หนึ่งวันต่อมา จ้าวจื้อหยงเดินทางมาถึงเมืองเป่ยและได้พบกับหลินซี
เขาสวมเสื้อบุนวมสีดำ สะพายเป้ใบหนึ่ง สวมรองเท้าบูตบุนวม เดินก้มหน้ามองพื้น ไม่สะดุดตาแม้แต่น้อย
“รีบส่งเอกสารมาให้ฉัน ฉันจะได้ให้คนไปจัดการทำโฉนดบ้านให้” หลินซีเร่งเขา
จ้าวจื้อหยงจนปัญญา คนคนนี้ไม่รู้จักเกรงใจเอาเสียเลย
“บ้านที่คุณซื้อจะยกให้ฉัน มันไม่เหมาะหรอกมั้ง!”
“งั้นก็อย่าลืมโอนเงินมาให้ฉัน...”
“...แล้วคุณก็อยู่หมู่บ้านนี้ด้วยเหรอ?”
“อือ!” หลินซีมือเป็นระวิง ส่งเอกสารฉบับอิเล็กทรอนิกส์ไปให้เพื่อให้จัดการเรื่องขั้นตอนได้สะดวก
หลินซีสงสัยว่าหมู่บ้านนี้จะถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของฐานที่มั่น หากเป็นอย่างนั้นจริง ความแตกต่างระหว่างเจ้าของบ้านกับผู้เช่าก็มีมากทีเดียว
“ชั้นบนสุดเหรอ? ไม่ดีหรอก อยู่ไปนาน ๆ หลังคาก็รั่ว อีกอย่าง หันไปทางทิศใต้หรือทิศเหนือก็สำคัญมาก
เขาแถมพื้นที่ให้หรือเปล่า แล้วระเบียงล่ะ คิดยังไง? ระบบรักษาความปลอดภัยของหมู่บ้านเป็นยังไง? มีส่วนลดไหม?
ค่าส่วนกลางคิดยังไง? ฮึ ๆ ๆ ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าคุณซื้อบ้านส่งเดชจัง เงินฉันหามาเหนื่อยแทบตาย...”
ช่วงนี้จ้าวจื้อหยงตามกลุ่มดูบ้านไปจนมึนหัว แต่ก็สั่งสมประสบการณ์มาไม่น้อย
หลินซีพอเข้าใจแล้วว่าเขาตระเวนหาบ้านมาจนถึงตอนนี้ได้อย่างไร
“บ้านของฉันจ้างทีมจากต่างประเทศมาทำให้แข็งแรงขึ้น อยากไปดูไหม?”
จ้าวจื้อหยงไปดูมาแล้ว
เขาเงียบไปพักใหญ่ก่อนจะเอ่ยปาก
“นี่เรียกว่าบ้านเหรอ? นี่มันห้องนิรภัยชัด ๆ!”
จ้าวจื้อหยงเลิกปลอมตัวเป็นคนธรรมดา “ระหว่างทางที่มา ฉันตรวจสอบหมู่บ้านนี้แล้ว จุดเด่นที่สุดคือคุณภาพดี ทนแรงสั่นสะเทือนได้สูง แต่ถ้าจะป้องกันแผ่นดินไหวจริง ๆ บ้านสูงก็ไม่ได้เปรียบ เว้นเสียแต่ว่าจะมีน้ำท่วมด้วย!”
หลินซีไม่มีทางคุยกับเขาต่อได้ แล้วจะให้เธอพูดอะไรล่ะ?