เจียงเฮ่าเฉินรู้สึกว่าตัวเองเป็นโรคจิต ประเภทจิตใจสกปรก
เขากลับ... เขากลับ...
"พี่ อย่า... อือ... พี่ ได้โปรด... อืม... พี่ ผมเป็นน้องพี่นะ..."
"โครม!" เจียงเฮ่าเฉินเอาหัวโขกกำแพง ความคิดสกปรกในหัวกระเจิงหมด
เขาทำความฝันแบบนั้นได้ยังไง เขามันไม่ใช่คน เขามันโรคจิตจิตใจสกปรก เขากลับคิดลามกกับน้องชาย ในความฝันน้องชายร้องไห้ขนาดนั้นแล้ว เขาไม่เพียงไม่หยุด กลับยิ่งเพราะน้องร้องไห้แล้วดูดี เลยทำเกินเลยกว่าเดิม...
ขาเรียวงาม เอวอ่อนยืดหยุ่น เสียงครางยั่วยวน ใบหน้าเล็กแดงระเรื่อชุ่มเหงื่อ...
"โครม ๆ ๆ!"
เจียงเฮ่าเฉินโขกกำแพงไม่หยุด แล้วก็รู้สึกปวดตุบ ๆ ในที่สุดก็สงบลง
เสี่ยวชุยที่กำลังมองนายตัวเองเพี้ยนอยู่ เหลือบเห็นสีแดง ตกใจร้อง "อ๊ะ": "ถลอกแล้ว! เลือดออก!"
เลือดออก... ในความฝัน ฉือหยวนก็ถูกเขาทำจนเลือดออกเหมือนกัน
รู้ตัวว่ายังดื่มด่ำอยู่ เจียงเฮ่าเฉินหันหน้า จะโขกกำแพงอีก
"พี่ พี่เป็นอะไร? อย่าทำให้ผมกลัวสิ" เสี่ยวชุยแทบจะร้องไห้แล้ว
สิบนาทีต่อมา
สวี่ม่อ, เสี่ยวชุย, เจียงเฮ่าเฉิน สามคนนั่งอยู่ในห้องพักปิด สีหน้าเคร่งเครียดมองหน้ากัน
สวี่ม่อมองเจียงเฮ่าเฉินที่มีผ้าก๊อซแปะที่หน้าผาก สีหน้าซับซ้อน จะพูดก็หยุด หยุดก็อยากพูด อยู่นานถึงเอ่ยปาก: "เฮ่าเฉิน ช่วงนี้ตารางงานแน่นไปความดันสูงเกินไปรึเปล่า?"
เสียงอ่อนโยน ราวกับตอนเขากล่อมลูกสาวที่บ้านเลย
เจียงเฮ่าเฉินชำเลืองมอง: "ไม่ต้องห่วง ผมไม่ได้บ้า แล้วก็ไม่ได้ซึมเศร้า"
สวี่ม่อ: "งั้น... งั้นก็ดี"
ดูออกเลยว่าไม่เชื่อ
เจียงเฮ่าเฉินก็ขี้เกียจอธิบาย ตอนนี้สภาพเขาหนักกว่าซึมเศร้าอีก ซึมเศร้าอย่างมากก็แค่ทำร้ายตัวเอง แต่นี่เขากลายเป็นโรคจิต อยากจะไปทำร้ายคนอื่น
สวี่ม่อถามอย่างระวัง: "หลังจากงานโปรโมตหนังวันนี้เสร็จ ก็ไม่มีงานอะไรแล้ว นายพอดีจะได้พักสักสองสามวัน"