“คุณปู่ระวังนะคะ” หร่วนเถาสะดุ้ง รีบคว้าราวระเบียงไว้ “ตึกสูงขนาดนี้ ถ้าตกลงไปจะทำยังไงคะ”
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร”
คุณปู่เหอกลับไปนั่งบนเก้าอี้ มองเธอด้วยแววตาซับซ้อนเล็กน้อย
“หนู ทำไมถึงไม่ยอมกดกริ่งล่ะ”
เธอตอบว่า “หนูยังไม่ดีขึ้นนี่คะ จะโกหกพี่พยาบาลไม่ได้”
คุณปู่เหรี่ยวตาลงเล็กน้อย “ถ้าหนูรู้สึกผิดไปเองล่ะ”
“ไม่ผิดหรอกค่ะ” เธอตอบอย่างหนักแน่น “หนูอยู่กับมันมาสิบกว่าปีแล้ว ตรงไหนเจ็บ หนูรู้หมด”
“มันหลอกหนูไม่ได้หรอกค่ะ”
คุณปู่เหอตกอยู่ในความเงียบ
ดวงอาทิตย์ตรงขอบฟ้าค่อย ๆ ลับลงไป
“คุณปู่คะ” จู่ ๆ หร่วนเถาก็ลดเสียงลง “คุณปู่กำลังทรมานมากใช่ไหมคะ”
“เวลาที่เจ็บ ก็อยากได้ยินคนอื่นพูดว่า หนูดีขึ้นแล้วจริง ๆ”
“หนูเข้าใจค่ะ” เธอพูดราวกับมีประสบการณ์ “เมื่อก่อนหนูก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน”
“แค่ได้ยินคนอื่นบอกว่าหน้าตาดูดีขึ้น ก็มีความสุขไปทั้งวันแล้วค่ะ”
ระเบียงข้าง ๆ เงียบงันไปนาน
“...ไม่มีอะไรหรอก” คุณปู่เหอหรี่ตาลงอีกครั้ง หันหน้าไปทางดวงอาทิตย์ที่ค่อย ๆ คล้อยลงทางตะวันตก “แก่แล้ว ก็ชอบนึกถึงเรื่องเก่า ๆ”
“หนู กลับเข้าห้องก่อนฟ้ามืดนะ”
“ค่ะ” เธอตอบอย่างว่าง่าย
คุณปู่เหอถามว่า “พรุ่งนี้จะมานั่งตากแดดอีกไหม”
“มาแน่นอนค่ะ”
“งั้นพรุ่งนี้ปู่จะเก็บส้มไว้ให้ลูกหนึ่ง”
เขาล้วงส้มลูกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าจริง ๆ แล้ววางไว้บนขอบปูนระหว่างระเบียงทั้งสองฝั่ง
“หยิบเอาเองสิ”
หร่วนเถาเอื้อมมือไปหยิบ แล้วแบ่งครึ่งหนึ่งส่งกลับไปให้
“คนละครึ่งค่ะ”
คุณปู่เหอค่อย ๆ ยื่นมือมารับ
“หนู” เขาก้มหน้าแกะเปลือกส้ม “ต่อไปถ้ามีคนยื่นของให้ อย่าเพิ่งรีบรับล่ะ”