ในห้วงพร่าเลือน ราวกับได้ย้อนกลับไปยังชีวิตก่อนอีกครั้ง เธอยืนอยู่หน้าประตูบ้าน มองบ้านของตัวเองถูกเปลวเพลิงกลืนกิน ทั้งที่ทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง เลือดทั่วร่างราวกับกำลังจะแข็งตัว
ความไม่ยินยอมอย่างรุนแรง ความโกรธแค้นที่พุ่งถึงขีดสุด พลังพิเศษของเธอพลุ่งพล่านไปทั่วร่างอย่างควบคุมไม่ได้
เธอเจ็บจนล้มลงกับพื้น แยกไม่ออกว่าอะไรจริงอะไรลวง รู้เพียงว่าตัวเองกำลังจะถูกเผาจนเป็นเถ้าถ่าน
ชิงเป่าสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนรุนแรงจากในมิติ จึงลอยออกมาแล้วเห็นหลินซีตัวร้อนจัด ก็ร้องกรี๊ดด้วยความตกใจ
หลินอู๋อู๋ซึ่งกำลังดูดซับพลังงานอยู่ไกลออกไปก็สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ มันคืนร่างเสือแล้ววิ่งมาหาอย่างรวดเร็ว
ชิงเป่าเก็บพวกมันเข้าไปในมิติ
ในห้องนอนของหลินซีภายในมิติ ชิงเป่าเติมน้ำบ่อจนเต็มอ่างใบใหญ่ ก่อนจะพาหลินซีลงไปแช่
หลินอู๋อู๋หมอบอยู่ข้างหูหลินซี พึมพำทั้งสะอื้นว่า “ทาสแมว อย่าตายนะ ถ้าเธอตายแล้วใครจะมาคุมฉัน ฉันจะไม่ทำให้เธอโกรธอีกแล้ว จะเชื่อฟังเธอทุกอย่าง ฉัน...ฉันไม่เอาไอศกรีมแล้วก็ได้ ฉันจะเฝ้าประตูให้เธอ
“แต่เธอต้องรีบฟื้นนะ! ห้ามทิ้งฉัน แล้วก็ห้ามยกฉันให้คนอื่นด้วย ฉันกลัว...”
แรกเริ่ม ในสำนึกของหลินซี เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังดิ้นรนอยู่ในน้ำเดือด พลังงานพลุ่งพล่านไปทั่วร่าง ผิวหนังเจ็บราวกับจะแตกออก
ต่อมา ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร น้ำรอบกายก็เริ่มเย็นลง ผิวหนังก็ไม่เจ็บอีก
ภายในร่างกายอบอวลไปด้วยความรู้สึกอบอุ่นและอิ่มเอมใจ มีเพียงอย่างเดียวที่น่าเสียดาย คือเสียงดังเหลือเกิน