ทวีปเหวินซิ่ว เมืองถิงเซียง นครหยุน ตระกูลถัง
ในศาลาเล็กหลังสวน ท่านปู่ตระกูลถังยืนอยู่หน้าหินสำหรับเขียนหนังสือ มือถือพู่กันกำลังตวัดตัวอักษรลงบนกระดาษอย่างเพลิดเพลน ทว่าเมื่อมองดี ๆ จะพบว่ามือที่ถือพู่กันนั้นแทบไม่ได้แตะต้องตัวพู่กันเลย ใช้เพียงพลังปราณแท้ควบคุมลีลาของพู่กันเท่านั้น
มองแต่ไกล ดูงามสง่าลุ่มลึก มีคุณธรรมอันสูงส่ง
ทว่าพู่กันเพิ่งจะแตะกระดาษได้ไม่กี่ครั้ง พลังปราณแท้ของท่านปู่ตระกูลถังก็แปรปรวนขึ้นมาฉับพลัน พู่กันสั่นเทิ้ม ปลายพู่กันเฉออก เขียนตัวอักษรที่ดูขัดหูขัดตาออกมาหนึ่งขีด พ่อบ้านที่กำลังชงชาอยู่ข้าง ๆ กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกเล็กน้อย รู้ดีว่าท่านปู่ตอนนี้อารมณ์ไม่ดีอย่างแน่นอน
"เพียะ!" ไม่ผิดคาด ชายชราที่หวังจะระงับความโกรธด้วยความสงบเงียบแบบนี้ ถึงกับโยนพู่กันลงบนโต๊ะอย่างแรง แล้วตวาดออกมาว่า "คนมา! ไปดูหน่อยว่าอีเด็กเวรนั่นตื่นหรือยัง ตื่นแล้วก็ให้มันกลิ้งมาเดี๋ยวนี้เลย!"
...
"เต๋าทำเล่ห์แห่งสรวงสวรรค์และปฐพี วิธีใช้ที่แท้จริงคือหลอมวิญญาณของเต๋าทำเล่ห์ให้กับร่างกายของตนเอง! ข้าผิดพลาดตั้งแต่เริ่มต้น รังแต่จะพยายามอย่างไรก็ไม่อาจก้าวหน้าในวิถีโอสถได้อีกต่อไป..."
ถังเหยียนพึมพำออกมาสองสามประโยคอย่างเลิกลั่ก ทันใดนั้นก็ลืมตาขึ้น พร้อมกับสะดุ้งเฮือก: "ไม่ใช่เต๋าทำเล่ห์แห่งสรวงสวรรค์และปฐพีระเบิด แล้วร่างของข้าจะแตกสลายไปแล้วไม่ใช่หรือ? เหตุใดยังมีความรู้สึกอีก?"
ถังเหยียนที่ตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ พบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงนุ่ม ๆ รอบข้างตกแต่งอย่างหรูหราเกินจะบรรยาย
จากนั้น ข้อมูลมหาศาลก็พุ่งเข้ามาในสมอง ความทรงจำสองชุดที่ต่างกันหลอมรวมเข้าด้วยกัน ทำให้ศีรษะของถังเหยียนปวดระเบิดแทบบ้า
เนิ่นนานกว่าจะหายปวด ถังเหยียนถอนหายใจยาว แล้วเริ่มจัดระเบียบความทรงจำชุดนั้น สีหน้าของเขาก็เริ่มประหลาดใจขึ้นเรื่อย ๆ
เขามาจากโลกมนุษย์ เป็นนักปรุงโอสถที่ลึกลับที่สุดในยุทธภพภายใน
สายฝึกเซียนในจีนแผ่นดินใหญ่ดำรงอยู่มาตั้งแต่โบราณ เพียงแต่เมื่อยุคสมัยเปลี่ยนไป นักฝึกเซียนเหล่านี้กลับเก็บตัวซ่อนเร้น กระจายตัวอยู่ตามภูเขาธารและหัวเมือง ก่อตัวขึ้นเป็นที่เรียกกันว่ายุทธภพภายใน
เต๋าทำเล่ห์แห่งสรวงสวรรค์และปฐพีระเบิด ส่งผลให้เขายึดร่างคนอื่นแล้วเกิดใหม่ ข้ามเวลามาสู่ร่างกายของเด็กหนุ่มที่ชื่อถังเหยียนเหมือนกัน และสถานะของเขาก็กลายเป็นถึงคุณชายใหญ่แห่งตระกูลถัง
เมื่อรู้ว่าตนเองมีสถานะสูงส่งเช่นนี้ ถังเหยียนก็รู้สึกชื่นใจอยู่บ้าง อย่างน้อยก็เป็นคุณชายใหญ่ ไม่เสียทีที่ได้เกิดใหม่
แต่ไม่นานนัก หน้าของถังเหยียนก็หุบลง...
โลกใบนี้ใช้กำลังเป็นที่หนึ่ง ระดับการฝึกฝนแบ่งออกเป็นห้าขั้น ได้แก่ สวรรค์ ปฐพี ลึกลับ ต้นกำเนิด ปฐม แต่ละขั้นแบ่งออกเป็นเก้าระดับ
พลังของร่างนี้ก่อนที่เขาจะเข้ามา กลับมีเพียงขั้นต้นกำเนิดระดับสองเท่านั้น!
เริ่มฝึกฝนตั้งแต่หกขวบ ต่อให้เป็นหมา ก็คงฝึกได้ถึงขั้นต้นกำเนิดระดับสามแล้วกระมัง!
พลิกดูประวัติอันดำมืดของเจ้าเด็กนี่อีกครั้ง ถังเหยียนแทบอยากจะย้อนเวลากลับไป
หากจะเขียนชีวประวัติสิบหกปีของเจ้าเด็กนี่เป็นหนังสือ ชื่อเรื่องคงเป็น "เจ้าขยะถูกสร้างขึ้นมาได้อย่างไร" ก็ไม่ผิดนัก
ส่วนตนเอง เริ่มเรียนพิณหมากรุกคัดลายมือเขียนพู่กันตั้งแต่อายุห้าขวบ ศึกษาศาสตร์การต่อสู้และคัมภีร์โอสถตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ เข้าสู่วิถีโอสถ ยี่สิบสี่ปีในยุทธภพภายใน ได้การขนานนามว่าโอสถราชาน้อย สามสิบแปดปีขึ้นเป็นปรมาจารย์วิถีโอสถ สามารถกลั่นโอสถเก้าขั้นได้!
มองไปทั้งใต้หล้า ผู้ที่เทียบเคียงข้าได้นั้นหาได้ยากยิ่ง มีนักฝึกยุทธ์ภายในกี่คนที่เคยได้รับโอสถจากข้า และเป็นหนี้บุญคุณข้าไว้มากมายนับไม่ถ้วน
แม้แต่ผู้แข็งแกร่งที่ฝึกฝนถึงขีดสุดเมื่อพบหน้าข้า ก็ยังต้องเรียกข้าว่าโอสถราชา
เมื่อเทียบกับข้า ถังเหยียนคนก่อนหน้านี้ สมควรหาเต้าหู้มาชนหัวตัวเองให้ตายไปเลย!
และเหตุผลที่เขาข้ามเวลามาได้ ก็เพราะร่างเดิมของเขาไปหื่นกามบุตรีท่านเจ้าเมืองหลินตงเสวี่ย พยายามจะข่มขืน แต่กลับถูกคุณชายใหญ่แห่งตระกูลหลิวที่บังเอิญผ่านมาพอดีอย่างหลิวจื้อ ทำลายตันเถียนบาดเจ็บสาหัส
ร่างนี้เพราะมั่วแต่เสพสุขกับสุรานารี ร่างกายจึงอ่อนแอเป็นอย่างยิ่ง ถูกตีจนตายคาที่ และวิญญาณของเขากับร่างที่แทบจะไร้ประโยชน์นี้ก็บังเอิญชนกันพอดี
สำหรับเรื่องที่ตนเองพยายามข่มขืนแต่ไม่สำเร็จ เขารู้สึกว่ามันมีอะไรแอบแฝง แต่เพิ่งข้ามเวลามา สมองยังค่อนข้างสับสน
กำลังจะคิดให้ละเอียด จู่ ๆ ก็มีเสียงใส ๆ ดังขึ้น
"คุณชาย ไม่ดีแล้ว ท่าน ท่านปู่เรียกหาเจ้าค่ะ!" สาวใช้คนหนึ่งวิ่งหน้าแตกเข้ามา
"ข้ารู้แล้ว" ถังเหยียนจัดเสื้อผ้าอย่างไม่รีบร้อน
"คุณชาย ท่านปู่บอกว่า... ให้ท่านรีบกลิ้งไปหาเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ..." เห็นคุณชายยังชักช้าอยู่ เสี่ยวชุยก็แอบใจร้อน รีบเตือนเสียงเบา
ได้ยินคำพูดของเสี่ยวชุย ถังเหยียนก็อดขำไม่ได้ ลูบหัวเสี่ยวชุยแล้วยิ้ม "ดูท่าจะเร่งด่วนจริง ๆ นี่นา"
คุณชายใหญ่ตระกูลถังในยามนี้ ไม่ใช่เจ้าขยะคนก่อนอีกต่อไป ท่านปู่เรียกเขาไปจะทำอะไร เขารู้ดีน่ะสิ จะว่าไปก็แค่อยากสั่งสอนข่มขู่ ตัวเองจะรีบไปให้ถูกด่าให้วุ่นวายทำไม?
อีกอย่าง ตอนนี้สมองของเขายังไม่ค่อยปลอดโปร่ง หากพูดผิดไปคำเดียว ท่านปู่ฟาดฝ่ามือลงมา ชีวิตน้อย ๆ ของเขาคงต้องขาดไปครึ่งหนึ่ง
แต่ด้วยนิสัยของท่านปู่ หากเขาไม่ไป ท่านปู่คงบุกมาถึงที่นี่แน่ ตอนนั้นไม่แน่ใจว่าจะโดนซ้อมหนักกว่านี้
"เอาล่ะ ข้าไปเดี๋ยวนี้ เอาเสื้อผ้าให้ข้าหน่อย"
"เจ้าค่ะ คุณชาย เสื้อผ้าของท่าน" เสี่ยวชุยรับคำ แล้วรีบไปหยิบชุดคลุมยาวมาส่งให้
ถังเหยียนรับเสื้อผ้ามา หน้าก็เริ่มดำลงทันที
เห็นเป็นชุดคลุมยาวที่ตัดเย็บจากแพรเนื้อดี แต่กลับเต็มไปด้วยรูพรุนเป็นจุด ๆ และรอบ ๆ รูเหล่านั้นก็ยังห้อยเครื่องประดับทองคำเป็นพวงอีกด้วย
เสื้อผ้าประหลาดขนาดนี้ ต่อให้ชาติที่แล้วถังเหยียนเคยผ่านโลกมามากมายก็ยังไม่เคยเห็นมาก่อน
"นี่ของข้า?"
"คุณชาย นี่ไม่ใช่ชุดโปรดของท่านหรือเจ้าคะ? ให้แม่วังแก้ถึงเจ็ดรอบกว่าจะเสร็จน่ะเจ้าคะ" เสี่ยวชุยพูดเสียงเบา แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น วันนี้คุณชายดูแปลกไปจากเดิมจริง ๆ นี่นา
"เครื่องประดับทองทั้งหมดบนนั้น รื้อออกแล้วเก็บไว้ให้หมด ส่วนเสื้อผ้าโยนทิ้งไป แล้วไปหาเสื้อผ้าธรรมดา ๆ มาให้ข้าตัวหนึ่ง" ถังเหยียนแทบจะพ่นเลือดออกมา อดบ่นในใจกับความเพี้ยนของร่างเดิมไม่ได้ หากนำความคิดสร้างสรรค์พวกนั้นไปใช้ในการฝึกฝน ต่อให้ไม่ถึงขั้นเก่งกาจ ก็คงไม่ถูกเขาทำลายตันเถียนจนย่อยยับแบบนี้
รอจนเขาเปลี่ยนชุดคลุมเรียบร้อย เสี่ยวชุยมองคุณชายที่หมดความหยิ่งยะโสในอดีต จู่ ๆ ก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมาในใจ แม้แต่ตนเองก็รู้สึกเหลือเชื่อ: คุณชายคิดจะกลับตัวเป็นคนดีแล้วหรือ?
ตามความทรงจำ ถังเหยียนเดินไปทางศาลาหลังบ้าน
มองแต่ไกล ก็เห็นชายชราผู้มีร่างกายกำยำ มือถือพู่กัน สีหน้าดูสงบสุขไร้กังวล
แต่ด้วยสัมผัสอันแหลมคมของเขา ถังเหยียนยังคงสัมผัสได้ถึงความโกรธแค้นที่แผ่ออกมาจากท่านปู่ทีละเล็กทีละน้อย และความโกรธนั้นก็พุ่งเป้ามาที่เขาอย่างที่คิดไว้ไม่ผิด
"สวัสดีท่านปู่" ถังเหยียนกัดฟันแข็งใจเดินเข้าไปคารวะ
ตาจากผู้จัดการบ้านไม่เอ่ยปากอะไร คนรับใช้รอบข้างก็ไม่กล้าพูดจา ถึงแม้ท่านปู่จะไม่ได้แสดงสีหน้าโกรธเคือง แต่ความเงียบที่ราวกับถูกแช่แข็งนี้เอง ที่ทำให้ผู้คนอึดอัดใจยิ่งนัก
ท้ายที่สุด ความเงียบนั้นก็ถูกทำลายลงเมื่อถังเหยียนเดินมาถึง
"เพียะ!"
"กร๊อบ!"
ท่านปู่ตระกูลถังโยนพู่กันลงบนโต๊ะหินเป็นครั้งที่สอง พู่กันหักครึ่งทันทีที่กระทบ
"ไอ้เด็กเวร! เจ้ากล้าดียังไงถึงได้หยิ่งผยองถึงเพียงนี้ ยามปกติไม่เอาถ่าน ก่อกรรมทำเข็ญก็ช่างมันเถอะ บัดนี้ปีกแข็งแล้ว ยังกล้าข่มขืนบุตรีท่านเจ้าเมือง ทั้งที่ยังไม่ทันสำเร็จอีก! หน้าตาของตระกูลถังเรา ถูกเจ้าทำเสียหายหมดสิ้นแล้ว!"
ท่านปู่ตระกูลถังดุเดือดจริง ๆ พูดจาไม่บันยะบันยังเลยทีเดียว บุตรีท่านเจ้าเมือง ต่อให้ข่มขืนไม่สำเร็จก็ยังน่าอายงั้นหรือ?
"ตอนเจ้าอายุหกขวบ ข้าเคยทดสอบพรสวรรค์ทางการต่อสู้ของเจ้าแล้ว เจ้าสืบทอดสายเลือดอันแกร่งกล้าของตระกูลถังเรา จัดเป็นพรสวรรค์ชั้นยอด
หากเจ้าตั้งใจฝึกฝนให้ดี ต่อให้วันนี้ตันเถียนถูกทำลาย ก็ยังมีทางฟื้นฟูได้ แล้วนี่เจ้าทำอะไรลงไป? เรื่องนี้เจ้าผิดเองก่อน ถูกซ้อมก็สมควรแล้ว จะให้ข้าไปเรียกร้องอะไรกับใครได้?"