ระหว่างพูด นักข่าวเสี่ยวหลินก็มาหยุดอยู่หน้าร้านกาแฟแห่งหนึ่งตรงหัวมุมถนน
ถนนกั้นอยู่ระหว่างพวกเขากับห้างสรรพสินค้าที่เพิ่งไปมาเมื่อครู่ ทว่าก็ยังมองเห็นได้ชัดเจน ละอองฝนโปรยบาง ๆ เกาะเป็นไอพร่ามัวบนผนังกระจก บางครั้งมีรถแล่นผ่าน ล้อรถก็ปัดน้ำขังตื้น ๆ ริมถนนกระจาย
ภายในร้านกาแฟเปิดเครื่องทำความร้อนไว้อย่างเต็มที่ พอผลักประตูเข้าไป กลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วก็ผสมกับกลิ่นครีมของขนมหวานลอยมาแตะจมูก ราวกับที่นี่เป็นคนละโลกกับห้างสรรพสินค้าซึ่งเมื่อยี่สิบนาทีก่อนยังเต็มไปด้วยเศษไม้และฝุ่นปูน
ผู้ให้ข้อมูลมาถึงแล้ว
ชายวัยสี่สิบกว่า สวมแจ็กเก็ตสีเข้มที่ซักจนเก่า นั่งอยู่ตรงที่นั่งริมหน้าต่างด้านในสุด เบื้องหน้ามีกาแฟอเมริกาโนวางอยู่แก้วหนึ่ง แทบไม่ได้แตะ มือข้างหนึ่งวางอยู่รอบแก้วกระดาษ นิ้วโป้งลูบขอบปลอกแก้วไปมาอย่างไม่รู้ตัว
เมื่อเห็นอุปกรณ์สัมภาษณ์ที่อยู่ด้านหลังเสี่ยวหลิน สีหน้าซึ่งเดิมค่อนข้างผ่อนคลายของเขาก็มีแววลังเลขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
「ผมขอถามก่อนนะครับ」
ชายคนนั้นลดเสียงลง 「ช่วยเบลอภาพผมให้หนักหน่อยได้ไหมครับ เสียงก็ช่วยปรับด้วยก็ดี ตอนนี้ผมไม่ได้ทำงานที่นั่นแล้วก็จริง แต่หลายคนยังรู้จักผม」
เสี่ยวหลินไม่ได้รีบร้อนเปิดกล้อง
「ได้ครับ ภาพจะปรับให้ระบุตัวตนไม่ได้ ส่วนเสียงก็เปลี่ยนได้เหมือนกัน ถ้ามีข้อมูลอื่นที่อาจเปิดเผยตัวตนได้ ทางเราจะหลีกเลี่ยงตอนตัดต่อด้วยครับ」เขายืนยันอีกครั้ง 「ถ้าคุณยังกังวล วันนี้เราไม่ถ่ายใบหน้าก็ได้ครับ จะบันทึกเสียงกับข้อความที่จำเป็นไว้เท่านั้น ส่วนเนื้อหาส่วนไหนใช้ได้บ้าง เราจะจัดการตามหลักการทำข่าว」
ชายคนนั้นฟังจบก็เห็นได้ชัดว่าผ่อนคลายลง
「งั้นอัดเสียงอย่างเดียวก็แล้วกันครับ」
「ได้ครับ」
ทีมถ่ายทำของรายการทำตามที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้า โดยรออยู่ด้านนอกร้าน ไม่ได้ตามเข้ามา ทีมข่าวเองก็เก็บกล้องที่เตรียมไว้ถ่ายทำเรียบร้อย เหลือเพียงเครื่องบันทึกเสียงหนึ่งเครื่องวางอยู่กลางโต๊ะ
สวี่จินอันกับเฮ่อหรานนั่งอยู่ด้านนอกสุด ไม่ได้พูดแทรกตั้งแต่ต้นจนจบ
ก่อนเริ่มอย่างเป็นทางการ เสี่ยวหลินยืนยันความสัมพันธ์ระหว่างอีกฝ่ายกับคุณเฉินก่อน
ชายคนนั้นส่ายหน้า