เทียนอวี๋มีทีมสไตลิสต์เป็นของตัวเอง แม้จะไม่ใช่ระดับหัวแถวของวงการ แต่ก็เป็นระดับแนวหน้า หวงไข่ตอนนี้ก็อยู่ในทีมนี้
ปีที่แล้วทีมสไตลิสต์เทียนอวี๋รับสมัครคน ตอนฉือหยวนนั่งแต่งหน้าได้ยินเข้า จึงเอ่ยปากถามไปว่าพอจะให้เพื่อนเขามาลองได้ไหม และยังเอารูปงานแต่งหน้าสมัยก่อนที่หวงไข่ทำให้เขาดูให้ผู้รับผิดชอบดูอีกหลายรูป หวงไข่ก็เลยได้เข้าเทียนอวี๋อย่างราบรื่น ตอนนี้ที่เทียนอวี๋ เขาก็เป็นช่างแต่งหน้าที่สามารถแต่งหน้าให้กับดาราระดับแนวหน้าขึ้นไปได้แล้ว เป็นที่นิยมมาก
ฉือหยวนต้องออกงาน เรื่องแต่งหน้าก็ตามหวงไข่มาเป็นธรรมดา
เสี่ยวเจ้าก็รู้ความสัมพันธ์ระหว่างฉือหยวนกับหวงไข่ เลยส่งฉือหยวนถึงห้องแต่งหน้าแล้วก็ไปจัดการธุระอื่นต่อ ไม่ได้อยู่เฝ้าตลอด
ฉือหยวนนั่งลงปุ๊บก็หยิบเข็มกลัดที่เจียงเฮ่าเฉินให้เมื่อเช้าออกมา “เสื้อผ้าเซ็ตนี้ใส่กับเข็มกลัดอันนี้ได้ไหม ถ้าไม่ได้ก็เปลี่ยนชุดให้ฉันหน่อย”
หวงไข่เอาพู่กันแต่งหน้าจิ้มลงบนหน้าฉือหยวน จิ้มไปพลางว่า “รู้ไหมว่าฉันลงแรงไปเท่าไหร่ ในการจับคู่เสื้อผ้าและออกแบบลุคให้แก แกดูสักนิดก็ไม่ดู พอมาก็บอกจะเปลี่ยน เพราะเข็มกลัดห่วยๆ อันเดียวเนี่ยนะ”
ฉือหยวนรอให้หวงไข่จิ้มเสร็จก่อน ถึงค่อยพูดเสียงเบาว่า “ไม่ใช่เข็มกลัดห่วยๆ นะ เป็นคุณชายเจียงให้ฉันมา”
หวงไข่ทำสีหน้า “ฉันรู้อยู่แล้ว” สายตาจับผิดจ้องมองเข็มกลัดในกล่องอยู่พักหนึ่ง “รสนิยมใช้ได้นะ”
ตาฉือหยวนเป็นประกายขึ้นมาทันที “ใส่ด้วยกันได้เหรอ”
หวงไข่ “ไม่ได้ก็ต้องทำให้ได้ ไม่งั้นแกต้องแอบติดมันเองแน่”
นึกหรือว่าเขาไม่รู้จักฉือหยวน ไม่ว่าจะเป็นเข็มกลัดเพชรหรือเป็นแค่เศษหญ้า ตราบใดที่เจียงเฮ่าเฉินเป็นคนให้ เขาก็เอามาติดพรมแดงได้ทั้งนั้น
ฉือหยวนหัวเราะแหะๆ ถือว่าเป็นการยอมรับโดยปริยาย
หวงไข่หมั่นไส้ เชยคางฉือหยวนขึ้นมา “นั่งดีๆ จะเริ่มแต่งหน้าแล้ว”
ฉือหยวนเชื่อฟัง เชิดคอขึ้น หวงไข่ลงรองพื้นให้ผิวฉือหยวนอย่างประณีต พู่กันปัดไล่มาจนถึงลำคอของฉือหยวน จากช่องว่างเสื้อผ้าเห็นรอยแดงวาบแวบหนึ่ง