"อื้อ… เจ็บ…"
ฉือหยวนถูกเจียงเฮ่าเฉินตรึงไว้กับกำแพงห้องน้ำ ร่างกายอ่อนยวบจนไร้เรี่ยวแรง ต้องพึ่งมือแข็งแรงที่ประคองเอวไว้
"ผ่อนคลาย…"
เจียงเฮ่าเฉินไม่เคยมีความอดทนในเรื่องแบบนี้ แต่ครั้งนี้กลับยับยั้งใจอย่างยากเย็น เด็กหนุ่มดาราหน้าใหม่ที่ชุยตงส่งมาคราวนี้อ่อนประสบการณ์เกินไป ราวกับเป็นครั้งแรก
ฉือหยวนสัมผัสได้ถึงน้ำเสียงหงุดหงิดของเจียงเฮ่าเฉิน จึงไม่กล้าร้องเจ็บอีก โอกาสที่กว่าจะได้มาครั้งนี้ หรืออาจเป็นเพียงครั้งเดียวในชีวิต เขาไม่อยากทิ้งความเสียใจไว้
เขากัดริมฝีปาก อดทนความเจ็บปวด ร่างกายที่ยังเคอะเขินพยายามตอบสนองเจียงเฮ่าเฉิน
เจียงเฮ่าเฉินเองก็เหมือนลูกศรที่ขึ้นสายไว้แล้ว จะทนไหวได้อย่างไร ระดมโหมกระหน่ำอย่างกับพายุ
จากห้องน้ำ สู่โซฟา กระทั่งบนเตียง เด็กหนุ่มผู้ดื้อรั้นสุดท้ายก็อดไม่ได้ หลุดเสียงสะอื้นออกมาบนเตียง
"เด็กดี ครั้งสุดท้ายแล้วนะ" เจียงเฮ่าเฉินเองก็รู้ตัวว่าหนักหนาเกินไป แต่ก็ยังไม่หนำใจ
ฉือหยวนได้ยินคำว่า "ครั้งสุดท้าย" ราวกับถูกสะกิดประสาทบางอย่าง ร่างกายที่แทบไร้แรงกลับขยับเข้าไปอีกโดยสัญชาตญาณ
"ร่างกายซื่อสัตย์ดีนี่" เจียงเฮ่าเฉินแกล้งร้ายทำให้เด็กหนุ่มร้องไห้ตลอดทั้งคืน
………
ค่ำคืนนี้ชวนมึนเมาเกินไป ประกอบกับเมื่อวานดื่มเหล้าไม่น้อย เจียงเฮ่าเฉินจึงเพิ่งตื่นตอนเที่ยงวัน
คลึงขมับที่ปวดหนึบ สายตาเจียงเฮ่าเฉินพลันเหลือบเห็นเสื้อผ้ากระจัดกระจายบนพื้น ก่อนจะค่อยๆ ย้อนรำลึกเรื่องเมื่อคืนได้
ในห้องไม่มีเงาของเด็กหนุ่มคนนั้นอีกแล้ว คงเป็นเพราะชุยตงกำชับไว้ล่วงหน้า ให้เด็กหนุ่มออกไปแล้ว
หลายปีมานี้เขาจะหาเด็กดาราหน้าใหม่เป็นครั้งคราว แต่ก็เพื่อปลดปล่อยความต้องการเท่านั้น บางทีพอฟ้าสว่าง เขายังจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายหน้าตาเป็นอย่างไร
อย่างไรก็ตาม เมื่อคืนเขาทำเกินไปจริงๆ ไว้ทีหลังจะให้ชุยตงเพิ่มทรัพยากรให้เขาหน่อย
อีกด้านหนึ่ง
ฉือหยวนกลับมาที่ห้องเช่า 20 ตารางเมตรของตัวเอง เพิ่งอาบน้ำเสร็จ
เมื่อคืนนี้เขาหมดสติไปในอ้อมอกของเจียงเฮ่าเฉินเลย พอตื่นขึ้นเจียงเฮ่าเฉินยังกอดเขาอยู่ เขาไม่กล้าเผชิญคำถามหลังตื่น จึงอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายยังไม่ตื่น รีบแอบหนีไป
เจียงเฮ่าเฉินจำเขาผิดเป็นคนอื่น
ฉือหยวนปวดเมื่อยไปทั้งร่าง โดยเฉพาะที่ที่ไม่อาจเอ่ยถึง แค่สัมผัสก็เจ็บ แต่ในหัวกลับอดไม่ได้ที่จะย้อนทบทวนภาพเมื่อคืนซ้ำไปซ้ำมา
นี่เป็นครั้งแรกของเขา เจียงเฮ่าเฉินก็ไม่อ่อนโยน แต่เขาก็ยังชอบ ตราบใดเป็นเจียงเฮ่าเฉิน เขาก็ชอบ
เขาแอบชอบเจียงเฮ่าเฉินมานานแสนนาน ตลอดหลายปีมานี้เขาพยายามเข้าใกล้มาโดยตลอด แต่เขาห่างไกลเกินไป ต่อให้ใช้พลังทั้งหมดก็ยังเอื้อมไม่ถึง
เมื่อคืนเป็นงานเลี้ยงที่กองถ่ายจัด เขาไม่ได้อยากไปแต่แรก เพราะตั้งแต่เข้ากองถ่ายมา ผู้อำนวยการสร้างหวังหมิงก็คอยรังควาญเขาตลอด
เขาไม่ใช่มือใหม่ในวงการ รู้ว่านักแสดงเล็กๆ ไม่ควรมีเรื่องกับผู้อำนวยการสร้าง ที่สำคัญที่สุดคือ ในละครเรื่องนี้ เขาอุตส่าห์ได้บทดีบทหนึ่ง ถ้าเล่นดีก็จะได้ใกล้ชิดเจียงเฮ่าเฉินมากขึ้นอีกนิด
เขาคิดไว้แต่แรกว่า แค่หลีกให้พ้นจนกว่าการถ่ายละครจะเสร็จก็พอ แต่ไม่คิดว่าเมื่อวานในงานเลี้ยง อีกฝ่ายจะจับเขาใส่ยาโดยตรง
เดิมเขาก็ใช่ว่าจะอารมณ์ดี ทนมาถึงขั้นนี้ก็สุดขีดแล้ว ดังนั้นตอนที่ผู้อำนวยการสร้างถือคีย์การ์ดเข้าห้องมา เขาจึงลงมือกระทืบเลย
คงเพราะตอนต่อยคนเลือดลมขึ้นหน้า พอออกจากห้อง ฤทธิ์ยาก็ออกฤทธิ์ขึ้นมาทันใด เขามึนงงอย่างหนัก พอดีขณะนั้นในชั้นเดียวกันมีห้องเปิดประตูทิ้งไว้ เขาเลยถือโอกาสหลบเข้าไป
เดิมทีแค่อยากใช้น้ำเย็นในห้องล้างหน้าให้สร่างแล้วก็ไป แต่ตอนนั้นเจียงเฮ่าเฉินกลับเข้ามา
ตอนนั้นเขาสมองช็อตไปเลย คิดว่าตัวเองกำลังฝัน ส่วนเจียงเฮ่าเฉินกลับเข้าใจเขาผิดว่าเป็นคนอื่น
"ชุยตงให้นายมาหรอ"
"นายสมัครใจใช่ไหม"
ฉือหยวนเผลอตอบรับออกไปอย่างกับถูกผีชักจูง แล้วเรื่องต่อมาก็เกิดขึ้น…
ใบหน้าร้อนผ่าว
ฉือหยวนกรอกน้ำเย็นให้ตัวเองแก้วใหญ่ ความร้อนวูบจึงลดลง แล้วความกังวลก็เข้ามาอีก
ตอนนี้เจียงเฮ่าเฉินคงตื่นแล้ว คงพบว่ารู้ตัวผิดคนแล้ว เขาจะโกรธไหมนะ
ถ้าเขาตามมาล่ะ
ช่างเถอะ จะฆ่าจะแกงตามใจ
ยังไงก็ได้นอนแล้ว ไม่เสียเปล่า
"โครม โครม โครม!"
"ฉือหยวน ฉือหยวน เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้!" หน้าประตูคือเสียงตวาดของผู้จัดการส่วนตัวฉางเหลย
ฉือหยวนดึงสติกลับมา เขารู้ว่าฉางเหลยมาหาเขาเรื่องอะไร ตั้งแต่เมื่อคืนเขาไม่เคยเปิดมือถือเลย
ฉือหยวนลุกจากโซฟาอย่างทุลักทุเล แล้ววิ่งไปเปิดประตู
"ฉือหยวน นายแม่ง…" สีหน้าฉางเหลยเปลี่ยนไปเมื่อเห็นรอยจูบตามซอกคอของฉือหยวน "นายถูกนอนด้วยแล้วเหรอ"
ฉือหยวนยกมือปิดลำคอโดยสัญชาตญาณ แต่มันไม่ทันแล้ว
"นายถูกคนนอนด้วย แล้วยังจะไปตีประธานหวังอีก ร่วมด้วยกับใครก็เรื่องนอนไม่ใช่เหรอ" ฉางเหลยโพล่งด่าขึ้นทันที
อารมณ์ร้อนของฉือหยวนพลุ่งขึ้นมาเช่นกัน "ฉันต่อยเขาแหละ คราวหน้าเจออีก ฉันก็ต่อยอีก"
"ฉือหยวน นายรู้ไหมว่าเขาเป็นผู้อำนวยการสร้าง เขาแค่พูดไม่กี่คำก็ทำให้นายถ่ายละครเป็นเดือนๆ ฟรีได้" ฉางเหลยเตือน
"ช่างเถอะ ยังไงเซ็นสัญญาแล้ว เงินเขาต้องจ่ายฉัน" ฉือหยวนรู้ตั้งแต่ลงมือว่าบทในละครเรื่องนี้คงอยู่ต่อไม่ได้
"นายยังจะคิดเงินอีก นายรู้ไหมว่าบริษัทต้องจ่ายค่าชดเชยกี่มากเพื่อสะสางเรื่องนี้" ฉางเหลยด่า
ฉือหยวนย้อน "เขาวางยาฉัน จะให้ฉันจ่ายเงินทำไม หรือว่าเรื่องเมื่อคืนนายรู้เห็นเป็นใจ"
เมื่อวานคนที่พาเขาไปที่ห้องก็คือฉางเหลย
ฉางเหลยยอมรับโดยไม่เกรงใจแม้แต่น้อย "ใช่ ก็ฉันนี่แหละ ฉันกำลังสร้างบันไดสวรรค์ให้นาย"
ฉือหยวนด่า "บันไดสวรรค์ งั้นนายก็ไปนอนกับเขาเองสิ"
ฉางเหลย "ถ้าเขาชอบฉัน ฉันก็ล้างตูดสะอาดเอี่ยมส่งให้ทันที"
ฉือหยวนถูกความไร้ยางอายของฉางเหลยทำให้รู้สึกขยะแขยง
ฉางเหลยถ่ม "นายสูงส่งอะไรนักหนา ในวงการนี้ขายก็แค่เปลือกนอกไม่ใช่เหรอ พวกดาราชายชื่อดัง ดาราหญิงชื่อดัง เน็ตไอดอลรุ่นใหม่ พวกพี่ชายคนไหนไม่เคยขายสักหนสองหน ผู้อำนวยการสร้างระดับหวังนี่ ถ้านายเกาะเขาได้ นายก้าวสู่ระดับแถวหน้าได้ภายในสามปี นายรู้ไหมว่ามีคนมากมายแย่งโอกาสนี้จนแย่งไม่ทัน"
ฉือหยวน "ฉันบอกแล้ว ฉันมีคนที่ฉันชอบ"
ฉางเหลยขำจนจะตาย "ชอบเนี่ยนะ ชอบนี่ราคาเท่าไหร่ สมัยนี้มึงมาเล่นบทเพียวๆ นี่สมองมึงมีปัญหาหรือเปล่า แกรู้ไหมว่าในวงการมีคู่รักตัวอย่างกี่คู่ที่ลับหลังต่างคนต่างขายของตัวเอง"
ฉือหยวนตาโต โลกทัศน์พังทลายเป็นเสี่ยงๆ
ฉางเหลย "ฉันบอกนายเลยนะ ผกก.หวังนั่นฉันปลอบไว้ดีแล้ว แค่นายไปขอโทษ แล้วก็เสนอตัวอีกหน่อย เรื่องก็จบ"
ฉือหยวนยังคงปฏิเสธ "ฉันบอกแล้ว ฉันไม่ไป"
ฉางเหลย "เมื่อวานนายลงมือ เขาแจ้งความได้นะ!"
ฉือหยวนหัวเราะเย็น "เหมาะเลย เมื่อวานฉันก็อัดคลิปไว้ด้วย ถึงตอนนั้นเราไปแจ้งความด้วยกัน"
ฉางเหลย "เป็นบ้าหรือเปล่า! นี้ยังกล้าอัดคลิปอีก"
ฉือหยวนแค่นเสียง "เขากล้าวางยา ฉันไม่กล้าอัดคลิปหรือไง"
ฉางเหลยพยายามเกลี้ยกล่อม "ถ้าเรื่องนี้แดงขึ้นมา นายก็อยู่ในวงการต่อไปไม่ได้"
ฉือหยวน "เพราะอย่างนั้น ฉันถึงยังไม่แจ้งความทันที ไม่งั้นตอนนี้เขาก็อยู่ในโรงพักแล้ว"
ฉางเหลย "ฉือหยวน นายอยากถูกบริษัทฝังดินเก็บไว้ไหม"
ฉือหยวนข่มขู่ ผกก.หวังทำอะไรเขาไม่ได้ ก็ต้องระบายกับบริษัทพวกเขาแน่ ต่อจากนี้ศิลปินของบริษัทจะคิดถ่ายละครของ ผกก.หวังอีกก็คงเป็นไปไม่ได้
ฉือหยวนยอมแหลก "ตามใจ"