บทที่ 5 เพิ่งหย่าก็มีคนหมายปอง
หลินเยว่เยว่เดินไปที่ประตู มองลอดช่องประตูออกไปดู สังเกตดูว่าจางกุ้ยเฟินไปแล้วหรือยัง พอแน่ใจว่าข้างนอกไม่มีใครแล้ว ถึงได้เปิดประตูใหญ่
เพิ่งก้าวออกไปนอกประตู ก็มีคนพุ่งมาตรงหน้าเธอทันที มองดูดีๆ คนนี้ไม่ใช่จางเถี่ยต้านเมื่อกี้หรอกหรือ สูงใหญ่กำยำ คิ้วเข้มตาโตก็จริง แต่หนวดเครารุงรังดูเหมือนโจร
“เยว่เอ๋อ เธอออกมาแล้วนะ แม่เธอไปแล้ว ฉันเฝ้าดูให้อยู่เลย ตอนนี้ไม่มีใคร”
หลินเยว่เยว่ตกใจสะดุ้ง “จางเถี่ยต้าน นายจะทำอะไรน่ะ ทำให้ฉันตกใจหมด”
“เธอกลัวเหรอ ถ้ากลัว งั้นมาแต่งงานกับฉันดีไหม ต่อไปมีฉันปกป้องเธอ ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น”
จางเถี่ยต้านได้ยินว่ากู้จิ่งเยี่ยนจะไปแล้ว และหย่ากับหลินเยว่เอ๋อแล้ว ก็เกิดความคิดขึ้นมาทันที ก็ต้องรู้ว่าหลินเยว่เอ๋อเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในหมู่บ้านของพวกเขา
ถึงแม้จะหย่าแล้ว เขาก็ไม่รังเกียจ
“ไปให้พ้น บ้าไปแล้ว ฉันยังมีธุระ อย่ามากวนใจฉัน”
หลินเยว่เยว่คิดในใจ ORC ใครบอกว่าคนสมัยก่อนหัวโบราณนะ ใครบอกกัน
เพิ่งจะกระจายข่าวลือว่ากู้จิ่งเยี่ยนจะเข้ามหาวิทยาลัยแล้วไม่เอาเธอ จางเถี่ยต้านก็จะมาขอแต่งงานแล้ว อย่างนี้เรียกว่าหัวโบราณเหรอ
หลินเยว่เยว่หันกลับไปล็อกประตูใหญ่
“บ้านเธอยังต้องล็อกอีกเหรอ หนูเข้าไปยังต้องอดตายเลย”
จางเถี่ยต้านถูกด่าทอก็ไม่แคร์เลยแม้แต่น้อย เดินตามต้อยๆ ข้างหลินเยว่เยว่
“เธอคงหิวสินะ บ้านเธอไม่มีอะไรเลย ตอนนี้เธออยากกินข้าวไหม”
“ฉันเปล่า ไปให้พ้น ฉันไม่อยากคุยกับนาย”
หลินเยว่เยว่ถลึงตาใส่จางเถี่ยต้าน หิวหรือไม่หิวมันเรื่องของกู ไม่เข้าใจภาษาคนหรือไง
แต่ตอนนั้นเอง ท้องเธอก็ร้องโครกคราก
“ฮ่าๆ ฉันบอกแล้วว่าเธอหิว เยว่เอ๋อ มาอยู่กับฉันเถอะ ครอบครัวฉันมีแค่ฉันคนเดียว เธอก็รู้ มาอยู่กับฉัน ไม่มีใครมายุ่งกับเธอ ต่อไปฉันจะดูแลเธอให้ดีแน่ๆ”
จางเถี่ยต้านหมายปองหลินเยว่เอ๋อมานานแล้ว สวยขนาดนี้ใครบ้างจะไม่ชอบ แค่ฐานะที่บ้านเขาไม่ดี พ่อแม่ก็ไม่มี มีน้องชายน้องสาว อายุเลยวัยแต่งงานมานานแล้ว ตอนนี้ก็เป็นหนุ่มโสดอายุ 30 แล้ว
จะแต่งกับสาวๆ ก็ไม่ได้ ใครๆ ก็ไม่ยอม ตอนนี้หลินเยว่เอ๋อหย่าแล้ว เขาถึงรีบกระโจนเข้ามา
หลินเยว่เยว่เห็นว่าตอนนี้ก็แค่เที่ยงวัน คิดจะไปซื้อข้าวสารที่ร้านสหกรณ์ในอำเภอ กระทะเหล็กก็ต้องซื้อด้วย ไม่งั้นทำกับข้าวไม่ได้ ก็เลยเดินไปบ้านป้าหวังฝั่งตรงข้าม
“เยว่เอ๋อ เธอเชื่อฉันสิ ฉันถึงแม้อายุจะมากกว่าเธอหน่อย แต่ฉันยังไม่เคยแต่งงานเลยนะ ฉันนี่ยังเป็นครั้งแรกเลย ฉัน... ฉัน... ยอมให้สินสอด 200 หยวน พวกเราใช้ชีวิตด้วยกัน เธอต้องอยู่สบายแน่” จางเถี่ยต้านคิดถึงจำนวนเงินที่ตัวเองมี ถึงจะไม่พอ แต่ก็ยืมเพิ่มอีก ขยันให้มากขึ้น ก็ต้องมีเงินได้
จางเถี่ยต้านเห็นว่าตัวเองพูดขนาดนี้แล้ว หลินเยว่เอ๋อยังไม่สนใจเขาเลย ทั้งที่ตอนนี้เธอก็เป็นคนที่แต่งงานมารอบหนึ่งแล้ว
ตัวเองไม่รังเกียจเธอเลย แต่เธอกลับไม่สนใจเขา ในใจก็อึดอัดขึ้นมาทันที ยืนอยู่กับที่ หมั่นไส้
หลินเยว่เยว่เข้าไปในบ้านฝั่งตรงข้าม “คุณยายหวัง อยู่บ้านไหมคะ”
จางเถี่ยต้านยืนอยู่หน้าประตูมองเธอ หลินเยว่เอ๋อไม่สนใจเขาทำให้เขาโมโห
เขาถ่มน้ำลายลงพื้น
“ชิ กู้จิ่งเยี่ยนไม่เอาเธอแล้ว ยังจะทำเป็นทองไม่รู้ร้อนอีก”
หลินจินเป่าที่ฟังคำแม่แอบมองพี่สาวอยู่ไม่ไกล เห็นพี่สาวออกจากบ้านแล้ว เฒ่าโสดจางเถี่ยต้านในหมู่บ้านบอกว่าจะแต่งกับพี่สาว ก็รีบวิ่งไปหาจางเถี่ยต้านทันที ฉุดเขาเดินไปอีกทางหนึ่ง
“พี่เถี่ยต้าน นายอยากแต่งกับพี่สาวฉันเหรอ”
หลินจินเป่าหมั้นหมายกับใครบางคนแล้ว
คือหลี่ชุนหลานจากหมู่บ้านซิงฮวาที่อยู่ติดกัน สองบ้านตกลงกันเรียบร้อยแล้ว สินสอด 150 หยวน แม่มันบอกว่าเงินนี้ต้องให้พี่สาวคนโตออก
จางกุ้ยเฟินให้ลูกชายมาเฝ้าดู ถ้าพี่สาวออกมาให้รีบบอก
จางกุ้ยเฟินรู้ว่าไอ้กู้จะไปแล้ว ก็คิดแผนชิงบ้านของหลินเยว่เอ๋อทันที
บ้านของพวกเขาเป็นบ้านเก่าหลายสิบปีแล้ว แต่ก่อนยังบอกว่าถ้าหลินจินเป่าจะแต่งงาน จะปรับปรุงบ้านให้ดี ตอนนี้หลินเยว่เอ๋อกับกู้จิ่งเยี่ยนเลิกกันแล้ว บ้านนี่ก็ควรเป็นของครอบครัวตัวเอง
จางเถี่ยต้านพอมองออกว่าเป็นหลินจินเป่า หลินเยว่เอ๋อขึ้นชื่อว่าเอาใจน้องชายคนนี้มาก อยากได้อะไรก็ให้ได้หมด หลินเยว่เอ๋อถ้าแต่งกับตัวเอง ก็จะเป็นน้องเมียตัวเอง ก็รีบตีสนิทโอบกอดหลินจินเป่า
“เฮ่ย จินเป่า นายดูเรื่องฉันกับพี่สาวนายนี่...”
จางเถี่ยต้านหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าหนึ่งซอง ยัดใส่อ้อมแขนหลินจินเป่า บุหรี่ตอนนี้ก็ต้องหกเหมา หนึ่งซองแถมต้องมีคูปองบุหรี่ด้วย
“พี่สาวฉันหย่าแล้ว เรื่องนี้ต้องได้แน่ แต่พี่ต้องไปสู่ขอพ่อกับแม่ฉันนะ
ฉันบอกให้นะ พี่สาวฉันถึงจะหย่าแล้ว แต่ดูสิ ในสิบหมู่บ้านแปดบ้าน ใครจะสวยเท่าพี่สาวฉัน ที่สำคัญเธอก็ไม่มีลูก
พี่จะแต่งกับเธอ ต้องให้สินสอดเทียบเท่าผู้หญิงบริสุทธิ์นะ”
หลินจินเป่ารับบุหรี่มาแล้วคาบเข้าปากหนึ่งมวน จางเถี่ยต้านก็รีบหยิบไม้ขีดมาจุดให้ทันที ท่าทางออกประจบประแจง
“ต้องอย่างนั้นอยู่แล้ว ก็แค่ไม่รู้ว่าพี่สาวพี่เต็มใจไหม”
จางเถี่ยต้านหลังจากแต่งน้องชาย จับน้องสาวแต่งออกไปแล้ว ตอนนี้ก็อยู่คนเดียว น้องๆ ก็สงสารเขา อยากจะหาเมียให้
แต่ที่หาให้ก็เป็นคนที่อายุมากกว่าเขา หรือไม่ก็มีลูกติด เขาไม่อยากเป็นเจ้าทุกข์ เลี้ยงลูกคนอื่น
“มานี่”
หลินจินเป่ากระซิบข้างหูจางเถี่ยต้าน
“อย่างที่เขาว่า ผู้ชายจีบผู้หญิงเหมือนมีภูเขากั้น ผู้หญิงจีบผู้ชายเหมือนมีผ้าบางๆ กั้น แล้วก็อะไรอีกนะ หญิงแกร่งยังสู้ชายตื๊อไม่ไหว
พี่เถี่ยต้าน พี่เอาอกเอาใจหน่อย นานๆ เข้า พี่สาวฉันก็ชอบพี่เองแหละ”
จางเถี่ยต้านฟังแล้วก็หันไปหาตัวหลินเยว่เอ๋อทันที
ปรากฏว่าหลินเยว่เอ๋อขี่จักรยานไปทางปากหมู่บ้านแล้ว
【จากตรงนี้เป็นต้นไปเรียกว่าหลินเยว่เอ๋อเหมือนกัน】
หลินเยว่เอ๋อขี่จักรยานตามความทรงจำจะไปที่อำเภอ แต่ไม่คิดว่าตอนผ่านหอพักปัญญาชนตรงทางเข้าหมู่บ้าน จะซวยจริงๆ บังเอิญเจอกู้จิ่งเยี่ยนที่กำลังนั่งยองๆ อยู่หน้าประตู ไม่รู้ทำอะไรอยู่
พูดตามตรงเธอขี่จักรยานไฟฟ้าจนชินแล้วในยุคปัจจุบัน ตอนเด็กก็ขี่จักรยานผู้หญิงเบาๆ แบบนั้น ตอนนี้ขี่จักรยานคานสูงแบบนี้ รู้สึกแปลกๆ ชอบกล
สายตาก็ถูกอดีตสามีดึงดูดไปอีก ถึงเธอจะใจอยากจะรวยด้วยลำแข้งตัวเอง แต่ก็โทษที่อีกฝ่ายหน้าตาดีเกินไปหน่อย
พลั้งมือพลั้งเท้าไปหน่อย เธอเหยียบพลาด ไม่ได้มองทาง ก็เลยสะดุดหล่มโคลนล้ม
“ว้าย!”
หลินเยว่เอ๋อล้มทั้งคนทั้งรถอย่างน่าอนาถต่อหน้ากู้จิ่งเยี่ยน
กู้จิ่งเยี่ยนรีบลุกขึ้นแล้วพุ่งเข้าไป ดึงรถออกจากตัวเธอ
“เธอไม่เป็นไรนะ”
เสียงทุ้มต่ำแฝงความกรุ่นโกรธเล็กน้อย ฟังแล้วหลินเยว่เอ๋อใจสั่น
จากนั้นเธอก็ถูกผู้ชายคนนี้ดึงขึ้นมา
“ไม่เป็นไร แค่ถลอกนิดหน่อย” เป็นหน้าร้อนอยู่แล้ว เสื้อผ้าที่ใส่ก็บาง
แขนของหลินเยว่เอ๋อถูกกู้จิ่งเยี่ยนกำไว้ในมือ
จู่ๆ ก็รู้สึกอึดอัดนิดหน่อย ก็เมื่อกี้สองคนเพิ่งบอกว่าจะหย่ากัน ตอนนี้กลับ...
“เธอจะไปไหน” กู้จิ่งเยี่ยนพอเห็นเธอ ใจก็อ่อนขึ้นมาบ้าง เพราะแต่งงานกันมาสองปีแล้ว เขาชอบหลินเยว่เอ๋อจริงๆ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่แต่งกับสาวชนบทง่ายๆ หรอก