เจียงเฮ่าเฉินพาฉือหยวนไปซื้อเสื้อผ้าหลายชุด จากนั้นก็เดินวนรอบ ๆ แนะนำสถานที่ที่เขาเติบโตมาในวัยเด็ก
ความจริงเขาไม่ใช่คนที่ชอบเล่าเรื่องพวกนี้ให้ใครฟัง แต่ไม่รู้ทำไม พออยู่กับฉือหยวน ก็เล่าออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ
ดูเหมือนแค่อยู่กับฉือหยวน เขาก็รู้สึกผ่อนคลายเป็นพิเศษ
ชุยตงเคยบอกเขาว่า คนรักที่ดีจะมอบคุณค่าทางอารมณ์ให้ผู้อุปถัมภ์ได้สูงมาก บางครั้งสูงกว่าตอนคบกันแบบคู่รักเสียอีก เจียงเฮ่าเฉินไม่เชื่อในตอนแรก แต่…
“พี่ชาย จะลองเค้กไหม สิบหยวนนะ” จู่ ๆ เด็กผู้หญิงผมทองวัยเจ็ดแปดขวบก็มายืนขวางหน้าทั้งสองคน ถือตะกร้าอยู่ในมือ จ้องมองฉือหยวนพลางถาม
ถึงฉือหยวนจะพูดอังกฤษไม่เก่ง แต่ประโยคง่าย ๆ ยังพอเข้าใจ เขารีบล้วงกระเป๋าตัวเองตามสัญชาตญาณ แต่เพราะเขามาอย่างเร่งรีบเลยไม่ได้แลกเงินสดของที่นี่ติดตัวมา
“เอาสองชิ้น” เจียงเฮ่าเฉินหยิบเงินจากกระเป๋าสตางค์ ยื่นให้เด็กน้อย
เด็กสาวหยิบเค้กรูปทรงน่ารักสองชิ้นออกจากตะกร้า ยื่นให้พวกเขา กล่าวขอบคุณ แล้วหิ้วตะกร้าวิ่งไปไกล
ฉือหยวนมองเด็กสาวที่ไปขายเค้กให้คนอื่นต่อ อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ที่แท้เด็กที่นี่ก็ต้องออกมาหาเงินด้วย”
ไหนว่าคนประเทศ S รวยกันทุกคนไม่ใช่เหรอ?
เจียงเฮ่าเฉินดูท่าทางเขาแล้วรู้ทันทีว่าเขาเข้าใจผิด “คุณคงไม่คิดว่าพวกเธอขายเค้กเพื่อช่วยหาเงินจุนเจือครอบครัวหรอกนะ”
ฉือหยวน “ไม่ใช่เหรอ?”
เจียงเฮ่าเฉินหัวเราะ “ไม่ใช่แน่นอน พวกเธอฝึกปฏิบัติการทางสังคม หาเงินติดกระเป๋าไปด้วย ตอนนี้โรงเรียนประถมในประเทศก็มีคาบปฏิบัติแบบนี้ คุณไม่เคยเห็นเหรอ?”