คืนวันถัดมา ผู้อาวุโสใหญ่ ผู้อาวุโสสอง ผู้อาวุโสหก ผู้อาวุโสสี่ และลั่วชิงโจวได้พบหน้ากันพร้อมเพรียง
ไม่ใช่การประชุมอย่างเป็นทางการ พวกเขาแค่นั่งล้อมวงคุยกัน
ผู้อาวุโสใหญ่มองผู้อาวุโสสี่ที่ดูอ่อนล้า “เห็นไหมล่ะ ยังไงก็ต้องยกให้คนหนุ่มสาวจริง ๆ ดูเสี่ยวลั่วสิ อดนอนหนักกว่าคุณเสียอีก แต่ยังดูสดชื่นกว่า!”
ผู้อาวุโสสี่ไม่ยอมแพ้ “ผมมีเรื่องต้องจัดการมากกว่าเขา ต้องจัดคนไปทำงาน ตู้คอนเทนเนอร์กองพะเนินพวกนั้นก็ต้องรื้อ ต้องแยกประเภท แต่ของดีในนั้นมีไม่น้อยจริง ๆ!”
ผู้อาวุโสสองถามลั่วชิงโจว “ของพวกนี้คงไม่ได้ไม่มีเจ้าของหรอกใช่ไหม รู้ไหมว่าเป็นของใคร?”
ผู้อาวุโสหกแทรกขึ้นมา “ของนั่นยืนยันแล้วว่าเป็นของที่ฝั่งโน้นทำหล่นไว้!”
“ตู้คอนเทนเนอร์ไม่ใช่ของท่าเรือในประเทศ เราตรวจสอบท่าเรือใหญ่ ๆ ในต่างประเทศอย่างละเอียดแล้ว ท่าเรือขนส่งตู้คอนเทนเนอร์ที่ใหญ่ที่สุดของทางนั้นเกิดน้ำท่วมเมื่อเดือนพฤศจิกายนปีก่อน มีตู้คอนเทนเนอร์จำนวนหนึ่งถูกน้ำพัดไป”
ลั่วชิงโจวเองก็มีข้อสงสัยเต็มไปหมด “ของที่เราได้รับมาบางส่วนมีร่องรอยว่าเคยแช่น้ำจริง ป้ายบนตู้คอนเทนเนอร์ก็ตรวจเทียบแล้ว ยืนยันว่าเป็นล็อตนั้น!”
ผู้อาวุโสสองครุ่นคิด “หมายความว่ามีคนไปกู้ตู้คอนเทนเนอร์ที่ถูกน้ำพัดไปจากทางนั้น แล้วขโมยของจำนวนมหาศาลของทางนั้นกลับมาอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะส่งถึงมือเราอย่างนั้นหรือ?”
ลั่วชิงโจวขมวดคิ้ว “อีกอย่าง ที่อยู่ที่ผมไปก็เพราะมีคนเอากระดาษโน้ตมาวางไว้บนโต๊ะ แต่ตรวจสอบตัวคนไม่ได้ ภาพจากกล้องวงจรปิดแสดงให้เห็นว่ากระดาษโน้ตปรากฏขึ้นมาเอง
“ตอนแรกผมนึกว่าภาพจากกล้องวงจรปิดถูกตัดต่อ เลยให้คนไปตรวจสอบ แต่ทุกคนบอกว่าไม่พบร่องรอยการตัดต่อใด ๆ หมายความว่าภาพนั้นเป็นของจริงและเชื่อถือได้