เสิ่นซิวเหนียนถูกความอ่อนโยนชั่ววูบนั้นของเจียงถังสะกิดใจ
เธอกำลังคิดอะไรอยู่? ต้องเป็นคนที่สำคัญมากแน่ๆ
เสิ่นซิวเหนียนนึกถึงแม่ขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
เด็กน้อยจะแสดงสีหน้าอ่อนโยนแบบนี้ก็ต่อเมื่อคิดถึงแม่เท่านั้น
เสิ่นซิวเหนียนเอียงคอมองเจียงถัง เจียงถังเงยหน้าสบตาเขา ชะงักเล็กน้อย แล้วพูดเสียงเบาว่า “เสิ่นซิวเหนียน นายจ้องฉันทำไม?”
เสิ่นซิวเหนียนเบนสายตาออกไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “เธอกำลังคิดถึงแม่อยู่หรือเปล่า?”
เจียงถังมองเขาอย่างประหลาดใจ “นายรู้ได้ยังไง?”
“เพราะสีหน้าเธอเมื่อกี้อ่อนโยนมาก”
ได้ยินประโยคนี้ เจียงถังก็ยิ้มกว้าง
เสิ่นซิวเหนียนเห็นสีหน้าอ่อนโยนของเธอ ก็เดาได้ว่าเธอกำลังคิดถึงแม่ แสดงว่าตัวเขาเองก็เคยแสดงสีหน้าแบบนี้ หรือไม่ก็เคยเห็นจากคนใกล้ตัว