดแล้ว จะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น แต่ตอนนี้ เจียงเฮ่าเฉินกลับรู้สึกว่าตัวเองมันเลวทรามเหลือเกิน แค่เงียบไปชั่วขณะ วัยรุ่นก็จะรีบขอโทษโดยอัตโนมัติ ตัวเองไปทำอะไรกับเขากันแน่