เสียงที่ดังชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทั้งสามคนอึดอัดจนตัวแข็งอยู่กับที่ แม้แต่จะสบตากันก็ยังไม่กล้า โดยเฉพาะพนักงานสาว เธอเขินอายจนไม่รู้จะวางสายตาไว้ตรงไหน
เดิมทีฉือหยวนก็เกลียดหวังหมิงอยู่แล้ว เสียงนั่นยิ่งทำให้เขานึกถึงวันที่หวังหมิงมอมยาเขา รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที
โชคดีที่ตอนนั้นมีพนักงานเดินคุยกันมา ทางนี้ เสียงพูดคุยทำให้สองคนในปล่องบันไดสะดุ้งตื่น เสียงน่าอับอายหยุดลงกะทันหัน
"เสี่ยวลี่ เห็นโปรดิวเซอร์หวังไหม งานเปิดตัวภาพยนตร์ใกล้จะเริ่มแล้ว"
พนักงานสองคนที่เดินมาเห็นเสี่ยวลี่ยืนอยู่กับฉือหยวนจึงเอ่ยถาม
เสี่ยวลี่ยังไม่ทันตอบ ประตูข้าง ๆ ก็ถูกผลักออกด้วยเสียงอี๊ดอ๊าด ร่างอ้วนพีของหวังหมิงเดินออกมาจากด้านใน "ฉันอยู่นี่เอง เมื่อกี้ออกมาสูบบุหรี่ เดี๋ยวไปแล้ว"
พนักงานเห็นว่าเจอคนแล้ว ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เตือนอีกครั้งแล้วไปทำงานต่อ
ตอนนั้นเอง ชายหนุ่มหน้าตาหมดจดคนหนึ่งเดินออกจากประตูตามมาช้ากว่ากัน ตอนที่ออกมาปกคอเสื้อก็ยังไม่ได้จัดให้เรียบร้อย เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะรีบร้อนใส่เสื้อ
เสี่ยวเจ้าอดไม่ได้ บ่นเบา ๆ "ให้ตายเถอะ ถอดเสื้อผ้าเลยเหรอ"
เสียงไม่ดัง มีเพียงฉือหยวนและเขาที่ได้ยิน แต่การส่งเสียงของเขาทำให้หลี่รุ่ยสังเกตเห็นว่ายังมีคนยืนอยู่ที่ลิฟต์
หลี่รุ่ยได้ยินเสียงก็มองมา สายตาหยุดชะงักเมื่อเห็นฉือหยวน "ฉือหยวน?!"
หวังหมิงได้ยินชื่อฉือหยวนก็หันมามองเหมือนกัน เมื่อเห็นใบหน้าของเด็กหนุ่มชัดเจน แววตาอดไม่ได้ที่จะฉายแววตะลึง
ฉือหยวนหน้าตาดี ข้อนี้ไม่ต้องสงสัยเลย ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ง้อส่งบทพระรองสามให้เขา เพื่อแลกกับการได้นอนด้วย ตอนนี้เพิ่งผ่านไปไม่กี่เดือน เด็กหนุ่มกลับยิ่งดูดีขึ้นไปอีก ดีเกินกว่าที่เขาจินตนาการไว้เสียอีก
โดยเฉพาะเอวนั่น เขาใฝ่ฝันมานานหลายเดือน เอวที่เกือบจะได้สัมผัสในห้องโรงแรม บัดนี้ถูกรัดไว้ด้วยเข็มขัดเส้นหนึ่ง เรียวบางอ่อนนุ่ม ต้องสัมผัสได้ดีกว่าอย่างแน่นอน
หลี่รุ่ยไม่ชอบฉือหยวนมาตลอด เพราะสิ่งที่ฉือหยวนมองข้าม คือสิ่งที่เขาดิ้นรนไขว่คว้าด้วยตัวเอง