อีกไม่นานถ่งถ่งก็จะอายุครบสี่ขวบแล้ว
เธอโตขึ้นอีกปีแล้ว เธอต้องเรียนรู้ที่จะเป็นผู้ใหญ่
เธอเริ่มอ่านนิยายแนวสะใจ เธอต้องเรียนรู้วิธีเป็นตัวเอกแนวสะใจ เริ่มต้นชีวิตที่สะใจสุด ๆ ของเธอ
"อันนี้ก็ไม่สะใจนี่นา"
ถ่งถ่งอ่านนิยายแนวสะใจไปหลายเล่มก็วางแท็บเล็ตลง เธอรู้สึกว่าอันนี้ก็ไม่สะใจนี่นา
"นิยายแนวสะใจยังไม่สะใจเท่าชีวิตฉันเลย"
"แม่ฉันเป็นนักออกแบบเสื้อผ้าระดับนานาชาติ พ่อฉันอายุ 30 ปีก็คว้ารางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ ยายฉันก็เป็นนักออกแบบชื่อดัง ย่าเป็นศิลปิน ปู่เป็นอดีตประธานกลุ่มบริษัท น้าเป็นประธานกลุ่มบริษัทคนปัจจุบัน กลุ่มบริษัทของบ้านฉันติดอันดับสามสิบโลกด้วยมูลค่าตลาด!"
"ส่วนฉัน! ถ่งถ่ง! ไอคิว 210! ฉันคือคนที่เจตจำนงของโลกนี้ยอมรับด้วยปากเปล่า ว่าอนาคตจะนำพาวงการปัญญาประดิษฐ์ให้เจริญรุ่งเรือง!"
"ว้าววววว!" ถ่งถ่งร้องเสียงดัง:“ชีวิตฉันสดใสยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ซะอีก!”
"แม่ตั้งชื่อฉันว่าเจียงจ้าว แม่หวังให้ชีวิตฉันสดใสตรงไปตรงมา เดินทางราบรื่นตลอด!"
"แม่ที่รัก ตั้งแต่วินาทีที่ฉันเกิด ชีวิตฉันก็ราบรื่นอยู่แล้ว!"
ถ่งถ่งปลื้มปริ่ม เธอไม่ดูนิยายแนวสะใจอะไรอีกแล้ว ตัวเธอเองนี่แหละคือสุดยอดนิยายแนวสะใจที่สุด!
"แม่!" ถ่งถ่งวิ่งเข้าไปซุกตัวในอ้อมกอดเจียงถัง
เจียงถังสวมกอดเธอ:“เด็กน้อยถ่งถ่ง แม่ขอจูบหน่อยสิจ๊ะ”
"จุ๊บ!"
เจียงถังจูบถ่งถ่ง ถ่งถ่งกอดเธอกลับ:“หนูก็จะจูบแม่เหมือนกัน!"
เธอจูบที่แก้มซ้ายขวาของเจียงถังดังฟอด ๆ
เจียงถังยิ้มอย่างมีความสุข กอดเธอไว้ แล้วก็ถักโครเชต์ต่อไป เธอกำลังถักตุ๊กตาเค้กวันเกิดให้เสิ่นซิวเหนียน
ถ่งถ่งนั่งดูแม่ถักโครเชต์อย่างว่าง่าย วันเกิดของเธอคือวันที่ 3 เดือน 11 ส่วนวันเกิดของพ่อคือวันที่ 27 เดือน 10 ซึ่งก็คือพรุ่งนี้นี่เอง