สวี่จินอันซุกหน้าอยู่ในเสื้อโค้ตได้ไม่นาน โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างตัวก็สั่นขึ้นมา
ตอนแรกเธอไม่อยากสนใจ แต่หน้าจอกลับสว่างติดกันสองครั้ง เสียงแจ้งเตือนลอดผ่านเนื้อผ้าหนาเข้ามาในหู ดูท่าจะไม่ยอมหยุดจนกว่าจะได้ดังใจ
สวี่จินอันเงยหน้าขึ้นจากปกเสื้อกว้าง ๆ ก่อนจะแอบมองที่นั่งแถวหน้าอย่างเงียบเชียบ
ผู้กำกับติดตามกำลังก้มหน้าตรวจสอบกำหนดการ กล้องของช่างภาพตั้งนิ่งอยู่ด้านข้าง ดูเหมือนไม่มีใครสังเกตเห็นการทบทวนตัวเองที่ชวนขายหน้าเมื่อครู่ของเธอ
เธอจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
บนสุดของแชตในไวแชต บัญชีที่เธอเปลี่ยนชื่อเป็น “???” ส่งสติกเกอร์มาใบหนึ่ง
กระต่ายหูตกสีขาวตัวหนึ่งหลบอยู่หลังกล่องกระดาษ โผล่มาให้เห็นเพียงครึ่งหน้า หูทั้งสองข้างห้อยพาดขอบกล่องอย่างนุ่มนิ่ม ราวกับกำลังแอบสังเกตความเคลื่อนไหวข้างนอกอย่างระแวดระวัง
ข้อความถัดมาก็เด้งขึ้นมาติด ๆ กัน
【???:กระต่ายน้อยเป็นยังไงบ้าง?】
สวี่จินอันจ้องข้อความนั้นอยู่สองวินาที ความขุ่นเคืองอับอายที่เพิ่งกดลงไปก็พลันหวนกลับมาอีกครั้ง
นิ้วของเธอรัวลงบนหน้าจออย่างรวดเร็ว
【สวี่จินอัน:ไม่ดีแล้ว!!!】
เครื่องหมายอัศเจรีย์สามตัวเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ยืนยันได้อย่างดีว่าอารมณ์ของเจ้าตัวตอนนี้ไม่ได้สงบนิ่งเลยสักนิด
อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
【???:ภารกิจไม่ได้ทำสำเร็จแล้วหรือ?】
【สวี่จินอัน:ภารกิจสำเร็จแล้ว แต่ไอคิวถูกกระทบกระเทือนอย่างหนัก】
หลังส่งข้อความไป ด้านบนช่องแชตก็ขึ้นว่า “อีกฝ่ายกำลังพิมพ์” ค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหายไปอย่างเงียบเชียบ
สวี่จินอันรออยู่หลายวินาที กว่าจะเห็นเขาส่งข้อความมาอย่างไม่รีบร้อน
【???:ยังวิเคราะห์ได้แม่นว่าตัวเองไม่สบายใจเพราะอะไร ดูท่าคงไม่มีปัญหาใหญ่นัก】
สวี่จินอันหลับตาลงครู่หนึ่ง
คนคนนี้ไม่เพียงไม่แสดงความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย ซ้ำยังทำร้ายเธอเป็นรอบที่สองอีก
【สวี่จินอัน:ครูเฮ่อ คุณควรภาวนาให้วันนี้ไม่มีวันตกมาอยู่ในมือฉัน】
【???:ได้】
เขารับปากง่ายเกินไป จนคำขู่ของเธอดูไร้น้ำหนักไปเสียอย่างนั้น
สวี่จินอันกำลังจะพิมพ์เสริมอีกประโยค แต่อีกฝ่ายกลับส่งข้อความใหม่มาก่อน
【???:เดี๋ยวเจอกัน】
นิ้วที่ลอยอยู่เหนือหน้าจอของเธอชะงักค้าง
เดี๋ยวเจอกัน?