เจียงถังรู้สึกใจไม่ดีโดยไม่มีสาเหตุ
ปกติเวลาที่เขาก้มตามองเธอ เขามักจะทำเป็นน่าสงสารให้เธอใจอ่อนเสมอ
เธอเกือบลืมไปแล้วว่านิสัยที่แท้จริงของเขาเป็นคนเย็นชาและห่างเหิน
เธออดคิดไม่ได้ว่าถ้าถึงเวลาต้องเลิกกัน แล้วเสิ่นซิวเหนียนไม่ยอม จะทำยังไงดี?
เธอจะเลิกได้ไหม?
น่าจะได้ใช่ไหม? พอเนื้อเรื่องเดินมาถึงจุดนั้น เสิ่นซิวเหนียนควรจะเป็นฝ่ายขอเลิกกับเธอเอง?
เจียงถังสบตากับเสิ่นซิวเหนียน แล้วเธอก็หมดความมั่นใจลงอีกครั้ง
เธออธิบายเสียงเบา: "ตรงนี้มีคนแล้วก็มีรถ ฉันอยากจะยืนไปอีกทางนึง"
เสิ่นซิวเหนียนไม่ได้พูดอะไร เขาอุ้มเจียงถังด้วยมือเดียวแล้ววางเธอลงบนที่นั่งข้างคนขับโดยตรง
'กึก' เสียงหนึ่ง ประตูรถปิดลง
เสิ่นซิวเหนียนนั่งขึ้นรถ ล็อกประตู แล้วช่วยเจียงถังคาดเข็มขัดนิรภัยให้
เจียงถังเพิ่งจะได้สติตอนที่เสิ่นซิวเหนียนช่วยเธอล็อกเข็มขัดเสร็จ
มือของเธอถูกเสิ่นซิวเหนียนกุมไว้แน่นมาก เธอขยับนิ้ว เสิ่นซิวเหนียนก็เงยหน้ามองเธอทันที
เขาดูเหมือนกลัวว่าเธอจะหนีไป
ช่วยด้วย ตอนนี้เธอนั่งอยู่ในรถ คาดเข็มขัดนิรภัยแล้ว ประตูก็ล็อกไว้ เธอจะหนียังไงกันแน่?
ส่วนเรื่องตอนเลิกกันจะหนียังไง...ไว้ค่อยว่ากันทีหลัง
เจียงถังคิดไม่ตก เรื่องอนาคตตอนนี้เธอยังไม่คิด
โทรศัพท์ที่เสิ่นซิวเหนียนโทรออกไปก็มีคนรับเร็วมาก
เขาถามเรื่องนั้น
สักพัก เสิ่นซิวเหนียนวางสาย แล้วก็โทรอีกสาย คราวนี้คนที่เขาโทรด้วยน่าจะเป็นรุ่นเดียวกัน น้ำเสียงเขาแตกต่างออกไปชัดเจน
เสิ่นซิวเหนียนวางสายแล้วหันมามองเจียงถัง อธิบาย: "ที่รัก ฉันถามจนชัดแล้ว"