ยาหายไร้ร่องรอย เป็นยาระดับต่ำขั้นสอง ยาประเภทนี้ไม่สามารถช่วยเสริมการบำเพ็ญเพียรได้ อีกทั้งยังหลอมยากอย่างยิ่ง หมอยาผู้หลอมยาน้อยคนนักจะยอมหลอมให้โดยเฉพาะ ผู้คนจึงรู้จักยานี้เพียงเล็กน้อย
ในชาติปางก่อน เคยมีผู้ยอมจ่ายค่าเหนื่อยอันแพงลิบเพื่อขอให้ตนหลอมยานี้ให้ ตนจึงจำตำรายานี้ติดมา ไม่คิดว่าเวลานี้จะได้ใช้ประโยชน์เสียอย่างนั้น
จวนเจ้าเมือง
บุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่ง รูปร่างสูงโปร่ง กำยำล่ำสัน ประสานมือไว้ข้างหลังยืนอยู่หน้าต่าง จ้องมองทิศตะวันออกพลางกล่าวว่า "เจ้าหนุ่มตระกูลถังนั้น กลับมีตันเถียนสมบูรณ์ ไม่คิดว่าตามรายงานที่ส่งขึ้นมา วิชาของเจ้าหมอนั่น ก้าวถึงขั้นหยวนแปดดั่งแล้ว"
"ไม่คาดคิดจริง ๆ ดูท่าคราวก่อน ตงเสวี่ยคงถูกตระกูลถังหลอกเข้าให้"
สตรีรูปร่างอ้อนแอ้นผู้หนึ่งนั่งบนเก้าอี้ แม้ในจวนเจ้าเมืองจะไม่มีคนนอก ใยบางยังคงคลุมใบหน้าเอาไว้ "ความแค้นระหว่างจวนเจ้าเมืองกับตระกูลถังถึงแม้จะยุติลงแล้ว แต่ผลของการจัดการในครั้งนั้นมิได้เล่าลือออกไป ผู้คนยังคิดว่าจวนเจ้าเมืองเราปล่อยเรื่องนี้ให้เงียบหาย เกรงว่าคราวนี้ จะมีคนฉวยเรื่องนี้มาสร้างข่าวครึกโครมอีก"
"ถึงแม้ก่อนหน้านี้ถังเหยียนจะคิดล่วงเกินตงเสวี่ย แต่เจ้าหมอนั่นตอนนั้นแม้แต่ชายผ้าของตงเสวี่ยก็ยังไม่ได้แตะต้อง อีกทั้งคราวก่อนเจ้าหมอนั่นแต่งตำราขึ้นมาบทหนึ่ง ตงเสวี่ยก็เป็นตัวแทนจวนเจ้าเมืองเราปิดคดีเรื่องนี้ไปแล้ว ต่อให้โลกภายนอกจะเล่าลือกันปานใด จวนเจ้าเมืองเราจะกลับคำ แล้วไปก่อเรื่องกับตระกูลถังอีกหรือ?" บุรุษวัยกลางคนขมวดคิ้วกล่าว
"ถ้าเช่นนั้น เราประกาศผลการจัดการครั้งก่อนออกไปก็แล้วกัน?" อาจารย์ใหญ่จวนเจ้าเมืองเสนอความเห็น