ไอน้ำหน้าศาลบรรพชนยิ่งหนาทึบขึ้นเรื่อย ๆ
ด้ามทัพพีไม้ท่อนหนึ่งปรากฏขึ้นในสายตาทุกคนก่อน
ด้ามทัพพีรมควันจนดำสนิท ปากทัพพีบิ่นไปมุมหนึ่ง เมื่อกระทบกับแผ่นหินเขียวก็เกิดเสียงทุ้มหนัก
ท่ามกลางไอน้ำอุ่น ชายชราผอมแห้งคนหนึ่งก้าวออกมา
ใบหน้าของเขามีรอยย่นซ้อนกันเป็นชั้น หนังตาตก ริมฝีปากแห้งแตก บนบ่าพาดผ้าหยาบสีเหลืองหม่นผืนหนึ่ง
ทว่ามือที่จับทัพพีไม้กลับขาวสะอาดและแน่นตึง ไม่มีรอยย่นแม้แต่เส้นเดียว
ใบหน้าเป็นคนแก่ แต่มือเป็นมือหนุ่ม
ทุกคนนึกถึงหญิงชราที่หาบน้ำอยู่ข้างบ่อขึ้นมาทันที
พอไต้ขุยเห็นชายชรา ใจพลันสั่นระริก “นี่เป็นเอ็นพีซีตัวอะไรอีก?”
เมิ่งอู๋เหยียนผู้ไว้เคราแพะจ้องทัพพีไม้ รูม่านตาหดวูบ “ถังเวิง”
“รู้จักหรือ?”
“ผู้ดูแลน้ำพุร้อนแห่งหมู่บ้านบ่อน้ำพุร้อน อยู่ลำดับเจ็ดในรายชื่อเอ็นพีซีที่ห้ามล่วงเกิน”
เมิ่งอู๋เหยียนกล่าวเสียงขรึม “เมื่อสามปีก่อน มีผู้เล่นระดับเอเข้าไปในดันเจียนนี้ทั้งทีม แล้วถูกฆ่าล้างจนหมด”
ขาไต้ขุยสั่นพั่บ “พวกเขาตายกันยังไง?”
“ไม่มีใครรู้ขั้นตอนที่แน่ชัด” เมิ่งอู๋เหยียนตอบ “วันสุดท้าย ถังเวิงลงมือด้วยตัวเอง แจกทัพพีไม้ให้ผู้เล่นทุกคน แล้วให้เลือกบ่อน้ำ ผลคือทุกคนละลายอยู่ในนั้น”
ริมฝีปากของเฉียวเฉียวขยับน้อย ๆ “อย่างนี้ไม่ว่าทางไหนก็ตายไม่ใช่หรือ?”
เมิ่งอู๋เหยียนหลับตาลงครู่หนึ่ง “เขาไม่สนใจกฎ ล่อผู้เล่นไปฆ่า”
【นั่นถังเวิงจริง ๆ หรือ? ต้นตอฝันร้ายของหมู่บ้านบ่อน้ำพุร้อน!】
【อันดับเจ็ดในรายชื่อเอ็นพีซีที่ห้ามล่วงเกิน ได้ยินว่าผู้เล่นระดับเอเห็นเขาแล้วยังต้องหลบ】
【ฉันเคยอ่านกระทู้แนะนำเขาในเว็บบอร์ด อย่ารับทัพพีไม้จากเขาเด็ดขาด อย่าตอบคำถามของเขาเด็ดขาด และอย่าพูดว่าตัวเองอยากรักษาโรคเด็ดขาด】
【แย่แล้ว เถาเป่าสามคนต้องเหยียบกับระเบิดครบทุกลูกแน่】