รอยยิ้มบนใบหน้าของสวี่จินอันชะงักไปครู่หนึ่ง
“เรื่องนี้คุณก็ยังจำได้เหรอ”
“อืม”
“สีชุดตัวนั้นเด่นมากเหรอ”
“ก็ธรรมดา”
สวี่จินอันเบิกตาขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความชื่นชมจากใจจริง
“สมกับเป็นนักแสดงชายยอดเยี่ยมจริง ๆ ความจำดีขนาดนี้!”
เธอพูดอย่างบริสุทธิ์ใจ ถึงขั้นมีความเคารพตามธรรมชาติที่คนในวงการมีต่อรุ่นพี่อยู่เล็กน้อย
แต่เฮ่อหรานกลับถอนหายใจเงียบ ๆ ในใจ
สายตาของเขาหยุดอยู่ตรงหว่างคิ้วและดวงตาของเธอครู่หนึ่ง
คำพูดประโยคหนึ่งจ่ออยู่ที่ริมฝีปากแล้ว
แต่สุดท้าย เขาก็พูดเพียงเรียบ ๆ ว่า “ความจำข้าพเจ้าดีจริง ๆ”
สวี่จินอันพยักหน้าอย่างครุ่นคิด
“นักแสดงชายยอดเยี่ยมพื้นฐานแน่นจริง ๆ”
เฮ่อหราน: “...”
เฉิงซู่ก้มหน้าไอเบา ๆ ขัดจังหวะบทสนทนาที่เห็นได้ชัดว่าเริ่มออกนอกประเด็นได้ทันเวลา
“ในเมื่อเคยมีความเกี่ยวข้องกันจริง ๆ การกำหนดคำชี้แจงต่อสาธารณะก็จะง่ายขึ้น”
เขารีบเขียนลำดับเหตุการณ์ทั้งหมดลงบนแท็บเล็ต
“เมื่อสามปีก่อนรู้จักกันเพราะเรื่อง ‘บ้านแห่งดอกไม้’ หลังจากนั้นก็ได้พบปะกันเป็นระยะผ่านเพื่อนร่วมกัน ต่างฝ่ายต่างประทับใจอีกฝ่ายอยู่ไม่น้อย สองเดือนก่อนตกลงคบกันอย่างเป็นทางการ แต่เพราะไม่อยากให้กระทบกับงาน จึงไม่ได้เปิดเผย”
ถังอี้ขมวดคิ้ว “เพื่อนร่วมกันที่ว่าคือใครแน่”
“ตอนนี้ยังไม่ต้องเอ่ยชื่อ” เฉิงซู่พูด “ข้อมูลคลุมเครือแบบนี้กลับสะดวกกว่า ชาวเน็ตจะไปสืบกันเอง แล้วก็จะเติมเหตุผลให้เรื่องราวสมบูรณ์เอง”
สวี่จินอันก้มมองลำดับความรักที่จู่ ๆ ก็ผุดขึ้นมาจากอากาศ อดทอดถอนใจไม่ได้
“ทีมงานประชาสัมพันธ์ของพวกคุณเก่งเกินไปแล้ว”
เธอเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าจริงใจสุด ๆ
“ฉันเกือบจะเชื่อแล้วนะ”
“คนทำงานมืออาชีพก็ต้องทำงานแบบมืออาชีพ” เฉิงซู่พูดอย่างสงบนิ่ง