“ก่อนพี่สาวคุณจะหายตัวไป เธอเคยมาหาผม”
เฮ่อหรานนั่งอยู่บนโซฟา มือถือแก้วน้ำ
เขาเปลี่ยนจากชุดที่ใส่ตอนกลางวันแล้ว ตอนนี้สวมเพียงเสื้อไหมพรมสีเข้มตัวเดียว คอเสื้อเปิดเล็กน้อย ไหล่และแผ่นหลังจมลงในโซฟา ท่าทางผ่อนคลายจนดูไม่เหมือนคนที่กำลังถูกซักถาม กลับเหมือนเจ้าของบ้านที่ในที่สุดก็รอแขกซึ่งมาสายมาถึง
นอกหน้าต่าง เรือท่องเที่ยวล่องผ่านผิวน้ำพร้อมแสงไฟ
ห้องนั่งเล่นเปิดไฟไว้เพียงโคมตั้งพื้นดวงเดียว แสงสีเหลืองนวลตกกระทบใบหน้าด้านข้างของเขา ส่วนใต้โหนกคิ้วจมอยู่ในเงามืด เขามองสวี่จินอัน สีหน้าอ่อนโยน ถึงขั้นเรียกได้ว่าสุภาพ
แต่กลับหาจุดบกพร่องไม่ได้เลย
ยิ่งเป็นแบบนี้ ก็ยิ่งทำให้คนผ่อนคลายไม่ลง
สวี่จินอันยืนอยู่อีกฝั่งของโต๊ะน้ำชา มือไม่ได้ถือสคริปต์
เมื่อคืนเธออ่านบทพูดช่วงนี้ซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบแล้ว ตอนบ่ายยังทบทวนความสัมพันธ์ของตัวละครกับถังอี้อีกรอบ แต่ในวินาทีที่เฮ่อหรานเอ่ยปาก เธอก็ยังรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าพื้นที่ตรงหน้าเปลี่ยนไปแล้ว
เขาไม่ได้ลดเสียงลง และไม่ได้จงใจทำสีหน้าให้ดูน่ากลัว
เพียงยกคางขึ้นเล็กน้อย แล้วมองเธอผ่านขอบแก้ว
ห้องนั่งเล่นก็พลันกลายเป็นห้องรับแขกในสคริปต์