ในห้องบัญชาการชั่วคราว
ผู้อาวุโสสี่เดินวนไปมาอย่างกระวนกระวาย “คุณว่าเธอจะมาคืนนี้ไหม?”
ลั่วชิงโจวพยักหน้า “ถ้าคนนั้นยังมีของอยู่ในมือ คืนนี้เธอต้องมาแน่ วันนี้เป็นวันแรกที่ฝนตกหนัก ยิ่งปล่อยไว้นาน การเดินทางก็ยิ่งลำบาก ที่น่ากลัวคือเธออาจไม่เหลือของแล้ว!”
ผู้อาวุโสสี่ได้ยินก็ยิ่งร้อนใจ “ตอนนี้กี่โมงแล้ว คุณจะไปดูหน่อยไหม?”
ลั่วชิงโจวปลอบเขา “ถ้าผมไปตอนนี้แล้วคนนั้นเห็นเข้า เธออาจคิดว่าเรากำลังสืบเรื่องเธอ แล้วต่อไปไม่ติดต่อเราอีกจะทำยังไง? เราเสี่ยงไม่ได้! คุณเองก็พูดไม่ใช่หรือว่าอย่าฝากความหวังไว้กับเธอคนเดียว แล้วสถาบันวิจัยว่าอย่างไรบ้าง?”
พอพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าผู้อาวุโสสี่ก็ยิ่งเคร่งขรึม “สถาบันวิจัยบอกว่ายังศึกษาอยู่ ตอนนี้ยังผลิตของเลียนแบบไม่ได้ พวกเขาว่าพลังงานในน้ำคล้ายกับพลังงานในหมอกมาก ส่วนทำไมอย่างหนึ่งช่วยชีวิตคน แต่อีกอย่างกลับคร่าชีวิตคน ยังอยู่ระหว่างศึกษา
ถ้าฝนครั้งนี้พาพลังงานตกลงสู่พื้นดินจริง ๆ ก็มีโอกาสสูงว่าจะเกิดแหล่งพลังงานรูปแบบใหม่ ต้องรอจนถึงตอนนั้น!”
สถาบันวิจัยยังผลิตของทดแทนไม่ได้ ก็หมายความว่าความหวังทั้งหมดยังคงอยู่ที่ผู้หญิงคนนั้น
ลั่วชิงโจวเองก็เริ่มกระวนกระวาย เขามองเวลา ตอนนี้เพิ่งตีสอง ยังต้องรออีกนาน
“คุณไปนอนพักก่อนเถอะ อายุปูนนี้แล้ว จะอดนอนทั้งคืนไปกับพวกเราไม่ได้หรอก ร่างกายรับไม่ไหว
คุณเองก็พูดไม่ใช่หรือว่า ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือรักษาความมั่นคง?”
ผู้อาวุโสสี่เบิกตากว้างอยู่แล้ว แต่พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ก็หมดแรงลง