ยามค่ำคืน
ณ อพาร์ตเมนต์ส่วนตัวที่เจียงเฮ่าเฉินเช่าอยู่
สุดท้ายเจียงเฮ่าเฉินก็ประเมินคุณธรรมของตัวเองสูงเกินไป ถึงได้อดใจไม่ไหวเปลี่ยนจินตนาการตอนกลางวันให้เป็นจริง
ระหว่างที่เคลื่อนไหว ก็ "บังคับ" ให้เด็กหนุ่มข้างใต้ยิ้ม พอเด็กหนุ่มยิ้มแล้ว ก็กระแทกจนรอยยิ้มแตกกระจายอย่างแรง ทำเช่นนี้วนเวียนไปมา เด็กหนุ่มที่อารมณ์ดีมาตลอดก็เริ่มโมโห กัดไหล่เจียงเฮ่าเฉินอย่างแรง
"อืม~" เจียงเฮ่าเฉินครางต่ำ การเคลื่อนไหวยิ่งรุนแรงขึ้น
เด็กหนุ่มร้องเสียงเบา กายยิ่งพันรัดแน่น โอบรับตามจังหวะ
ทั่วห้องอบอวลด้วยกลิ่นอายแห่งฤดูใบไม้ผลิ ยามบุปผาเบ่งบาน
……(ละเนื้อหาที่ต้องตรวจสอบหนึ่งพันคำ)
เจียงเฮ่าเฉินหยุดหลังจากเอาแค่สองครั้ง
ฉือหยวนซึ่งคุ้นเคยกับความอึดของเจียงเฮ่าเฉินมานานแล้ว ถามขึ้นอย่างไม่ทันคิด: "คุณชายเจียงเหนื่อยหรือครับ?"
เหนื่อย? หมายความว่ายังไง หมิ่นความสามารถของเขาอย่างนั้นหรือ?
เจียงเฮ่าเฉินโมโหจนหน้าดำทะมึน พลิกกายคร่อมเด็กหนุ่มอีกครั้ง จับคางเขาไว้ แล้วพูดอย่างดุดัน: "พรุ่งนี้เธอมีฉากวิ่งไล่สามชั่วโมง!"
ฉือหยวนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าคำพูดเมื่อครู่มันกำกวม เขาหน้าแดงด้วยความอาย: "ผม...ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นนะครับ"
เจียงเฮ่าเฉินไม่ยอมปล่อยเขา: "หมายความแบบนั้นคือแบบไหน?"
ฉือหยวนก็ไม่โง่หรอก ถ้าพูดออกไปจริง ๆ ต้องซวยแน่ เขายิ้มประจบ เผยลักยิ้มที่ถูกจูบมาทั้งคืน
"ไม่เช่นนั้น คุณช่วยจูบลักยิ้มอีกทีสิครับ?"
เจียงเฮ่าเฉินถอนหายใจ: "...อย่ามองข้าแบบนี้ มิฉะนั้นข้าคงห้ามใจไม่ไหวจริง ๆ"