เดือนละ 1,500? นี่มันค่าตอบแทนอะไรกัน? ถึงจะเป็นนักแสดงประกอบวันหนึ่งก็ยังได้ 300 เลยนะ
เจียงเฮ่าเฉินเห็นเด็กหนุ่มนั่งเงียบ ๆ ไม่นานก็กินขนมหมดจาน รู้ว่าเขาหิวจริง ๆ จึงก้มหน้าใช้มือถือสั่งอาหารจานหลักเพิ่มอีก
ดึกมากแล้วลูกค้าไม่ค่อยมี ครัวเลยเอาอาหารจานหลักมาส่งให้อย่างรวดเร็ว
ฉือหยวนมองบะหมี่ผัดกระทะชามโตที่วางตรงหน้า ในแววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและดีใจที่ปิดไม่มิด
"ให้ผมเหรอ?"
"กินเถอะ วัยขนาดเธอยังไม่ต้องกังวลเรื่องอ้วน ไว้กินเยอะ ๆ ได้" เจียงเฮ่าเฉินย้อนนึกถึงตอนตัวเองหนุ่ม ๆ เวลาถ่ายละคร ทุกครั้งที่เลิกกะดึกต้องกินให้หนำใจสักมื้อ ไม่ต้องกังวลเรื่องอ้วนเลย ตอนนี้อายุมากแล้วต้องเริ่มระวัง
ฉือหยวนรู้สึกอุ่นวาบที่ขอบตา "ขอบคุณครับ"
คนที่เขาแอบชอบนี่ดีอย่างนี้ตลอดเลย ทั้งที่ตั้งใจมาชำระบัญชีแท้ ๆ แต่ก็ยังอ่อนโยนแบบนี้
เจียงเฮ่าเฉินมองเวลา ใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว จุดประสงค์ที่เขามาคราวนี้หลัก ๆ ก็แค่อยากสืบท่าทีของฉือหยวน ตอนนี้ก็รู้แน่ชัดแล้ว ไม่มีเหตุผลต้องอยู่อีก
แต่ตอนกำลังจะลุกขึ้นไป หางตามองเห็นกระดูกไหปลาร้าที่โผล่จากคอเสื้อตอนเด็กหนุ่มก้มตัว แววตาก็เข้มขึ้นหลายส่วน
ตรงนั้นยังมีรอยฟันที่ตัวเองกัดแทะตอนนั้น รอยยังไม่หายอีกเหรอ? กัดแรงไปจริง ๆ
เจียงเฮ่าเฉินเผลอมองอย่างใจลอยอยู่พักหนึ่ง จนเด็กหนุ่มกินบะหมี่ผัดเสร็จเงยหน้าขึ้นสบตาเขาถึงได้สติ แต่เขาน่ะเป็นใคร จะปล่อยให้ใครเห็นความเคอะเขินของเขาได้
"รอยยังอยู่อีกเหรอ?" เจียงเฮ่าเฉินจ้องกระดูกไหปลาร้าของเด็กหนุ่มอย่างไม่ปิดบัง
ฉือหยวนเขินจนยกมือขึ้นปิดคอเสื้อ
เจียงเฮ่าเฉิน "ไม่ให้ดูเหรอ"
ฉือหยวนมือที่ปิดคอเสื้ออยู่ชะงักไปครู่หนึ่ง พลางลังเล "คุณ...อยากดูเหรอ?"
เจียงเฮ่าเฉินเลิกคิ้ว หมายความว่าไง ถ้าตัวเองอยากดู เธอก็จะให้ดูงั้นเหรอ?
ก่อนหน้านี้ยังบอกว่าเพื่อต่อต้านกฎลับวงการยอมถูกพักงานแท้ ๆ มาถึงตอนนี้ก็มายั่วเขาตรง ๆ งั้นเหรอ?
เจียงเฮ่าเฉินนึกขึ้นมาได้ถึงคำเตือนของชุยตง ชุยตงบอกว่าฉือหยวนรังเกียจหวังหมิง แต่ก็ไม่เสมอไปว่าจะรังเกียจเขา ในแวดวงนี้เรื่องแบบนี้มีให้เห็นไม่เว้นวัน ต่อให้ปากแข็งแค่ไหนก็แค่อยากเลือกเจ้าสังกัดที่เหมาะสมกว่ากันเท่านั้น
เทียบกับไอ้ลามกหวังหมิงแล้ว เจียงเฮ่าเฉินของเขามีหน้าตาก็หน้าตา มีทรัพยากรก็ทรัพยากร คนอยากปีนเตียงเขามีถมเถไป
เมื่อเธอมาแนวนี้แล้ว ตัวเองก็ไม่เห็นต้องเกรงใจอะไร
เจียงเฮ่าเฉิน "แล้วถ้าฉันอยากดูล่ะ?"
ฉือหยวนปล่อยมือออกทันที เผยให้เห็นคอเสื้อ "งั้นดูเลยครับ"
เจียงเฮ่าเฉินเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างผึ่งผาย "คอเสื้อมันไม่พอกว้างน่ะ"
ฉือหยวนหน้าแดงระเรื่อ แต่มือก็ยังเอื้อมไปดึงคอเสื้อยืดตัวบน ให้คอโผล่ออกมามากขึ้น
อีกฝ่ายตั้งใจยั่วยวน เจียงเฮ่าเฉินก็ย่อมไม่เกรงใจ ยิ่งไปกว่านั้นร่างกายของเด็กหนุ่มก็น่ามองจริง ๆ
ทันใดนั้น เขาก็มองเห็นรอยฟกช้ำเป็นรอบสีเขียวคล้ำ บนผิวขาวของเด็กหนุ่ม
เจียงเฮ่าเฉิน "เธอเจ็บตัวเหรอ?"
ฉือหยวนก้มมองหัวไหล่ตัวเอง "วันนี้ก็ซ้อมบทสลิงลอยฟ้า ลวดมันรัดนานเกินไปน่ะครับ"
พูดไปก็ดึงคอเสื้อปิดกลับ ปิดแผลไว้แล้วให้เหลือไว้แค่ไหปลาร้า แต่ว่าดึงมาปิดด้านนี้ ก็เผยแผลอีกด้าน เด็กหนุ่มทั้งหัวไหล่แทบไม่มีผิวดีตรงไหนเลย
เจียงเฮ่าเฉิน "นี่เธอห้อยตัวมากี่วันแล้ว?"
ฉือหยวน "ก็แค่สองสามวันครับ"
เจียงเฮ่าเฉินเข้าใจขึ้นมาทันที "หวังหมิงจงใจกลั่นแกล้งเธอ?"
ฉือหยวนอือตอบไปคำนึง "แต่อีกไม่นานก็ถ่ายจบแล้วครับ"
เจียงเฮ่าเฉินอดไม่ได้ที่จะพูด "ถึงเธอถ่ายจบแล้ว ในละครก็จะไม่มีแม้แต่ฉากของเธอ"
ฉือหยวน "ผมรู้ครับ แต่เซ็นสัญญาไปแล้ว ไม่ถ่ายต้องจ่ายค่าปรับ"
ถึงจะเป็นความทุกข์ของนักแสดงโนเนมสมัยนี้ ค่าตัวแทบไม่มี ค่าปรับสูงจนน่าตกใจ แค่สัญญาใบเดียวก็มัดคนไว้ได้อยู่หมัดแล้ว
ฉือหยวนเห็นเจียงเฮ่าเฉินไม่พูดอะไร คิดว่าเขาเป็นห่วงตัวเอง จึงปลอบให้เขาอุ่นใจขึ้นมาบ้าง "เขาใช้ข้ออ้างถ่ายละครมาทรมานฉัน คนในกองก็พลอยถูกยำไปด้วย มันเปลืองตังค์นะครับ เขาทรมานได้ไม่นานหรอก จริง ๆ ก็คือวันนั้นฉันต่อยเขา เขาอยากระบายอารมณ์ เดี๋ยวสองสามวันก็หายครับ"
เจียงเฮ่าเฉิน "แล้วเธอก็จะถูกพักงานกลับบ้าน รับเงินเดือนไปเดือนละ 5,000"
ฉือหยวนพยักหน้า "อือ"
เจียงเฮ่าเฉิน "เธอไม่คิดบ้างเหรอว่าบริษัทเธอจะให้เธอรับเงินฟรี ๆ 5,000 เนี่ยนะ ถ้าจะหาทางเล่นงานเธอ วิธีมันก็เยอะแยะ"
ฉือหยวนพูดอย่างไม่ยี่หระ "เขาจะให้ผมทำอะไรก็ทำตามไปครับ ยังไงก็คงไม่ทรมานจนผมตายหรอก"
เจียงเฮ่าเฉินเริ่มมองฉือหยวนไม่เข้าใจอยู่บ้าง ตัวเองดันมาพูดซะขนาดนี้แล้ว ไม่ใช่ควรจะฉวยโอกาสหาที่พึ่งจากเขาหรือไง?
แค่เขาพูดสักคำ บริษัทกระจอก ๆ ของเธอก็ต้องยกเธอขึ้นหิ้งแล้ว
เจียงเฮ่าเฉิน "เขาจะให้ทำอะไรก็ทำตาม แล้วที่ให้ไปปรนนิบัติหวังหมิงทำไมเธอไม่ไป"
ฉือหยวน "อันนี้ไม่ได้ครับ"
เจียงเฮ่าเฉินรู้สึกขำ "กับเขาไม่ได้ กับฉันนี่ได้สิ?"
ฉือหยวนแยกความหมายในคำพูดของเจียงเฮ่าเฉินไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่รู้ว่าเจียงเฮ่าเฉินกำลังพูดหยอก หรือกำลังมาสอบบัญชี
ฉือหยวน "ผม...คุณ...เรื่องเมื่อวันนั้นผมชดใช้ให้คุณได้นะครับ"
เจียงเฮ่าเฉินเกือบสำลักน้ำชา อะไรนะ ฉือหยวนจะชดใช้ให้เขา? เอาจริง ๆ นี่คิดว่าเขาเป็นยาแก้พิษให้ใช้เลย
เจียงเฮ่าเฉิน "จะชดใช้ยังไง"
ฉือหยวนจนปัญญา "คุณ...คุณอยากทำยังไง? อะไรที่ผมทำได้นะครับ"
เจียงเฮ่าเฉินน้ำเสียงดูมีนัย "แล้วถ้าฉันให้เธอทำซ้ำแบบเมื่อคืนนั้นล่ะ"
ฉือหยวนตาเป็นประกาย
เจียงเฮ่าเฉินแววตาฉายแวบเยาะหยัน "ไหนบอกมีคนที่ชอบแล้วไง"
คนที่ฉันชอบนั่นก็คือคุณนั่นแหละ
ฉือหยวนกลัวจะถูกจับได้ จึงรีบก้มหน้าลง "ผม..."
เจ้าคนโกหกตัวน้อย เอาล่ะสิทั้งอยากได้นั่นนี่
เจียงเฮ่าเฉินหมดอารมณ์ "เรื่องเมื่อคืนนั้นถึงจะเป็นความผิดของเธอ แต่ยังไงมันก็เป็นครั้งแรกของเธอ ฉันเองก็ไม่ได้ขาดทุนอะไร ฉันจะไม่เอาเรื่องแล้ว"
ฉือหยวน "ขอบคุณครับ"
เจียงเฮ่าเฉินสวมหมวกกับหน้ากากอนามัย "ค่าอาหารฉันจ่ายแล้ว เธอกินเสร็จแล้วค่อยไปก็ได้"
ฉือหยวนตามลุกขึ้น "ผมกินเสร็จแล้วครับ"
เจียงเฮ่าเฉินจ้องเขาเชิงตักเตือน "เธอคิดอยากให้ฉันถูกถ่ายรูปไปด้วยกันรึไง?"
ฉือหยวนหยุดทันที "งั้นคุณไปก่อนเลยครับ อีกสักพักผมจะไป"
เจียงเฮ่าเฉินเดินไปทางประตู เห็นเด็กหนุ่มไม่ได้รั้งเขาไว้จริง ๆ ก็หันกลับมาอย่างสงสัย "ยังมีอะไรจะพูดอีกไหม?"
ฉือหยวน "อะไรนะครับ?"
เจียงเฮ่าเฉิน "คืนนั้นเธอถ่ายรูปฉันไว้รึเปล่า?"
ฉือหยวนส่ายหัวอย่างบ้าคลั่ง "ไม่มีครับ"
เจียงเฮ่าเฉิน "ดีแล้ว"
ฉือหยวนหน้าซีดลงเล็กน้อย จริง ๆ แล้วก็ถูกเกลียดแล้วสินะ
เจียงเฮ่าเฉินหันหลังเดินจากไป
ฉือหยวนนั่งรออยู่ในห้องส่วนตัวอย่างเรียบร้อยสิบนาทีกว่าได้ ถึงค่อยออกไป
ตอนออกไปก็ห่ออาหารในห้องกลับไปด้วย ของพวกนั้นเป็นของที่เจียงเฮ่าเฉินสั่งให้เขา เขาเสียดาย
เจียงเฮ่าเฉินขับรถออกจากสตูดิโอเมืองหนังกลับบ้านตลอดทาง โทรศัพท์มือถือของเขาไม่เคยดังเลยสักครั้ง
ฉือหยวนนี่ไม่ตามเขาจริง ๆ เหรอ? ถ้าจะยั่วเขาจริง ๆ ตอนนี้ไม่ใช่ควรจะติดต่อเขาเองเหรอ? หรือว่ามันไม่มีเบอร์โทรเขา?
เดี๋ยวนะ เหมือนจะตั้งแต่ต้นจนจบ เจ้าเด็กหนุ่มนั่นก็ไม่เคยขอช่องทางติดต่อของเขาเลย
บ้าเอ๊ย สรุปจะมายั่วเขาหรือเปล่าเนี่ย
เจียงเฮ่าเฉินรู้สึกอึดอัดหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก