ท่ามกลางความงัวเงีย ฉือหยวนรู้สึกถึงอาการคันยุบยิบวาบหวาม
ความทรงจำแย่ๆ ผุดขึ้นมาในหัว ฉือหยวนพลิกตัวกดอีกฝ่ายไว้ใต้ร่างอย่างฉับพลัน
เจียงเฮ่าเฉินไม่ทันตั้งตัว แค่คิดจะขอจูบยามเช้า ไหงกลับถูกจับกดซะได้
ส่วนต้นเหตุการกลับลืมตาปริบๆ งุนงงกว่าตัวเขาเองเสียอีก "ไง อยากกดฉันเหรอ"
ฉือหยวนได้สติ รีบตะเกียกตะกายจะถลาลงจากตัวเจียงเฮ่าเฉิน แต่ข้อมือกลับถูกอีกฝ่ายรวบไว้แน่น
ฉือหยวนชะงักตะลึง "คุณ... คุณเจียง"
เจียงเฮ่าเฉิน "ไหนๆ ก็ขึ้นคร่อมแล้ว เอาท่านี้แหละ"
ใบหน้าเล็กขาวผ่องของฉือหยวนเปลี่ยนเป็นสีแดงคล้ำทันที ในเรื่องนี้เขาคล้อยตามตลอด แต่นั่นก็แค่ทำตาม เขาไม่เคยเป็นฝ่ายรุกมาก่อน ทว่า... ทว่าที่คุณเจียงพูดหมายความว่าให้เขา...
ฉือหยวนไม่เคยทำ ไม่สิ คิดก็ไม่เคยคิด
"ไง ไม่อยากเหรอ" เจียงเฮ่าเฉินแกล้งยั่ว
"เปล่าครับ" เสียงฉือหยวนเบาหวิวราวยุงบิน "ผม... ผมไม่เป็น"
"อะไรนะ" เจียงเฮ่าเฉินถามย้ำ
"ผม... ผมไม่เป็น" ฉือหยวนจำต้องพูดซ้ำอีกครั้ง
ท่าทางของเขาทำให้เจียงเฮ่าเฉินอยากขำ อกกระเพื่อมเป็นระลอก ฉือหยวนคร่อมอยู่บนตัวเขาพอดี พอขยับทีบรรยากาศก็พลันล่อแหลมขึ้นมา
เจียงเฮ่าเฉินรับรู้ถึงความคึกคะนองยามเช้าของเด็กหนุ่ม
"ร่างกายซื่อสัตย์ดีนี่"
ฉือหยวนแทบอยากตาย
"ไม่เป็นไม่เป็นไร ฉันสอนเอง" เจียงเฮ่าเฉินแนบริมฝีปากกับติ่งหูของเด็กหนุ่ม ค่อยๆ สอน "ถอดเสื้อฉันก่อน"