“ความสัมพันธ์ตรงนี้ถูกต้องแล้ว”
เธอมองเหลียงซือเยว่ก่อน
“เสิ่นเวยไม่ได้เพิ่งรู้จักห่วงใยพี่สาวขึ้นมา หลังจากพี่สาวหายตัวไป เธอแค่เคยชินกับการได้รับการดูแลจากเสิ่นอู่มาตลอด จึงไม่เคยคิดจริงจังเลยว่า คนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเธอเสมอ ก็อาจมีปัญหาที่แก้ไม่ตกเหมือนกัน”
“คุณจับความเฉียบแหลมของตัวละครได้แล้ว แต่ลดแววระแวดระวังลงอีกหน่อยก็ได้ สิ่งแรกที่เสิ่นเวยรู้สึกไม่ใช่ความสงสัย แต่เป็นความไม่สบายใจ เธอไม่อยากเชื่อว่าพี่สาวเปลี่ยนไปจริง ๆ ต่อให้มองเห็นความผิดปกติ เธอก็จะหาเหตุผลมาแก้ต่างให้เสิ่นอู่ก่อน”
เหลียงซือเยว่พยักหน้าอย่างครุ่นคิด
เฉินอิ้งชิวจึงหันไปมองสวี่จินอัน
“คุณปรับอารมณ์ได้เร็วมาก แต่เวลาเสิ่นอู่เผชิญหน้ากับเสิ่นเวย ยังแสดงออกให้เป็นธรรมชาติกว่านี้ได้อีก”
“ยิ่งรู้ชัดว่าตัวเองกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ เธอก็ยิ่งพยายามเป็นพี่สาวคนเดิมในความทรงจำของน้องสาว ไม่ใช่แค่แสร้งทำเป็นไม่เป็นไร แต่ตั้งใจทำทุกอย่างซ้ำรอยอดีต จนแทบจะเชื่อเสียเองว่าประสบการณ์ครั้งนั้นไม่ได้เปลี่ยนเธอไปจริง ๆ”
สวี่จินอันจดคำพูดของผู้กำกับลงในสคริปต์
“เข้าใจแล้วค่ะ”
“เข้าใจกับทำได้จริงเป็นคนละเรื่องกัน”
เหลียงซือเยว่ลุกจากที่นั่งพอดี พอได้ยินประโยคนั้นก็เอ่ยเสริมขึ้นมา
น้ำเสียงไม่ได้คมกริบ แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจรักษามารยาทให้กันจนเกินไป
สวี่จินอันเงยหน้ามองเธอ
“ถ้าอย่างนั้น ตอนซ้อมสัปดาห์หน้า ขอคำชี้แนะจากครูเหลียงด้วยนะคะ”
เหลียงซือเยว่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“เช่นกันค่ะ”
พูดจบ เธอก็เดินไปหาช่างแต่งหน้าทำผมที่รออยู่ด้านข้าง เพื่อปรับลุคของเสิ่นเวยในช่วงต่อไป โดยไม่แสดงอารมณ์ออกมามากเกินไปเพราะเพิ่งได้รับคำชม
แต่การทดสอบบทบาทเพียงไม่กี่นาทีก็พิสูจน์ได้มากพอแล้วว่า เธอมีความเข้าใจในตัวเสิ่นเวยเป็นของตัวเอง ทั้งยังมองเห็นจุดที่การแสดงของคู่รับบทประสานกันไม่สนิทได้อย่างรวดเร็ว