ทันทีที่แผ่นบัตรคำถามถูกเปิดออก ที่นั่งผู้ชมก็พลันระเบิดเสียงหัวเราะอย่างรู้กัน
【เดตครั้งแรก】
ห้าคำนี้เข้าใจไม่ยาก สิ่งที่ยุ่งยากจริง ๆ คือเฮ่อหรานพูดไม่ได้ ใช้รูปปากใบ้ก็ไม่ได้ และเขียนตัวอักษรใด ๆ ออกมาตรง ๆ ไม่ได้ ทำได้เพียงส่งข้อมูลผ่านท่าทางไปให้สวี่จินอันที่อยู่อีกฟาก แล้วให้เธอวาดสิ่งที่เข้าใจออกมา
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาไม่เคยมีเดตครั้งแรกในความหมายที่แท้จริงด้วยซ้ำ
สวี่จินอันสวมหูฟังกันเสียงยืนอยู่หน้ากระดานวาดรูป โดยไม่รู้ว่าหัวข้อคืออะไร เสียงรอบด้านถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง ทั้งเสียงพูดคุยของคนนับร้อยในสตูดิโอ เสียงพิธีกรบอกใบ้ และเสียงเพลงประกอบ ล้วนเหมือนจมลงไปใต้ผืนน้ำอันไกลโพ้น เหลือเพียงแสงไฟที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไปตรงขอบสายตา
เธอกำปากกาอิเล็กทรอนิกส์ไว้ แล้วเงยหน้ามองกลางเวที
เฮ่อหรานไม่ได้เริ่มทันที
เขายืนอยู่หน้ารถเข็นที่อัดแน่นไปด้วยอุปกรณ์ประกอบฉาก สายตากวาดผ่านค้อนของเล่น ตะหลิวพลาสติก และวิกผมสีสันฉูดฉาดสองสามอัน ก่อนจะยื่นมือหยิบตุ๊กตากระต่ายหูตกออกมาจากชั้นล่างสุด
เสียงหัวเราะพลันดังขึ้นจากที่นั่งผู้ชม
แม้สวี่จินอันจะไม่ได้ยิน แต่ก็ดูออกจากสีหน้าที่จู่ ๆ ก็เบิกบานขึ้นของผู้คนว่า เขาคงทำอะไรสักอย่างที่ชวนให้ทั้งฮอลล์โห่แซวอีกแล้ว เธอหรี่ตาลงอย่างระแวดระวัง เห็นเฮ่อหรานวางกระต่ายตัวนั้นลงบนเก้าอี้ แถมยังจัดหูที่เอียงพาดข้างแก้มของมันให้เข้าที่อย่างเป็นธรรมชาติ
ท่าทางนั้นเป็นธรรมชาติเกินไป ราวกับคนที่เขากำลังดูแลไม่ใช่ตุ๊กตาที่ทีมงานเตรียมไว้ชั่วคราว แต่เป็นใครบางคนที่ชอบทำตัวเองยุ่งเหยิงอยู่เสมอ
สวี่จินอัน “...”
ทำไมเธอถึงมองเห็นตัวเองอยู่ในกระต่ายตัวหนึ่งได้กันนะ?
หลังจัดตุ๊กตาเข้าที่แล้ว เฮ่อหรานก็หยิบกุหลาบพลาสติกหนึ่งดอกจากตะกร้าอุปกรณ์ประกอบฉาก เขายกมือขวาขึ้น ชูนิ้วหนึ่งนิ้ว จากนั้นก็ก้มมองนาฬิกาที่ไม่มีอยู่จริงบนข้อมือ แล้วถอยไปสองสามก้าว ยืนรอเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง