รอยยิ้มนั้นจางมาก แต่ไม่ใช่รอยยิ้มสุภาพที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีแบบที่เขาใช้เผชิญหน้ากับสื่อในทุกวัน
กลับเหมือนถูกเธอทำให้หัวเราะออกมาจริง ๆ
คอมเมนต์ในห้องไลฟ์ไหลเร็วขึ้นทันที
【ฉันจบเห่แล้ว เหมือนจะจิ้นคู่นี้เข้าจริง ๆ】
【ตอนเธอชมเขา สายตาเขานั่นใครเข้าใจบ้าง?】
【สวี่จินอันรับหน้าที่แซว ส่วนเฮ่อหรานรับหน้าที่มองเธอเล่น】
【ใครเข้าใจบ้างทุกคน ฉันตั้งใจมาด่านะ ทำไมสองคนนี้ดูน่าจิ้นอยู่เหมือนกันล่ะ?】
【ปกติเฮ่อหรานยิ้มเก่งขนาดนี้เหรอ?】
แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกเสียงจะเป็นคำอวยพร
【สคริปต์ทั้งนั้นแหละ ทำงานแสดงความสัมพันธ์ต่อสาธารณะเท่านั้น】
【เฮ่อหรานเห็นอะไรในตัวเธอกันแน่?】
【ฝ่ายหญิงอย่าเกาะกระแสเก่งนักสิ เพิ่งประกาศความสัมพันธ์ก็ขึ้นรายการวาไรตี้แล้ว】
【รอดูเลย เดี๋ยวก็โป๊ะแตกสักวัน】
แต่คอมเมนต์ที่คอยแช่งพวกนี้เพิ่งโผล่มา ก็ถูกคอมเมนต์จำนวนมากกว่ากลบหายไปอย่างรวดเร็ว
【อย่าเพิ่งด่าเลย ฉันอยากฟังพวกเขาคุยกันต่อ】
【ถ้าเป็นสคริปต์แล้วแสดงได้ขนาดนี้ก็ถือว่าเก่ง】
【จริงหรือไม่จริงไม่รู้ แต่อย่างน้อยก็ดูเพลินตา】
【ฉันประกาศเลย คืนนี้ขอจิ้นก่อนห้านาที】
สวี่จินอันไม่รู้เลยว่ากระแสในห้องไลฟ์เริ่มเปลี่ยนไปอย่างเงียบเชียบแล้ว
เธอแค่รู้สึกว่าไลฟ์ครั้งนี้ค่อย ๆ หลุดออกจากความคาดหวังในการทำงานแต่แรก
โดยเฉพาะเฮ่อหราน
ทั้งที่ทุกประโยคที่เขาพูดสามารถอธิบายได้ว่าเป็นการทำงานแสดงความสัมพันธ์ต่อสาธารณะ แต่พอนำมาประกอบกันแล้ว กลับให้ความรู้สึกเหมือนจริงเกินไปอย่างประหลาด
เรื่องนี้อธิบายได้เพียงอย่างเดียว
นักแสดงชายยอดเยี่ยมมีชั้นเชิงการแสดงหลากหลายเกินไปแล้ว
เธอต้องมีสติให้ดี คอยสังเกตให้ดี พยายามเรียนรู้ความสามารถในการเข้าสู่บทบาทความสัมพันธ์ได้อย่างเป็นธรรมชาตินี้ให้ทันก่อนเริ่มถ่ายรายการอย่างเป็นทางการ
พิธีกรโยนคำถามถัดไปอย่างรวดเร็ว
“ตอนที่ทั้งสองคนเจอกันครั้งแรก ประทับใจอีกฝ่ายอย่างไรบ้างคะ?”
สวี่จินอันคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“แพงค่ะ”