ประโยคที่ว่า “ฉันอยากลงพื้นที่” เมื่อหกเจ็ดปีก่อน แม้เวลาจะผ่านมานานขนาดนี้แล้ว แต่ยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งดังมาจากสุดทางเดิน
เสียงพูดคุยดังขึ้นจากที่ไม่ไกลนัก ดึงความคิดของเฮ่อหรานกลับมายังชายฝั่งชิงเต่าที่ชื้นแฉะอีกครั้ง
เขาเงยหน้าขึ้น เห็นรถสัมภาษณ์ที่มีตราสถานีโทรทัศน์ท้องถิ่นจอดอยู่นอกแนวกั้นชั่วคราว นักข่าวกับช่างภาพกำลังเดินตามเจ้าหน้าที่ดูแลชายฝั่งไปยังอีกฟากของแนวโขดหิน นักข่าวสาววัยเยาว์สวมเสื้อกันลมตัวหนึ่งที่เห็นได้ชัดว่าใหญ่เกินตัว มือข้างหนึ่งประคองอุปกรณ์บันทึกเสียง ส่วนอีกข้างถือเอกสารหลายแผ่นที่ดูคล้ายหัวข้อเตรียมสัมภาษณ์ พลางเดินก้มหน้าตรวจทานไปด้วย
ลมทะเลพัดแรง กระดาษที่พิมพ์ออกมาพลิกไปมาไม่หยุด เธอจึงยัดเอกสารไว้ในแฟ้มหนีบ แล้วหยุดยืนข้างบันไดหินลื่น ๆ เพื่อตรวจสอบชื่อกับตำแหน่งของผู้ให้สัมภาษณ์อีกครั้ง ก่อนจะหันไปคุยกับช่างภาพเรื่องจุดสัมภาษณ์ในอีกสักครู่
ดูเหมือนพวกเขากำลังติดตามข่าวการปรับปรุงอุปกรณ์ช่วยเหลือผู้ประสบภัยชายฝั่งที่เพิ่งเกิดขึ้น
ไม่มีทีมไฟมาคอยจัดมุมให้ล่วงหน้า ไม่มีภาพสวย ๆ ที่วางแผนไว้แล้ว ช่างภาพแบกกล้องเดินข้ามบันไดหินที่ถูกน้ำทะเลซัดจนเปียก ไม่นานขากางเกงก็เปื้อนโคลนไปหมด ส่วนนักข่าวต้องยืนใกล้จุดที่ลมพัดแรงกว่าเดิมเพื่อให้บันทึกเสียงได้ชัด เสียงคลื่นดังกลบเสียงพูดคุยในพื้นที่ครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้ต้องสื่อสารซ้ำไปซ้ำมา แต่ทุกคนดูเหมือนจะชินกับจังหวะการทำงานแบบนี้แล้ว ไม่มีใครหยุดเพียงเพราะอากาศไม่เป็นใจ
เฮ่อหรานมองอยู่ครู่หนึ่ง
แผ่นหลังของคนที่แบกอุปกรณ์ เดินฝ่าลมมุ่งหน้าไปยังพื้นที่จริง ซ้อนทับกับภาพเด็กสาวที่กอดเอกสารสัมภาษณ์เดินผ่านทางเดินของมหาวิทยาลัยหัวหลิงในความทรงจำขึ้นมาในชั่วขณะหนึ่ง