เจียงเฮ่าเฉินไม่สนใจคำหยอกล้อของชุยตงเลยสักนิด เขาจัดเสื้อผ้าใหม่แล้วกำลังจะไปทำงานต่อ เขายังรีบไปสมทบกับเจ้าแมวน้อยขี้บ่นของเขาอยู่เลย
ทันใดนั้น สายตาของเขาก็ไปประสานเข้ากับเซี่ยหลิงโจวที่ยืนอยู่ด้านหลังชุยตงกับหานไต้
ตรงนี้...
เจียงเฮ่าเฉินขมวดคิ้ว ที่แท้ชุยตงก็เอาออฟฟิศของเซี่ยหลิงโจวมาไว้ที่นี่เอง
เซี่ยหลิงโจวเห็นเจียงเฮ่าเฉินมองตน ก็เผยรอยยิ้มอบอุ่นคุ้นเคยทันที เรียกเขาว่า "อาเฉิน"
หานไต้เข้าใจอะไรบางอย่างจากคำเรียกนี้ แต่ด้วยประสบการณ์โชกโชนจึงไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ
เจียงเฮ่าเฉินพยักหน้า บอกว่าผมยังมีธุระ แล้วก็เดินตรงไปยังห้องทำงานของตัวเอง
เซี่ยหลิงโจวเผลอสาวเท้าตามไปสองก้าว แต่แล้วก็หยุดชะงัก
ชุยตงกล่าวว่า "ฉันยังมีธุระ ขอตัวก่อนนะ เรื่องรายละเอียด หานไต้ คุณคุยกับหลิงโจวต่อแล้วกัน"
พูดจบก็รีบร้อนวิ่งตามเจียงเฮ่าเฉินไปอย่างไม่อาจรั้งรอ
เจียงเฮ่าเฉินเพิ่งก้าวเข้าห้องทำงาน ก็เห็นชุยตงตามมาติด ๆ เขาจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "นายจัดให้เขามาอยู่ชั้นนี้ได้ยังไง"
ชุยตงถาม "ติดใจอะไรหรือ"
จะว่า "ติดใจมาก" ก็ไม่เชิง ทว่าเจียงเฮ่าเฉินก็ไม่ได้อยากเจอเซี่ยหลิงโจวบ่อยครั้งถึงเพียงนี้จริง ๆ เพราะยังไงก็เป็นแฟนเก่า แถมการเลิกราของทั้งคู่ก็ไม่ราบรื่นอีกต่างหาก
ชุยตงบอก "ไม่ใช่ฉันจัดนะ แต่เขาเป็นคนขอเอง"
เจียงเฮ่าเฉินรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่ทันที
ชุยตง "ถ้านายติดใจ งั้นเดี๋ยวฉันให้เขาย้ายเลย ถึงแม้เซี่ยหลิงโจวจะมีชื่อเสียงมากทั้งในและนอกประเทศ แต่ใครใช้ให้นายเป็นเพื่อนฉันล่ะ จะขัดใจก็ต้องขัดใจ"
เจียงเฮ่าเฉิน "... ช่างเถอะ"