เจียงเฮ่าเฉินไม่ได้นอนทั้งคืน หลังจากความตื่นเต้นผ่านไปก็เริ่มง่วงบ้าง แต่เขายังรอโทรศัพท์ของฉือหยวนอยู่
คิดไปคิดมา เขาจึงไม่ได้ไปบ้านเช่า หรือแม้แต่ห้องทำงานชั่วคราวของตัวเอง แต่ไปที่รถบ้านของฉือหยวนที่ใช้ตอนถ่ายทำ
เสี่ยวเจ้าเพิ่งรู้เหตุผลที่ถูกบล็อกจากฉือหยวนว่าเป็นเพราะส่งข้อความมั่วแล้วคุณเจียงเห็นเข้า พอหันไปเก็บของเสร็จก็เห็นคุณเจียงยืนอยู่ข้างหลัง ตกใจจนเสียงสั่น: "คุณเจียง... คุณเจียง"
เจียงเฮ่าเฉินมีสีหน้าเรียบ ๆ พยักหน้า
เสี่ยวเจ้า: "คุณมีธุระหรือครับ"
เจียงเฮ่าเฉินเหลือบมองเก้าอี้ผ้าใบที่วางอยู่ข้าง ๆ แล้วพูดว่า: "ฉันง่วงนิดหน่อย ขอใช้เก้าอี้ผ้าใบของฉือหยวนนอนสักพัก"
เสี่ยวเจ้ารีบบอก: "อย่างนั้นให้ผมขึ้นไปนอนในรถเลยไหมครับ บนรถมีเตียง"
ขึ้นไปนอนในรถแล้ว ฉือหยวนยังจะเห็นฉันอีกไหม
เจียงเฮ่าเฉินปฏิเสธ: "ไม่ล่ะ ข่าวลือออกไปไม่ดี"
เสี่ยวเจ้า: "ก็จริงครับ งั้นเดี๋ยวผมไปเอาผ้าห่มมาให้นะครับ"
เกือบลืมไป คุณเจียงกับพี่ฉือมีความสัมพันธ์ที่เปิดเผยไม่ได้ การขึ้นไปนอนในรถไม่เหมาะสมจริง ๆ
เจียงเฮ่าเฉินถือผ้าห่ม กำลังจะนอนลง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
หน้าจอแตกเกินไป อีกทั้งแสงด้านนอกก็จ้า เจียงเฮ่าเฉินมองไม่เห็นแม้แต่ชื่อสายเรียกเข้า ก็กดรับ: "สวัสดีครับ ใครครับ"
ปลายสายเงียบอย่างประหลาดไปชั่วขณะ
เจียงเฮ่าเฉินง่วงมาก รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยจึงส่งเสียงอีกครั้ง ขณะกำลังจะวางสาย ปลายสายก็มีเสียงในที่สุด
"ฉันเอง"
เจียงเฮ่าเฉินตะลึง: "นายนี่เอง"
"อาเฉิน นายลบเบอร์ของฉันไปแล้วหรือ" เซี่ยหลิงโจวถามด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด
เจียงเฮ่าเฉินอธิบาย: "เปล่า เมื่อกี้ฉันไม่ได้ดู"
เซี่ยหลิงโจว: "ไม่เป็นไร ฉันตอนนั้นตัดสินใจไปต่างประเทศเด็ดขาดขนาดนั้น นายโกรธแล้วลบก็เป็นเรื่องปกติ"