ตอนพิเศษ IF แบบไม่รับผิดชอบ - 08
หิมะฤดูหนาวละลายหายก็ถึงฤดูใบไม้ผลิ อากาศอบอุ่นขึ้นเรื่อย ๆ จนเริ่มสวมเสื้อผ้าบาง ๆ ฉือหยวนถึงยอมถอดผ้าพันคอออก ซักสะอาดแล้วเก็บเข้าที่
“ฉือหยวน ไปเล่นบาสไหม” ท่ามกลางบรรยากาศการเรียนอันเข้มข้น เด็กหนุ่มกลุ่มหนึ่งพากันโอบไหล่เดินมาที่หน้าห้องเรียน เพื่อเรียกฉือหยวน
กลุ่มนี้เป็นนักเรียนหัวกะทิที่ได้โควตาเรียนต่อแล้ว ข้อกำหนดเดียวของพวกเขาที่โรงเรียนตอนนี้คือห้ามส่งผลกระทบต่อเพื่อนคนอื่นที่ต้องสอบเอ็นท์ พวกเขานัดแข่งกับรุ่นน้องชั้นม.5 ขาดคนไปหนึ่งคน คิดไปคิดมาก็นึกถึงฉือหยวน
ฉือหยวนสอบได้ที่หนึ่งทุกเดือน ไม่อยู่ในกลุ่มที่จะถูกกระทบ
ฉือหยวนเองก็ทำโจทย์จนเหนื่อยพอดี ได้ยินจึงปิดข้อสอบ ลุกขึ้นเดินออกไป: “ได้”
ห้าคนเดินไปสนามกีฬาท่ามกลางสายตาอิจฉาของเพื่อนร่วมชั้น สถานการณ์แบบนี้เรียกว่าอะไรนะ
วัยรุ่นของเธอ วัยรุ่นของฉัน เหมือนจะไม่เหมือนกันนะ
ฉือหยวนมีโอกาสเล่นบาสไม่มาก ตั้งแต่เข้าเรียนชั้นม.ปลายสายแข่งขัน เขาก็ใช้เวลาหลังเลิกเรียนไปกับการเรียนหรือแข่งเท่านั้น ฝีมือบาสเขาจริง ๆ ก็ธรรมดา แต่เขาตัวสูง กระโดดได้ดี และชู้ตแม่น พอเพื่อนร่วมทีมได้บอลก็ชอบส่งให้เขา เขาไม่แข่งเทคนิคกับใคร พอหาโอกาสได้ก็ชู้ต และเมื่อบอลถึงมือฉือหยวน นั่นคือช่วงพีคของการแข่ง
“ฉือหยวน!” เพื่อนร่วมทีมเจาะช่องว่างได้ ส่งบอลให้ฉือหยวน
ฉือหยวนรับบอล หมุนตัวถอยระยะ กระโดดสูง แล้วชู้ตใส่แป้นบาส
“ฟิ้ว” ลูกบาสเข้าห่วง ได้สองแต้ม
เกิดเสียงกรี๊ดตื่นเต้นดังขึ้นทันที
คนที่ประกบฉือหยวนช้าไปก้าว แต่เขาพุ่งแรงเกินไป เบรกไม่ทัน ชนไหล่ฉือหยวนตอนที่เขาลงพื้น ทั้งคู่ล้มลงไปกองที่พื้น
“ขอโทษครับรุ่นพี่ ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ” เด็กหนุ่มรีบคลานลุกขึ้น กลัวจะกระแทกไหล่ฉือหยวน ถ้าไหล่บาดเจ็บตอนจะสอบเอ็นท์คงไม่ดี
ฉือหยวนยิ้มส่ายหัว: “ไม่เป็นไร”
เด็กหนุ่มถึงวางใจ ลุกขึ้นยืนเองก่อน แล้วยื่นมือดึงฉือหยวนที่นั่งอยู่บนพื้นขึ้นมา
นอกสนาม เพื่อนฝ่ายประชาสัมพันธ์โรงเรียนใช้กล้องบันทึกภาพเหตุการณ์นี้