บ่ายวันเสาร์ เซี่ยงไฮ้มีแดดออกอย่างหาได้ยาก
แสงฤดูหนาวส่องลอดช่องว่างระหว่างเมฆลงมา ทำให้ท้องฟ้าสีเทาหม่นดูสว่างกว่าปกติเล็กน้อย
สวี่จินอันนั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟา เบื้องหน้ามีบทสคริปต์เรื่อง《คนในหมอก》กางอยู่
เธอค้างอยู่หน้าเดิมมาเกือบยี่สิบนาทีแล้ว
ตัวอักษรทุกตัวบนหน้ากระดาษล้วนคุ้นตา บันทึกที่เธอเขียนไว้ข้าง ๆ ก็ชัดเจนเข้าใจง่าย ทว่าทุกครั้งที่สายตาไล่จากต้นจนจบ สิ่งที่เหลืออยู่ในหัวกลับมีเพียงประโยคเดียวซึ่งไม่เกี่ยวกับบทสคริปต์แม้แต่น้อย
พรุ่งนี้สองทุ่ม รายการของพวกเธอจะออกอากาศตอนแรกใช่ไหม?
ไม่สิ
กลายเป็นคืนนี้แล้วต่างหาก
โทรศัพท์บนโต๊ะกลางสั่นขึ้นกะทันหัน หน้าจอสว่างวาบ เผยชื่อผู้โทรว่า “พระมารดา”
สวี่จินอันจ้องชื่อที่บันทึกไว้อยู่สองวินาที จู่ ๆ ก็สังหรณ์ใจไม่ค่อยดีขึ้นมา
หลังรับสาย เสียงแรกที่ดังมาจากอีกฝั่งไม่ใช่เสียงแม่ แต่เป็นโฆษณาทางโทรทัศน์ที่เปิดดังเกินเหตุ พิธีกรกำลังแนะนำเครื่องใช้ไฟฟ้าในครัวรุ่นหนึ่งอย่างกระตือรือร้น ระหว่างนั้นยังมีเสียงกดปุ่มรีโมตกับเสียงถุงพลาสติกถูกคุ้ยเขี่ยดังแทรกมาเป็นระยะ
“แม่?”
“จ้ะ อันอัน ได้ยินแล้ว”
ดูเหมือนแม่ของสวี่จะหาของที่ต้องการเจอเสียที เสียงจอแจด้านหลังจึงเงียบลงชั่วครู่
“รายการของพวกหนูเริ่มสองทุ่มคืนนี้ใช่ไหม?”
“ค่ะ ช่องซิงไห่ตอนสองทุ่ม”
“ดูทางแพลตฟอร์มไหนในอินเทอร์เน็ตล่ะ?”
“วิดีโอซิงไห่ไงคะ หนูส่งลิงก์ให้แม่ไปเมื่อหลายวันก่อนแล้วไม่ใช่เหรอ?”
“ที่ลูกส่งมาเป็นตัวอย่างรายการ” แม่ของสวี่ตอบอย่างเต็มอกเต็มใจ “พ่อกดเข้าไปดูตั้งนาน ยังถามแม่อยู่เลยว่าทำไมทั้งรายการมีแค่สองนาทีกว่า ๆ แล้วภาพของลูกก็รวมกันไม่ถึง 30 วินาทีด้วยซ้ำ”
สวี่จินอันทนไม่ไหว ปิดบทสคริปต์ลง
“แล้วไงคะ?”
“พ่อก็เลยสมัครสมาชิก เหมือนจะบอกว่าสมาชิกดูฉบับขยายได้ แถมยังมีเบื้องหลังที่ไม่ได้ออกอากาศอะไรนั่นด้วย”
ทันใดนั้น เสียงพ่อที่พยายามลดระดับลงแต่ก็ยังดังเข้ามาในสายชัดเจนก็ดังขึ้น
“พ่อไม่ได้ตั้งใจเสียเงินสักหน่อย สมัครบัญชีแล้วเขาให้มา”
แม่ของสวี่เปิดโปงทันควัน
“สมาชิกฟรีเจ็ดวันที่ได้ตอนสมัครหมดอายุไปนานแล้ว”
“แลกด้วยคะแนนต่างหาก”
“แล้วรายการหักเงินที่แม่เห็นในมือถือ ใครเป็นคนจ่าย?”