บทที่ 121 คุณคิดจริง ๆ เหรอว่าฉันกำลังแสดงอยู่?
ตอนออกจากสถาบันการละครเหมิงชวน รถของกองถ่ายก็ทยอยจอดเรียงรายอยู่นอกประตูโรงเรียนแล้ว
ลมหนาวยามค่ำคืนพัดมาตามถนน สวี่จินอันเพิ่งออกจากอาคารศิลปะเก่าที่มีเครื่องทำความร้อนเต็มพิกัด ก็เผลอกระชับเสื้อโค้ตเข้าหาตัว เจ้าหน้าที่กำลังขนกล่องอุปกรณ์ใบสุดท้ายขึ้นรถ กล้องที่ตามถ่ายพวกเธอมาตลอดวันปิดสนิทแล้ว ผู้กำกับติดตามโบกมือให้ทั้งคู่จากอีกฝั่งของลานจอดรถ พลางย้ำอีกครั้งว่า
“คืนนี้ไม่เปิดกล้องแล้วจริง ๆ นะครับ คุณครูทั้งสองพักผ่อนให้สบาย พรุ่งนี้เช้าเจอกันที่หูโจว”
ไม่รู้เป็นเพราะผลข้างเคียงจากคำสารภาพรักเมื่อครู่หรือเปล่า สวี่จินอันถึงรู้สึกว่าคำว่า “ไม่เปิดกล้อง” ฟังดูมีความหมายแฝงเป็นพิเศษ
เธอกำลังจะทำเป็นไม่ได้ยินนัยนั้น ก็มีคนข้าง ๆ เรียกขึ้นมาก่อน
“ทางนี้”
เฉิงซู่ยืนอยู่ข้างรถตู้สีดำ พลางถือกุญแจรถไว้ในมือ
สวี่จินอันแปลกใจเล็กน้อย “พี่เฉิงขับเหรอคะ?”
“อืม” เฉิงซู่เปิดประตูฝั่งคนขับ “พรุ่งนี้ยังมีเรื่องต้องประสานงานอีกเยอะ คืนนี้ฉันก็ไปหูโจวเหมือนกัน เสี่ยวหลินตามรถงานคันหลังไป ส่วนซงซงทางกองถ่ายจัดที่นั่งให้แล้ว พอดีจะได้ไม่ต้องใช้รถเพิ่มอีกคัน”
ฟังดูมีเหตุผลทุกประการ
สวี่จินอันย่อมไม่มีความเห็นอยู่แล้ว
จนกระทั่งเดินไปถึงข้างรถ เธอถึงได้เห็นว่าเฉิงซู่จัดที่นั่งแถวที่สองไว้ให้ทั้งคู่อย่างเป็นธรรมชาติเหลือเกิน