ห้องส่วนตัวในร้านอาหารใกล้เมืองภาพยนตร์
บริกรยกน้ำชากับของว่างเข้ามาแล้วก็เดินออกไปอย่างเบามือ
รอพวกเขาจากไป เจียงเฮ่าเฉินถึงได้ถอดหน้ากากกับหมวกออก ถึงแม้บริกรที่นี่จะชินตากับดารา แต่เขาไม่ได้ถ่ายละครมานาน จู่ๆ มาที่เมืองภาพยนตร์ก็กลายเป็นประเด็นได้ง่ายๆ หลีกเลี่ยงได้ก็ดีกว่า
เจียงเฮ่าเฉินมองเด็กหนุ่มที่นั่งเงียบกริบอยู่ฝั่งตรงข้ามตั้งแต่ก้าวเข้ามา สิ่งแรกที่ดึงดูดสายตาเขากลับเป็นรอยคล้ำดำใต้ตาของอีกฝ่าย
“ช่วงนี้ถ่ายละครเหนื่อยน่าดู” ชุยตงเคยบอกว่าหวังหมิงหาเรื่องเขา คิดว่าที่กองถ่ายต้องไม่ใช่เรื่องง่ายๆ
ฉือหยวน “ก็พอได้”
“เพิ่งเลิกกองมา คงจะเหนื่อย กินอะไรสักหน่อยก่อนเถอะ” เจียงเฮ่าเฉินเอ่ย
ฉือหยวนไม่ขยับ นิ้วใต้โต๊ะขยำชายเสื้อ ขบฟันกรอด ฮึดเป็นตาย “ไม่เป็นไรครับ มีอะไร คุณ...พูดมาตรงๆ เถอะ”
เจียงเฮ่าเฉินไม่พลาดสีหน้าของฉือหยวน เด็กหนุ่มกำลังรู้สึกผิด
ยังฝึกไม่ถึงขั้นนะ เรื่องก็ทำไปแล้ว หน้าต้องหนากว่านี้สักหน่อยถึงจะได้
เจียงเฮ่าเฉิน “ดูท่าทางนายคงรู้แล้วว่าฉันตามหาทำไม”
ฉือหยวนกัดริมฝีปาก รับเบาๆ ในใจอดนึกถึงเรื่องเมื่อคืนนั้นขึ้นมาไม่ได้อีก ใบหูแดงซ่านไปหมด
ยังไงก็มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันมาหนึ่งคืน เจียงเฮ่าเฉินรู้จักนิสัยบางอย่างของเด็กหนุ่มดี อย่างเวลาหงุดหงิดเขินอาย ใบหูจะแดง
นี่นึกถึงเรื่องเมื่อคืนนั้นขึ้นมาแล้วอย่างนั้นหรือ
จู่ๆ เจียงเฮ่าเฉินก็รู้สึกสนุกขึ้นมา “นายจงใจใช่ไหม”
ฉือหยวนไม่กล้ามองหน้าเจียงเฮ่าเฉิน “ครับ”
มือที่ถือถ้วยชาของเจียงเฮ่าเฉินชะงัก ดวงตาวาวเย็นขึ้นหลายส่วน ก็จงใจจริงๆ ด้วย จู่ๆ เจียงเฮ่าเฉินก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าตัวเองผิดหวังเรื่องอะไร อาจเป็นเพราะเสี้ยววินาทีนั้นเขาหวังว่าเด็กหนุ่มจะไม่ใช่คนแบบนั้น
เจียงเฮ่าเฉินหมดอารมณ์เย้าแหย่ ถามตรงตัว “นายต้องการอะไร”
ฉือหยวนเงยหน้ามึนงง “หา”
เจียงเฮ่าเฉิน “นายจงใจเข้าห้องฉัน จงใจมีความสัมพันธ์กับฉัน นายต้องการอะไร”
ฉือหยวนถึงได้ฟังเข้าใจ รีบส่ายหน้า “ไม่ใช่นะครับ ผมไม่ได้จงใจเข้าห้องคุณ ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าเป็นห้องคุณ เพิ่งรู้ตอนคุณเข้ามาแล้วไง ผม...”
เจียงเฮ่าเฉินดูกล้องวงจรปิดของโรงแรมแล้ว รู้ว่าเด็กหนุ่มไม่ได้โกหก “แล้วทำไมนายถึงยอมรับว่าจงใจ”
ฉือหยวนมองเจียงเฮ่าเฉินอย่างหวาดๆ กัดฟันสารภาพหมดเปลือก “ผมไม่ได้ตั้งใจเข้าห้องคุณก็จริง แต่ผมรู้ว่าคุณจำคนผิด ผม...ผมจงใจกับคุณ...”
คำพูดหลังจากนั้น เด็กหนุ่มเขินจนไม่กล้าพูดออกมา
เจียงเฮ่าเฉินรู้สึกว่ามันน่าสนใจสุดๆ “ตอนทำตัวเปิดเผยดีออก ทำไมพอพูดถึงกลับอายซะงั้น”
ฉือหยวนรู้สึกราวกับถูกตบหน้าต่อหน้าธารกำนัล เจ็บปวดจนทนไม่ไหว
ไม่เป็นไรนี่ ก็เตรียมใจไว้ตั้งนานแล้ว เจียงเฮ่าเฉินจะเกลียดเขาก็เป็นเรื่องปกติ เขาเองก็ไร้ยางอาย
“ขอโทษครับ”
เจียงเฮ่าเฉินคิดว่าปฏิกิริยาของเด็กหนุ่มมันผิดปกติเกินไปแล้ว เป็นแค่คำหยอกล้อธรรมดา ทำไมอีกฝ่ายถึงได้ตอบสนองรุนแรงขนาดนี้
หรือว่า...
จู่ๆ เจียงเฮ่าเฉินก็เปลี่ยนสีหน้า “นายเป็นโรค?!”
เขารีบย้อนคิดถึงเมื่อคืนนั้นว่าตัวเองใส่ถุงทุกครั้งหรือเปล่า แต่คืนนั้นทำหลายครั้งเกินไป เขาจำไม่ได้ถนัดแล้ว
“ไม่ใช่ครับ ผม...ผมไม่ได้เป็นโรค ผมครั้งแรกนะครับ” ฉือหยวนรีบอธิบายลนลาน
ครั้งแรก?
เจียงเฮ่าเฉินสัมผัสได้ถึงความเซ่อซ่าของเด็กหนุ่ม แต่คนที่ครั้งแรกจะรุกเร้าขนาดนั้นได้ยังไง
เสแสร้ง?
เด็กหนุ่มหน้าตาซื่อบริสุทธิ์ แต่คำพูดและการกระทำกับขัดแย้งกัน เจียงเฮ่าเฉินพลันเริ่มคลางแคลงสายตาตัวเอง หรือว่าฝีมือการแสดงของเด็กหนุ่มจะแนบเนียนถึงขั้นหลอกเขาได้
เจียงเฮ่าเฉินถามตรงๆ “ครั้งแรก แต่ท่าทางของนายเมื่อคืนนั้นไม่เหมือนครั้งแรกเลยนะ”
ฉือหยวนที่ไหนจะกล้าบอกว่าเขาถือว่าเมื่อคืนนั้นเหมือนถูกลอตเตอรี่ รางวัลก็คือเจียงเฮ่าเฉิน ยิ่งได้ทำมากครั้งก็ยิ่งคุ้มค่ามากโข
ฉือหยวนหาเหตุผลมาแก้ตัว “เมื่อคืนผมโดนวางยา คงเป็นเพราะฤทธิ์ยาละมั้งครับ”
เหตุผลนี้เจียงเฮ่าเฉินพอจะรับได้
เจียงเฮ่าเฉินถามต่อ “ใครเป็นคนวางยานาย”
ฉือหยวน “ผู้จัดการผมครับ เขาอยากส่งผมให้ผู้อำนวยการสร้างคนหนึ่ง ผม...หนีออกมาแล้วก็ดันเข้าไปหลบในห้องคุณ”
เจียงเฮ่าเฉินชำเลืองเครื่องอัดเสียงใต้โต๊ะ ถามต่อ “ฉันจำได้ว่าก่อนเริ่มเมื่อคืน ฉันถามนายว่าสมัครใจไหม นายตอบว่าสมัครใจ”
ฉือหยวนหน้าแดงก่ำ “ผมสมัครใจครับ”
เจียงเฮ่าเฉินสีหน้าผ่อนคลาย มีสองประโยคนี้แล้ว เด็กหนุ่มจะมาเล่นงานเขาทีหลังก็ไม่ได้ ต่อให้เด็กหนุ่มแจ้งความ ก็เป็นฝ่ายเขาที่ปีนเตียงเอง
เจียงเฮ่าเฉิน “ทำไม”
เพราะผมชอบคุณ
ฉือหยวนไม่กล้าพูด กลัวเห็นแววตารังเกียจของเจียงเฮ่าเฉิน แล้วก็ไม่อยากให้เจียงเฮ่าเฉินรู้ว่าเขาโกหก จึงก้มหน้ามองตักตัวเอง “ตอนนั้นผมไม่สบายตัว แล้วคุณก็เข้ามาพอดี หลังจากนั้นก็ถามผมแบบนั้น ผมไม่อยากออกไปข้างนอกแล้วถูกผู้อำนวยการสร้างคนนั้นเห็น ก็เลย...”
เจียงเฮ่าเฉินต่อความให้ “ก็เลยใช้ฉันเป็นยาแก้ให้เธอใช่ไหม”
ฉือหยวนขอโทษอีกครั้ง “ขอโทษครับ”
เจียงเฮ่าเฉินเองก็คาดไม่ถึงว่าตัวเองจะมีวันที่ถูกคนอื่นใช้เป็นยาแก้ เขาหัวเราะขมขื่น “แปลว่าฉันถูกนายนี่เอาเปรียบสินะ”
ฉือหยวนยิ่งไม่กล้าพูด ได้แต่ขอโทษอีก
เจียงเฮ่าเฉินนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้เด็กหนุ่มบอกว่านั่นเป็นครั้งแรกของเขา คิดอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าก็พลันย่ำแย่
เจียงเฮ่าเฉิน “ฉันถามหน่อย นายเป็นเกย์หรือเปล่า”
ฉือหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่รู้จะตอบยังไง
ไม่ใช่?
เจียงเฮ่าเฉินหน้าดำคร่ำเครียดลงทันใด
ฉือหยวน “คนที่ผมชอบเป็นผู้ชายครับ”
เจียงเฮ่าเฉินสีหน้าทุเลาลง อารมณ์ที่คุกรุ่นสงบลง ไม่ได้ใส่ใจวิธีการใช้คำของฉือหยวนมากนักด้วย
เจียงเฮ่าเฉิน “นายมีคนรักหรือ”
ฉือหยวนส่ายหน้า “ไม่มีครับ คนที่ผมชอบเขาไม่ชอบผม”
เจียงเฮ่าเฉินหัวเราะ “แอบชอบนี่เอง ใสซื่อดีนะเนี่ย”
ฉือหยวนก้มหน้าเงียบ
“โครกครากกก~~”
ฉือหยวนถ่ายละครสลิงลอยฟ้ามาเจ็ดชั่วโมง ระหว่างนั้นได้กินแค่น้ำไม่กี่อึก มาถึงตอนนี้กระเพาะกับลำไส้ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เริ่มส่งสัญญาณเตือนแล้ว
เขากุมท้องอย่างเขินอาย แทบอยากขุดหลุมมุดลงไป
เจียงเฮ่าเฉินรู้สึกขำ “กินเถอะ ฉันสั่งมาให้นายแต่แรกแล้ว”
สั่งมาให้ผมหรือครับ
ประโยคนี้มีพลังดึงดูดใจเหลือเกิน ฉือหยวนดีใจจนห้ามไม่อยู่ มือคว้าขนมบนโต๊ะขึ้นมาชิ้นหนึ่งแทบไม่รู้ตัว ค่อยๆ กินอย่างถนุถนอมและทะนุถนอม
ท่าทางน่าสงสารนั่น มองแล้วปลุกความอาทรบางอย่างในตัวเจียงเฮ่าเฉินขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
เจียงเฮ่าเฉิน “นายไปล่วงเกินผู้อำนวยการสร้างกับผู้จัดการ ตอนนี้คงลำบากน่าดูเลยสินะ”
ฉือหยวนไม่ยี่หระ “ก็พอไหวนะครับ”
พอไหว? ก่อนมาเขาสืบหมดแล้ว บริษัทของฉือหยวนเตรียมจะแช่แข็งเขา ส่วนละครที่กำลังถ่ายทำอยู่เรื่องเดียว ก็ถูกตัดบทของเขาออกแล้วด้วย
เจียงเฮ่าเฉิน “พอไหวยังไง”
ฉือหยวนทำเป็นไม่แคร์ “ก็คือไม่ให้ผมรับงานแล้วไงครับ แต่ไม่เป็นไร ตอนเซ็นสัญญาคราวนั้นผมเผื่อใจไว้หน่อยนึง ผมเซ็นสัญญาแบบมีเงินเดือนขั้นต่ำ ต่อให้บริษัทจะแช่แข็งผม ก็ต้องจ่ายเดือนละ 5000 หยวนให้ผม”
พอถึงท้ายประโยค น้ำเสียงของฉือหยวนยังแฝงความภูมิใจเล็กๆ อยู่หน่อยๆ
เจียงเฮ่าเฉินแทบหลุดหัวเราะออกมา พยายามกลั้นไว้ด้วยการไอ “5000 หยวนพอให้นายใช้ชีวิตหรือ”
ฉือหยวนพยักหน้า “พอครับ เมื่อก่อนเงินเดือนผม 1500 ก็อยู่ดีๆ ได้ 5000 นี่เยอะมากแล้ว”