บ่ายโมงสี่สิบ สวี่จินอันยืนอยู่หน้ากระจกในห้องแต่งตัว ยกมือแตะปกเสื้อด้านซ้ายเป็นครั้งที่สาม
คาร์ดิแกนไหมพรมสีฟ้าหม่นเนื้อนุ่ม ปกเสื้อไม่มีเครื่องประดับเกินจำเป็น เดิมทีเป็นชุดเรียบ ๆ ที่เหมาะกับการอ่านบทละครร่วมกันที่สุด แต่ตอนนี้กลับมีเข็มกลัดกระต่ายตัวจิ๋วติดอยู่ตรงตำแหน่งใกล้หัวใจ เส้นขอบสีทองขาวตัดกับเนื้อผ้าสีเข้มจนเห็นเด่นชัดเป็นพิเศษ
สวี่จินอันมองกระจกอยู่ครู่หนึ่ง
เด่นไปหน่อย
ไม่ใช่เพราะเข็มกลัดใหญ่โตอะไร แต่พอเอามาติดกับชุดเรียบง่ายเกินไปของเธอวันนี้แล้ว มันก็เหมือนถ้อยคำที่เดิมถูกซ่อนอยู่ในฝูงชน จู่ ๆ กลับหาที่เงียบสงบที่สุดพบ จนใครเห็นก็ต้องสะดุดตา
เธอยกมือขึ้น ตั้งใจจะถอดเข็มกลัดออก
ปลายนิ้วแตะตัวล็อกด้านหลังแล้ว ทว่าการเคลื่อนไหวกลับชะงักลง
ตอนเฮ่อหรานเอามาให้ เธอไม่อยู่
ตอนเธอกลับมา เขาก็ไม่อยู่เหมือนกัน
ของขวัญชิ้นนี้รอเธออยู่บนตู้ตรงโถงทางเข้าที่ว่างเปล่ามาหลายวัน กว่าจะได้ยินเธอยอมรับกับปากว่า “กระต่ายน้อยชอบมาก” หากยังปล่อยให้นอนอยู่ในกล่องกำมะหยี่ต่อไป คนรับคงดูปากไม่ตรงกับใจไปสักหน่อย
สวี่จินอันครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหาเหตุผลที่ฟังขึ้นสุด ๆ ให้ตัวเองได้
คุณค่าของของขวัญแต่แรกก็คือการได้ใช้งาน
ไม่เกี่ยวกับว่าคนให้เป็นใครเลยสักนิด
เธอปล่อยตัวล็อก แล้วปรับมุมเข็มกลัดใหม่เล็กน้อย