หลังจากรู้ว่าบริษัทมีวิธีลดผลกระทบต่อ《ฉางเซิง》แล้ว ภาระในใจสุดท้ายของฉือหยวนก็หายไป
พอกลับไปที่กองถ่าย เขาก็ดูสดใสกระปรี้กระเปร่า สภาพจิตใจฟื้นคืนเต็มที่ ราวกับพายุเมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้น
คนในกองถ่ายเห็นเขาเป็นแบบนี้ ก็เข้าใจว่าเทียนอวี๋มีวิธีจัดการเรียบร้อยแล้ว ทำให้บรรยากาศในกองผ่อนคลายขึ้นตามไปด้วย
ผู้กำกับหยางถึงกับเอ่ยชมด้วยรอยยิ้มว่า “เรื่องอื่นไม่พูดแล้ว แต่สภาพจิตใจแบบนี้ของนายน่ะ เกิดมาเพื่ออยู่ในวงการบันเทิงจริง ๆ”
ตอนนี้ฉือหยวนก็เหมือนพนักงานบริษัทที่พร้อมจะลาออกได้ทุกเมื่อหลังจากมีอิสรภาพทางการเงิน สภาพจิตใจไม่ใช่แค่ดี แต่เรียกว่าอยู่ยงคงกระพัน
เป้าหมายทั้งหมดในการเข้าวงการของเขาบรรลุหมดแล้ว สิ่งเดียวที่เหลือก็คือละครเรื่องนี้
ฉือหยวน: “ผู้กำกับหยาง ผมมีไอเดียใหม่อีกแล้ว อยากปรึกษากับท่านหน่อย”
ผู้กำกับหยางสนับสนุนให้นักแสดงสร้างสรรค์อย่างเต็มที่ ได้ยินดังนั้นก็ให้ความสำคัญทันทีว่า “เล่าละเอียด ๆ ให้ฟังหน่อย”
《ฉางเซิง》เป็นไอพีใหญ่ ถ้าดูตามขนาดของนิยายแล้ว อยากถ่ายให้จบทั้งหมดอย่างน้อยต้องถ่ายสามภาค ภาคแรกเท่านั้นที่ทำได้ดี ภาคสองถึงจะถ่ายต่อได้ราบรื่น คุณชายเจียงซื้อลิขสิทธิ์《ฉางเซิง》มาทั้งเรื่อง ตั้งใจจะสร้างเป็นไตรภาค ดังนั้นเขาจะทำให้คุณชายเจียงผิดหวังไม่ได้เด็ดขาด
และตอนจบที่ดี จะส่งผลโดยตรงต่อความคาดหวังของคนดูที่มีต่อภาคสอง ถึงแม้พระเอกภาคสองอาจไม่ใช่เขาแล้วก็ตาม
แน่นอนว่าในใจเขายังมีความคิดลับ ๆ อย่างหนึ่ง ถ้าต่อไปนักแสดงที่รับบทสวีฉางเซิงเล่นได้ไม่ดีเท่าเขา ถึงตอนนั้นคุณชายเจียงจะมีสักวินาทีไหมที่นึกถึงเขาขึ้นมา แล้วพูดขึ้นด้วยความเสียดายว่า
ถ้าฉือหยวนอยู่ด้วยก็คงดี
แค่คิดแบบนี้ ฉือหยวนก็รู้สึกมีพลังเต็มกายไปหมด อารมณ์เข้มข้นจนแทบจะทะลักออกจากจอ
“ดี ดีมาก เป็นความรู้สึกที่เข้าถึงแบบนี้ล่ะ…”
ผู้กำกับหยางตื่นเต้นจนเอ่ยชมไม่หยุด