เสิ่นมู่หรานก้าวฉับๆ เข้าไปในห้องน้ำชาย ล็อกประตู
สีหน้าซีดเซียว เขารั้งแขนเสื้อขึ้น แล้วฉีดยาระงับประสาทที่เจียงหลีหยิบยื่นให้เข้าใส่แขนตัวเองอย่างแรง
โชคดีที่เจิ้งซูม่านก็กลัวเรื่องจะบานปลาย เลยไม่ได้หายาที่มันแรงจัดจ้านอะไรมา
แค่ยาระงับประสาทก็พอช่วยบรรเทาได้
เขาหลับตารอให้ยาออกฤทธิ์
ในหัวค่อยๆ ปรากฏใบหน้าสวยเฉียบของเจียงหลี
เนื้อผ้าที่ยืดหยุ่นแนบแน่นไปกับเรือนร่าง วาดเส้นโค้งเว้าอันเย้ายวนให้เห็นชัด ทุกย่างก้าวชายกระโปรงก็พลิ้วไหว
เสิ่นมู่หรานเผลอหวนนึกถึงกลิ่นหอมกายของสาวน้อยคนนั้นโดยไม่รู้ตัว
พอรู้ว่าตัวเองผิดปกติ ก็ลืมตาขึ้นทันควัน
วิ่งไปที่อ่างล้างหน้า เอาใบหน้าจ่อใต้ก๊อกน้ำ
ครู่ใหญ่ เสิ่นมู่หรานเงยหน้าขึ้น มองภาพขัดเขินในกระจก แล้วหัวเราะเบาๆ
นั่นคือเสียงหัวเราะเยาะตัวเอง
สีหน้าของเจียงหลีมีแต่ความยโสและเอาแต่ใจ ไม่เคยมองเห็นหัวเขาแต่แรก
…สามี?<|end_of_text|>