หลี่เว่ยหรานไม่ได้สังเกตความผิดปกติทางอารมณ์ของนักแสดงในสังกัดตัวเองเลย ในสายตาเธอแล้ว การเลี้ยงดูก็ต้องเพื่อทรัพยากรแน่นอน จะให้เพื่อรักแท้คงไม่ใช่กระมัง
“วันนี้แสดงประกบกับใครเหรอ” หลี่เว่ยหรานถามเสี่ยวเจ้า
“นักแสดงเจ้าบทบาทเหยียนครับ” เสี่ยวเจ้าตอบ
หลี่เว่ยหรานไม่ได้แปลกใจ ตัวละครที่ฉือหยวนเล่นกับบทของหยานชวนมีฉากด้วยกันเยอะอยู่แล้ว
“คุณมาที่นี่ก็เกือบครึ่งเดือนแล้ว สนิทกับนักแสดงเจ้าบทบาทเหยียนบ้างหรือยัง” หลี่เว่ยหรานถามฉือหยวน
“ไม่ค่อยได้ติดต่อกันเท่าไหร่” ฉือหยวนอารมณ์ไม่ค่อยดี ตอบเรียบๆ
ยังไม่ทันได้ติดต่อเลยด้วยซ้ำ ยังต่อยคนอื่นอีก
เสี่ยวเจ้าบ่นในใจ
หลี่เว่ยหรานพอจะเข้าใจนิสัยของฉือหยวนอยู่บ้าง นิสัยดี ไม่ก่อเรื่อง แต่ก็ไม่รู้จักเข้าหาคน ถ้าไม่เคยเห็นกับตาว่าฉือหยวนเอาอกเอาใจคุณเจียงขนาดไหน เธอคงไม่เชื่อว่าคนนิสัยแบบนี้จะไปป่ายปีนขึ้นเตียงใคร
หลี่เว่ยหรานกล่าวว่า “ถ้าคุณเอาใจใส่เรื่องมนุษยสัมพันธ์สักครึ่งหนึ่งของที่คุณมีให้คุณเจียง ก็คงไม่ถึงขั้นเข้ากองมาครึ่งเดือนแล้วยังไม่สนิทกับนักแสดงเจ้าบทบาทเหยียน”
เสี่ยวเจ้าตกใจตาโต ต่อให้พี่ฉือไม่สนใจ นักแสดงเจ้าบทบาทเหยียนยังแทบจะเข้าใส่ ถ้ายังเอาอกเอาใจอีกครึ่งหนึ่งแบบที่มีให้คุณเจียง ผลลัพธ์คงน่ากลัวเกินจินตนาการ
ฉือหยวนฟังแล้วก็รู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด “คุณชายเจียงไม่เหมือนใคร”
หลี่เว่ยหรานได้แต่คิดว่าเหตุผลที่ฉือหยวนบอกว่าไม่เหมือน ก็เพราะคุณเจียงเป็นผู้อุปถัมภ์ของเขา