“งั้นทำไมเธอถึงดูโทรศัพท์ตั้งสี่ครั้งในหนึ่งนาทีล่ะ”
นิ้วมือของสวี่จินอันที่กำโทรศัพท์อยู่เกร็งขึ้นเล็กน้อย
ในห้องนั่งเล่นไม่มีเสียงอื่น มีเพียงนาฬิกาบนผนังที่ยังคงเดินต่อไป แสงยามเช้าลอดผ่านประตูกระจกบานใหญ่จรดพื้น ทอดเป็นผืนสว่างบนพื้นด้านหลังเฮ่อหราน เขายืนอยู่ระหว่างทางเข้ากับห้องอาหาร แขนเสื้อพับขึ้นถึงท่อนแขน มือยังถือปากกาที่ใช้เขียนตารางกิจกรรมเมื่อครู่ ท่าทางสบาย ๆ ราวกับแค่ถามเรื่องอากาศขึ้นมาลอย ๆ
แต่สวี่จินอันรู้ว่าเขาสังเกตเห็นแล้ว
ส่วนสังเกตเห็นมากแค่ไหน ตอนนี้เธอยังประเมินไม่ได้
เธอยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋า พยายามปรับน้ำเสียงให้ฟังเป็นธรรมชาติ “วันแรกที่ถ่ายรายการ ฉันใส่ใจเรื่องเวลามากขึ้นหน่อย แปลกตรงไหนเหรอ”
“ก็ไม่แปลกมากหรอก”
เฮ่อหรานก้มหน้าเขียนต่อบนกระดาษโน้ต “ถ้าก่อนดูเวลาทุกครั้ง เธอไม่แอบมองก่อนว่าฉันอยู่ตรงไหน ก็คงดูเป็นธรรมชาติกว่านี้”
ปลายปากกาลากผ่านกระดาษ เกิดเสียงแผ่วเบา
สวี่จินอันถูกประโยคนี้โต้จนชะงักไปชั่วขณะ
เดิมทีเธอคิดว่าตัวเองซ่อนท่าทางได้แนบเนียนพอแล้ว ไม่คิดว่าตั้งแต่เปลี่ยนเสื้อผ้าออกมา เฮ่อหรานก็เก็บทุกครั้งที่สายตาเธอลอยไปหาเขาไว้ในสายตาหมดแล้ว