ห้าโมงห้าสิบเก้านาที เลนส์กล้องเหนือตู้โทรทัศน์ส่องแสงสีแดงขึ้นอย่างเงียบเชียบ
ทั้งห้องนั่งเล่นยังจมอยู่ในความสลัวของยามเช้าที่เพิ่งเริ่มต้น ฟ้านอกหน้าต่างเป็นสีเทาพร่าเลือน ส่วนเค้าโครงของอาคารไกลออกไปซ่อนตัวอยู่หลังม่านหมอกบาง ๆ ภายในบ้านไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ มีเพียงเสียงลมแผ่วเบาจากระบบปรับอุณหภูมิที่กำลังทำงาน คอยย้ำเตือนว่าทุกอย่างตรงหน้ากล้องไม่ใช่ภาพนิ่ง
หกโมงเจ็ดนาที ประตูห้องนอนใหญ่เปิดออกก่อน
เฮ่อหรานเดินออกมาในชุดอยู่บ้านสีเข้ม ฝีเท้าบนพรมแทบไร้เสียง ดูเหมือนเขาจะชินกับการตื่นเช้าแล้ว ตอนเดินผ่านห้องนั่งเล่น เขาเหลือบมองกล้องที่ติดตั้งประจำมุมเพียงครั้งเดียว ก่อนจะตรงเข้าครัวไป
เมื่อเครื่องชงกาแฟเริ่มทำงาน บ้านที่เงียบสงัดจึงค่อย ๆ เริ่มมีบรรยากาศของยามเช้า
เสียงน้ำ เสียงบดเมล็ดกาแฟเบา ๆ และเสียงแก้วกระเบื้องวางลงบนเคาน์เตอร์ครัว ล้วนถูกอุปกรณ์บันทึกเสียงที่ซ่อนอยู่ตามมุมห้องเก็บไว้ทีละเสียง
หกโมงสี่สิบสามนาที ในที่สุดห้องนอนรองก็มีความเคลื่อนไหว
ประตูแง้มออกมาเพียงนิดเดียว สวี่จินอันโผล่หน้าออกมาครึ่งหนึ่ง ดูเหมือนเธอยังไม่ตื่นเต็มตา เธอยืนนิ่งอยู่ตรงประตูหลายวินาที ก่อนจะเดินออกมาในชุดนอนหลวม ๆ ผมยุ่งฟูจากการนอน มีปอยหนึ่งชี้โด่ขึ้นมาบนหัวอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น
เธอเดินมาตลอดทางจนถึงห้องนั่งเล่น กระทั่งสายตาไปปะทะกับจุดแดงที่ส่องแสงอยู่บนตู้โทรทัศน์ ฝีเท้าถึงหยุดชะงักทันควัน